VII SA/Wa 2760/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skarg R. C. i H. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargi oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 105/13, po ponownym rozpatrzeniu odwołania R. C. - uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek G. S., nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...], zatwierdzającej -na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, poz. 414 ze zm.)- projekt budowlany i wydającej W. M. pozwolenie na budowę stacji do dystrybucji gazu propan-butan, na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...], w [...], gm. [...], i stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., Nr [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że stosując się do wytycznych sądu zawartych w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 105/13, ustalił -na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego- że G. S. posiada interes prawny upoważniający do weryfikacji w trybie nadzwyczajnym decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. G. S. legitymuje się bowiem prawem własności działki nr ew. [...], co potwierdza treść aktu notarialnego z dnia [...]lipca 1991 r. oraz księgi wieczystej nr [...]prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. Powyższe organ stwierdził na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, mianowicie z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. wynika, że sporne zamierzenie budowlane obejmuje budowę dwóch naziemnych zbiorników gazów skroplonych propan-butan (LPG) o pojemności v = 48501, dystrybutora gazu skroplonego (Opis techniczny. Budowa, pkt 1 - k. 22, k. 26) oraz budynku biurowego (Opis techniczny, k. 32). Z kolei, minimalne odległości od granicy działki budowlanej, jakie zobowiązany jest zachować inwestor sytuując budynek określa § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), o ile z § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania. Mając na uwadze zakres spornej inwestycji, charakter przepisów odrębnych w niniejszej sprawie posiada Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13 rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Przywołując § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. organ wskazał, że określa on minimalne odległości dla tego rodzaju inwestycji. Odnosząc się do powołanego przepisu organ wskazał, że w niniejszej sprawie zbiorniki gazu płynnego LPG wraz z odmierzaczem zaprojektowane zostały w odległości 11,30 m od granicy z działką [...]co oznacza, że właściciel ww. nieruchomości chcąc zrealizować inwestycję zobowiązany byłby do zachowania odległości 18,70 m (w przypadku budynku mieszkalnego jednorodzinnego), bądź 8,70 m (w przypadku budynku innego aniżeli mieszkalny jednorodzinny, użyteczności publicznej, budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego) od granicy z działką inwestycyjną, w sytuacji gdy minimalne odległości, określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynoszą: 3 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych) oraz 4 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi). W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sporna inwestycja wprowadza ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu działki nr ew. [...], wynikające z § 124 ust. 1 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., co przesądziło o przyznaniu G. S. przymiotu strony. Następnie organ omówił zasady rządzące postępowaniem nieważnościowym i wskazał, że oceny kontrolowanego orzeczenia dokonywał w oparciu o stan prawny obowiązujący w dniu jego wydania. Powołując się na art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego według stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 stycznia 2001 r. organ wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. znak [...] Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na posadowieniu zbiorników gazowych i dystrybutora (kompaktu gazowego) oraz lokalizacji obiektu przenośnego z przeznaczeniem na pomieszczenie socjalno-biurowe na działce nr ew. [...], położonej w [...] przy ul. [...] Analiza projektu budowlanego prowadzi do stwierdzenia, że sporna inwestycja nie narusza zapisów decyzji o wzizt w odniesieniu do: przeznaczenia nieruchomości - zabudowa usługowa i rzemieślnicza; linii rozgraniczenia (projekt zagospodarowania Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13 działki); sposobu zagospodarowania terenu inwestycji - utwardzony płytami ekologicznymi rozbieralnymi (projekt zagospodarowania działki); obsługi komunikacyjnej - z istniejącego wjazdu od strony ul. [...] (projekt zagospodarowania działki). Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył kompletny projekt budowlany zawierający wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane (art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego). Ponadto, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - w aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy nieruchomości z dnia [...] grudnia 2000 r., z której wynika uprawnienie do budowy stacji dystrybucji gazu propan-butan (§ 2 umowy). Ostatnim warunkiem zatwierdzenia przez właściwy organ architektoniczno-budowlany projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest stwierdzenie przez ten organ zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c ówcześnie obowiązującego Prawa budowlanego). Tego warunku organ powiatowy wydając pozwolenie na budowę nie dopełnił. W dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywało rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 122, poz. 576). Organ przeanalizował § 133 ust. 1 oraz § 75 cytowanego rozporządzenia i stwierdził, że z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość naziemnych zbiorników gazu LPG od budynku biurowego wynosi 7,50 m, co narusza § 133 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r., zaś odległość naziemnych zbiorników gazu LPG od budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] wynosi 7,50 m, co narusza § 133 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia. Jakkolwiek w drugim przypadku zaprojektowana została ściana oddzielenia pożarowego, odpowiadająca wymaganiom określonym w § 75 ust. 3 powołanego rozporządzenia (projekt ściany oddzielenia pożarowego, rys. nr 5 - k. 36), tym nie mniej stosownie do § 133 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia odległość, o której mowa w § 133 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, powinna wynosić co najmniej 10 m. W odniesieniu zaś do odległości względem budynku biurowego nie zachodzi okoliczność, o której mowa w § 133 ust. 2 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13 W ocenie organu stwierdzone naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego w związku z § 133 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 30 sierpnia 1996 r. - nie budzi wątpliwości. Odwołując się do treści § 133 ww. rozporządzenia z dnia 30 sierpnia 1996 r. organ stwierdził, że głównym jego zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa dla obiektów w nim wskazanych. W sytuacji awarii, wybuchu lub pożaru skutki takiego zdarzenia zaistnieją bez względu na to, czy w pierwszej kolejności wybudowano stację paliw czy inne obiekty w sąsiedztwie tej stacji. Ochrona takich wartości jak zdrowie, życie i mienie obywateli (gwarantowanych przez ustawę zasadniczą) przesądza, iż stwierdzone rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego w zw. z § 133 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Przemyślu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. przejawia zdecydowanie większą wagę, aniżeli stabilność decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., Nr [...], nie może być zaakceptowania jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa. Biorąc powyższe pod uwagę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzi, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającym na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] wydanej ze wskazanym wyżej rażącym naruszeniem prawa. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Wojewody [...] w sposób rażący narusza również interes społeczny. Jak zauważył WSA w Warszawie rażące naruszenie interesu społecznego "wchodzi w grę dopiero wówczas, gdy w postępowaniu odwoławczym zostanie stwierdzona wadliwość decyzji, choćby nie w stopniu rażącym" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2005 r., VII SA/Wa 1149/04), jak ma to miejsce w niniejszej sprawie z uwagi na wydanie decyzji organu wojewódzkiego z naruszeniem art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co doprowadziło do odmowy stwierdzenia nieważności wadliwej decyzji o pozwoleniu na budowę. Interes społeczny, o którym mowa w art. 139 k.p.a., w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy utożsamiać nie z interesem inwestora, ale interesem ogółu społeczeństwa, u podstaw którego leży obowiązek organów administracji publicznej eliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięć obarczonych kwalifikowanymi wadami prawnymi. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. złożyli R. C. i Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13 H. M. Obaj wnieśli w swoich skargach o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. R. C. w skardze wskazał na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 139 k.p.a. Zgodził się z poglądem wyrażonym w decyzji Wojewody [...], że decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę stacji paliw nie narusza prawa. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, zaś projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawca ds. ochrony przeciwpożarowej Straży Pożarnej pod względem zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. A zatem skoro projekt spełniał wymogi przeciwpożarowe nie może jednocześnie stanowić zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia Obywateli. Nadto uznał, że organ dokonał dowodnej interpretacji przepisu art. 139 k.p.a. H. M.i w swojej skardze zarzucił naruszenie: -§113 ust. 2 w związku z § 75 ust. 3 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 30 sierpnia 1996 r., przez błędną interpretację przepisu prawa, -§ 102 ust. 2 rozporządzenia jw. poprzez jego nie zastosowanie, -art. 7 k.p.a., przez zajęcie przez organ stanowiska wyłącznie w interesie strony przeciwnej, -art. 8 k.p.a., przez uwzględnienie jedynie tych okoliczności, które przemawiały na niekorzyść skarżącego, co miało wpływ na wynik postępowania, -art. 9 k.p.a., przez niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję, -art. 77 k.p.a., przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, -art. 156 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez niespełnienie przesłanek do jego zastosowania, -art. 80, art. 81 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek pominięcia wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia tylko o dowody i fakty, które przemawiają na niekorzyść skarżącego. W skardze H. M. wskazał, że żadna z przesłanek rażącego naruszenia prawa nie zaistniała w niniejszej sprawie dlatego organ niesłusznie stwierdził nieważność pozwolenia na budowę. Organ błędnie zinterpretował § 75 i § 133 rozporządzenia. Skarżący uznał, że ochrona życia i zdrowia oraz okolicznych w stosunku do stacji obiektów jest ważna. Natomiast nic nie zwalnia organu wydającego decyzję od wskazania, na podstawie jakich przepisów prawa lub okoliczności faktycznych, zostało zajęte takie stanowisko w sprawie. W powyższym zakresie nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie dowodowe, które w sposób rzeczywisty, potwierdziłoby, założone przez Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13 organ zagrożenia. Ponadto na uwagę zasługuje fakt, że organ powiatowy nie wniósł sprzeciwu w stosunku do użytkowania stacji paliw. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w obu odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. Sąd wydał postanowienie o połączeniu obu spraw, tj. ze skarg: R. C. i H. M. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, co skutkowało wydaniem jednego wyroku w sprawie pod sygnaturą akt VII SA/Wa 2760/13. Skargi są niezasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Ponadto stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe. Wskazać zatem trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13 wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzorczy w takim postępowaniu nie rozpatruje sprawy co do istoty, lecz bada decyzję wyłącznie pod względem ewentualnego wystąpienia przesłanek nieważnościowych, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, ale kierując się ogólnymi regułami postępowania, o jakich mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jedną z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Ponadto zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu odwoławczym organ nie jest zatem związany stanowiskiem organu pierwszej instancji i dokonując własnej oceny może podjąć rozstrzygnięcie odmienne od tego, jakie zapadło w pierwszej instancji. Analizując sprawę Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował dokumentację sprawy, uchylił decyzję organu pierwszej instancji (Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r.) i stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw (Starosty [...] z dnia [...]stycznia 2001 r.). Organ pierwszej instancji (Wojewoda [...]) odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] naruszył szereg przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem organu badającego ważność decyzji w aspekcie przesłanki rażącego naruszenia prawa jest wyraźne ustalenie, który konkretny przepis został naruszony, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13 postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych. Zagadnienie, które legło u podstaw uchylenia decyzji Wojewody [...] i w konsekwencji orzeczenia o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., sprowadza się do oceny, czy zaprojektowana a następnie wybudowana stacja paliw narusza przepisy techniczno-budowlane. Odpowiedzi na powyższe dostarczy analiza ówcześnie obowiązujących przepisów oraz stan faktyczny zawarty w dokumentacji sprawy. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 c Prawa budowlanego, obowiązującego w dniu wydania decyzji Starosty [...], jednym z warunków zatwierdzenia przez właściwy organ architektoniczno-budowlany projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest stwierdzenie przez ten organ zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ([...] stycznia 2001 r.) obowiązywało rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. z 1996 r. Nr 122, poz. 576). Zgodnie z § 133 ust. 1 tego rozporządzenia zbiorniki przewoźne i magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, stanowiska wydawania gazu płynnego do butli o masie do 5 kg, stanowiska tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego - powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż: 10 m - od budynku stacji paliw (pkt 1), 20 m - od budynków innych aniżeli budynki mieszkalne, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz lasu (pkt 4). Ustęp 2 § 133 dopuszczał zmniejszenie ww. odległości o połowę w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, zgodnej z wymaganiami określonymi w § 75 ust. 3 ww. rozporządzenia. § 75 cytowanego rozporządzenia znajduje się w dziale III rozporządzenia regulującym warunki techniczne dotyczące bazy paliw płynnych. Z uwagi na przeznaczenie spornej inwestycji będącej stacją paliw płynnych, a nie bazą - definicję stacji o takim charakterze zawiera § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. W niniejszej sprawie nie znajduje zatem zastosowania § 75 ust. 1 ww. rozporządzenia, albowiem dotyczy on bazy paliw płynnych gazu płynnego w rozumieniu § 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia, do której sporna inwestycja nie należy. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość naziemnych zbiorników gazu LPG od budynku biurowego wynosi 7,50 m, co narusza § 133 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r., zaś odległość naziemnych zbiorników gazu LPG od budynku znajdującego się na działce nr ew. [...]wynosi 7,50 m, co narusza § 133 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia. Jakkolwiek w drugim przypadku zaprojektowana została ściana oddzielenia pożarowego, odpowiadająca wymaganiom określonym w § 75 ust. 3 powołanego rozporządzenia (projekt ściany oddzielenia pożarowego, rys. nr 5 - k. 36), tym nie mniej stosownie do § 133 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia odległość, o której mowa w § 133 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, powinna wynosić co najmniej 10 m, a wynosi 7,50 m. W odniesieniu zaś do odległości względem budynku biurowego nie zachodzi okoliczność, o której mowa w § 133 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 sierpnia 1996 r. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że głównym zadaniem § 133 ww. rozporządzenia z dnia 30 sierpnia 1996 r. jest zapewnienie bezpieczeństwa dla obiektów w nim wskazanych. W sytuacji awarii, wybuchu lub pożaru skutki takiego zdarzenia zaistnieją bez względu na to, czy w pierwszej kolejności wybudowano stację paliw czy inne obiekty w sąsiedztwie tej stacji. Ochrona takich wartości jak zdrowie, życie i mienie obywateli (gwarantowanych przez ustawę zasadniczą) przesądza o rażącym naruszeniu w niniejszej sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c ówcześnie obowiązującego Prawa budowlanego w zw. z § 133 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Przemyślu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. Słusznie zatem organ Główny Inspektor stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., Nr [...], nie może się ostać w obrocie prawnym. Stabilność decyzji w postępowaniu administracyjnym jest oczywiście bardzo istotnym elementem zachowania zasad procedury i dlatego stosownie do art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny - tylko w takich sytuacjach można wadliwą decyzję wzruszyć. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu stwierdzone w decyzji Starosty [...] naruszenie ówcześnie obowiązującego art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego w związku z § 133 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 30 sierpnia 1996 r. - jest niewątpliwe i rażące. Przepisy, które miały w niniejszej sprawie zastosowanie były czytelne i nie wymagały dodatkowej interpretacji, ani nie nasuwały jakichkolwiek wątpliwości, zaś organ wydający pozwolenie na budowę naruszył je w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Nie znajdują zatem uzasadnienia argumenty podnoszone w skargach, zarówno dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., jak i Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13 naruszenia art. 139 k.p.a., a także wskazane naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia z 1996 r. Nie można się zatem zgodzić z argumentacją skargi H. M. Wszystkie przesłanki, o których mówi skarżący, wbrew jego twierdzeniom, wystąpiły w sprawie. A zatem oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu prawa, który został naruszony oraz skutki społeczne wywołane decyzją. Z kolei Wojewoda [...]nie dostrzegając powyższych uchybień wydał decyzję z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a., które to naruszenie miało w niniejszej sprawie istotny wpływ na jej wynik, w związku z czym prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego tę decyzję uchylił i orzekł merytorycznie. Na koniec już tylko wspomnieć należy, że ustawodawca nie bez przyczyny -biorąc pod uwagę skutki ewentualnych awarii, wybuchu lub pożaru- wyznacza normy, które w ww. sytuacjach w miarę możliwości pozwalają uniknąć tragedii. Wskazane w przepisach szczególnych odległości mają za zadanie zapewnić ogólnie rozumiane bezpieczeństwo. Ochrona zdrowia i życia obywateli oraz ich mienia winna być przecież priorytetem zawsze i w każdej sytuacji. Ten sam ustawodawca nakłada na organ obowiązek sprawdzenia -przed wydaniem pozwolenia na budowę- projektu budowlanego pod względem zgodności ze stosownymi przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 1 c Prawa budowlanego). Starosta [...] nie dokonał w niniejszej sprawie sprawdzenia projektu z obowiązującymi przepisami technicznymi, czym rażąco naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1c ówcześnie obowiązującego Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.