VII SA/Wa 2761/13

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z.J., B. P., J.P. i J.P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. A. Z. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), w tym kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy), stanowiącą 23% podatku VAT. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r. przyznano Z. J. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, pełnomocnikiem skarżącej wyznaczona została r.pr. A. Z.. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. J., B. P., J. P. i J. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2013 r. W dniu 7 sierpnia 2014 r. r.pr. A. Z. złożyła w imieniu Z.J. skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zawarła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 października 2016 r. oddalił skargę kasacyjną. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). Jednakże na mocy § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z tym, że postępowanie przed sądem II instancji zostało wszczęte skargą kasacyjną wniesioną w dniu 7 sierpnia 2014 r., a więc w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), należało ustalić należne radcy prawnemu wynagrodzenie za reprezentowanie skarżącej przed sądem II instancji w oparciu o przepisy tego rozporządzenia. W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jak wynika z akt sprawy, r.pr. A. Z. złożyła w imieniu Z. J. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 6 czerwca 2014 r., brała ponadto udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 5 października 2016 r. Zauważyć też trzeba, że r.pr. A. Z. reprezentowała skarżącą również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (za pomoc prawną udzieloną skarżącej w tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w ww. wyroku). Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.