VII SA/Wa 2763/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu [...] z siedzibą w [...] od decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zabezpieczenia i zajęcia zabytków ruchomych postanawia: 1. odrzucić sprzeciw; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. [...] z siedzibą w [...], w dniu 30 października 2017 r. (data stempla pocztowego) wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.), którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zabezpieczenia i zajęcia zabytków ruchomych i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 2 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.). Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona do porządku prawnego 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 7 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935, dalej również "ustawa nowelizująca") i w zw. z art. 17 ust. 1 a contrario ustawy nowelizującej, ma zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych po 1 czerwca 2017 r. Stosownie do treści art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Należy w tym miejscu wskazać, że merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, wymieniona w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy p.p.s.a. Zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia sprzeciwu, podobnie jak w przypadku skargi, stanowi warunek jego dopuszczalności i obok warunków formalnych podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego, bowiem dopiero z chwilą doręczenia stronie postępowania administracyjnego decyzji rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego. Odnosząc powołane przepisy do okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że sprzeciw jest niedopuszczalny , ponieważ został złożony przedwcześnie. Niedopuszczalność sprzeciwu powoduje z kolei, że Sąd nie może wypowiadać się co do meritum sprawy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że kwestionowana decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 listopada 2017 r., wobec czego termin do wniesienia sprzeciwu rozpoczął swój bieg 2 listopada 2017 r., a upływał w dniu 16 listopada 2017 r. Tymczasem skarżący skargę na powyższą decyzję złożył w dniu 30 października 2017 r. (data stempla pocztowego), czyli przed doręczeniem decyzji stronie skarżącej. Stwierdzić należy, że sprzeciw został wniesiony przed rozpoczęciem biegu terminu, o którym mowa w art. 64c § 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że niniejszy sprzeciw został wniesiony przedwcześnie, w konsekwencji jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 i art. 64c § 1 cytowanej ustawy, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.