VII SA/Wa 2775/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo - akcyjna w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na roboty budowlane I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo -akcyjna w [...] kwotę 460 zł (słownie czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] września 2015 r. działając na podstawie art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz art. 17 pkt 2 i art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2015 r., odmawiającą wydania pozwolenia na roboty budowlane mające polegać na budowie budynku handlowego wraz z instalacjami wewnętrznymi, instalacjami i przyłączami zewnętrznymi: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, zasilaniem eNN budynku, oświetlenia terenu, usunięciem kolizji, nawierzchniami utwardzonymi, miejscami postojowymi, zjazdami, oraz elementami malej architektury na dz. nr [...] przy ul. [...] w [...] - w zakresie i w sposób określony w projekcie: "Projekt architektoniczno-budowlany budynku usługowo-handlowego w [...] przy ul. [...] działka nr [...] ", autorstwa: mgr inż. arch. J. M. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny: [...] sp. z o. o. S.K.A., z siedzibą w [...], zwróciła się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Działka nr [...] objęta planowaną inwestycją położona jest na obszarze układu urbanistyczno-krajobrazowego [...], wpisanego do rejestru zabytków decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] marca 1972 r. dlatego wszelkie prace prowadzone na tym terenie, wpływające na zmiany w obrębie układu urbanistycznego wymagają uzyskania pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Jednocześnie teren inwestycji jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru III - Centrum [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. W myśl ustaleń przedmiotowego planu, działka nr [...] w [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 34KX, UH, UG, UK dla którego warunki w planie przewidują przeznaczenie terenu: plac ogólnomiejski w otoczeniu zieleni z towarzysząca funkcją usługową. W miejscu obecnego budynku PKS istnieje możliwość stworzenia zespołu handlowego. Organ odwoławczy wskazał, że wnioskowane zamierzenie miałoby polegać na realizacji dwukondygnacyjnego budynku handlowo-usługowego (w miejscu istniejącego i przewidzianego do rozbiórki budynku PKS) wraz z zagospodarowaniem terenu działki nr [...] polegającym na utwardzeniu ok. 60% powierzchni kostką brukową i płytami na podbudowie betonowej, wydzieleniu wzdłuż ul. [...] stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, dwóch wjazdach, oświetleniu terenu oraz usytuowaniu mobilnych elementów małej architektury, takich jak: ławki, kosze zieleń w donicach, a także na posadowieniu pylonu reklamowego w postaci dwumetrowego masztu z dwiema podświetlanymi tablicami. Zdaniem organu odwoławczego [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2014r szeroko omówił powody wydania odmowy pozwolenia na wykonanie wnioskowanego zamierzenie zarówno ze względów konserwatorskich jak i z uwagi na sprzeczność zamierzenia z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po przeanalizowaniu w całości akt sprawy nie podzielił argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnosząc, iż nie ulega wątpliwości, że wskazane w planie miejscowym zasady i warunki zagospodarowania i zabudowy nie stoją na przeszkodzie w udzieleniu pozwolenia na lokalizację w miejscu budynku PKS obiektu handlowo-usługowego o powierzchni analogicznej do obiektu istniejącego, plan miejscowy nie wyklucza bowiem takiej zabudowy. Niemniej jednak organ odwoławczy za w pełni zasadną uznał argumentację organu pierwszej instancji dotyczącą oceny planowanego zagospodarowania działki nr ew. [...] przy w ul. [...] w [...], znajdującej się w samym centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie parku zdrojowego. Zdaniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zasadnie wskazał organ pierwszej instancji, iż zapis planu przewidujący przeznaczenie terenu: plac ogólnomiejski w otoczeniu zieleni z towarzysząca funkcją usługową jest priorytetem dla działki nr [...] i w założeniu miał stanowić podstawę opracowania projektowego, w którym zawierać się powinny propozycje funkcji publicznych (nie tylko handlowych) oraz rozwiązania kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie trawników, stałych kompozycji kwiatowych czy zieleni wysokiej, z uzupełnieniem ciągami pieszymi i miejscami wypoczynku. Organ odwoławczy zauważył, iż planowane zagospodarowanie nie prowadzi do rewaloryzacji miejsca i nie nawiązuje do krajobrazowego charakteru [...]. W wyniku realizacji zaproponowanego przez wnioskodawcę zagospodarowania przedmiotowego terenu nie powstanie na tym obszarze ogólnomiejski plac w otoczeniu zieleni, służący rekreacji, jak wynikałoby to z warunków planu miejscowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł inwestor zarzucając naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 w zw. z art. 138 i art. 107 § 3 k.p.a.) w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego: 1/ art. 21 ust. 1, art. 64 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzasadnione ograniczenie przez organy administracji uprawnień właściciela przedmiotowego terenu, 2/ Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru III - Centrum [...], w zw. art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na: błędnym przyjęciu, że planowane przez inwestora zagospodarowanie terenu nie doprowadzi do rewaloryzacji miejsca a przez to nie wypełnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dowolnej ocenie wpływu planowanej inwestycji na krajobrazowy charakter miasta i pominięciu, że ustalenia aktów prawa miejscowego są wiążące dla organów ochrony zabytków. 3/ art. 36 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami a także art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 7 pkt. 1 tej ustawy, polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego, 4/ art. 6 ust. 1 i ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 36 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a także §15 ust. 1,2,3 Rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanych do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych, poprzez wydanie decyzji wbrew jednoznacznym ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pomimo, że planowana inwestycja nie wpływa negatywnie na zachowanie walorów zabytkowych historycznego układu urbanistyczno - krajobrazowego [...]. Skarżąca spółka zarzuciła organowi odwoławczemu brak wyjaśnienia motywów którymi kierował się Minister wydając zaskarżoną decyzję oraz brak odniesienia się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w treści odwołania. Podniosła, że organ odwoławczy nie dokonał oceny wpływu inwestycji na zachowanie walorów krajobrazowych miasta Nałęczowa i nie przeprowadził dowodów z załączonych do odwołania fotografii obrazujących obecnie zdegradowany stan działki inwestycyjnej. Zdaniem skarżącej organ nie uzasadnił dlaczego w jego ocenie planowane zamierzenie inwestycyjne dopuszczalne w świetle miejscowego planu nie przyczyni się do powstania ogólno miejskiego placu w otoczeniu zieleni z towarzysząca funkcją usługową. Skarżąca podnosi, że plac ogólno miejski został przewidziany i szczegółowo opisany w przedłożonym projekcie budowlanym. Przedmiotowy plac zaprojektowano w zachodniej i północnej części działki jako przestrzeń publiczną otwartą i ogólnodostępną, otoczoną istniejącym szpalerem drzew od ulicy [...] oraz istniejącą, a także zaprojektowaną zielenią od strony ulicy [...] tworząc naturalne i wydzielone wnętrze przestrzeni publicznej. Dodatkowo zgodnie z treścią projektu plac zaprojektowano na maksymalnej biorąc pod uwagę wielkość działki powierzchni, z elementami małej architektury, tak aby mógł pełnić funkcję terenu spotkań i zebrań mieszkańców lub okolicznościowych kiermaszy lub wystaw. Budynek handlowy usytuowano zaś w wyznaczonej planem południowo – wschodniej części działki z zachowaniem kierunków ciągów pieszych, zgodnie z zapisem miejscowego planu. Dodatkowo na placu jako obiekty małej architektury zaplanowano ławki, oświetlenie terenu, tablicę informacyjną oraz stojaki na rowery, a także kosze na śmieci. Od strony ulicy [...] zaprojektowano również miejsca postojowe na terenie działki wzdłuż placu miejskiego. Zgodnie z treścią projektu zaplanowano rekultywację doliny rzeki [...]. Teren działki bowiem znajdujący się na odcinku rzeki [...] w jej bezpośrednim sąsiedztwie przeznaczono pod teren zielony. Skarpa brzegowa zgodnie z treścią projektu po jej oczyszczeniu i uporządkowaniu ma stanowić teren trawnika z zielenią ozdobną. W ocenie skarżącej objęcie ochroną układu urbanistycznego nie oznacza, że ochrona ta rozciąga się na poszczególne obiekty tego układu, a w decyzji o wpisie nie wymienia się poszczególnych obiektów, lecz granice tego układu. Skarżąca spółka wskazała, że zaprojektowany budynek swoimi wymiarami nawiązuje do wielkości otaczającej zabudowy, a zastosowane materiały wykończeniowe (elementy z kamienia, drewna i przeszklenia) nawiązują do tradycyjnych form zabudowy oraz dodatkowo wprowadzają podziały elewacji i rozbijają bryłę na obiekt dostosowany do skali człowieka i miejsca. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie została ona poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem odwoławczym. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych decyzji wydawanej na skutek odwołania. Jedną z naczelnych zasad polskiego systemu prawnego jest wyrażona w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada dwuinstancyjności postępowania, w myśl której każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, a wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Konkretyzację powyższej zasady w postępowaniu administracyjnym stanowi art. 15 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istotą zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy administracyjnej. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Komentarz do art. 15, (w:), B. Adamiak. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 85). W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Podkreśla się, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. W świetle przedstawionych unormowań oraz stanowiska orzecznictwa, organ odwoławczy nie może ograniczyć się do kontroli instancyjnej decyzji organu pierwszej instancji, lecz obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania przez ten organ. Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym tj. wskazanie odwołującej się stronie dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych w odwołaniu zarzutów. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydana została z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, która wymaga aby postępowanie przed organem drugiej instancji miało wymiar w pełni merytoryczny, a nie tylko kontrolny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do przedstawienia stanu faktycznego sprawy, a następnie stwierdzenia, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji szeroko omówił powody wydania odmowy pozwolenia na wykonanie wnioskowanego zamierzenie zarówno ze względów konserwatorskich jak i z uwagi na sprzeczność zamierzenia z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym organ odwoławczy nie podzielił argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnosząc, iż nie ulega wątpliwości, że wskazane w planie miejscowym zasady i warunki zagospodarowania i zabudowy nie stoją na przeszkodzie w udzieleniu pozwolenia na lokalizację w miejscu budynku PKS obiektu handlowo-usługowego o powierzchni analogicznej do obiektu istniejącego, plan miejscowy nie wyklucza bowiem takiej zabudowy. Niemniej jednak organ odwoławczy za w pełni zasadną uznał argumentację organu pierwszej instancji dotyczącą oceny planowanego zagospodarowania działki inwestycyjnej. Wyjaśnił, iż zasadnie wskazał organ pierwszej instancji, że zapis planu przewidujący przeznaczenie terenu: plac ogólnomiejski w otoczeniu zieleni z towarzysząca funkcją usługową jest priorytetem dla działki nr [...] i w założeniu miał stanowić podstawę opracowania projektowego, w którym zawierać się powinny propozycje funkcji publicznych (nie tylko handlowych) oraz rozwiązania kształtowania przestrzeniu poprzez wprowadzenie trawników, stałych kompozycji kwiatowych czy zieleni wysokiej, z uzupełnieniem ciągami pieszymi i miejscami wypoczynku. Organ odwoławczy zauważył, iż planowane zagospodarowanie nie prowadzi do rewaloryzacji miejsca i nie nawiązuje do krajobrazowego charakteru [...] bowiem w wyniku jego realizacji nie powstanie ogólnomiejski plac w otoczeniu zieleni, służący rekreacji, jak wynikałoby to z warunków planu miejscowego. Przedstawione uzasadnienie zaskarżonej decyzji świadczy o braku należytego wyjaśnienia motywów którymi kierował się Minister wydając zaskarżoną decyzję oraz braku odniesienia się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w treści odwołania. W sytuacji gdy w ocenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego należało utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji, niezbędne staje się szczegółowe wskazanie motywów rozstrzygnięcia, a zwłaszcza w odniesieniu do zarzutów odwołania ze szczególnym omówieniem tych kwestii w uzasadnieniu własnej decyzji. W odwołaniu skarżąca wskazywała, iż błędna jest teza, że przedłożony projekt nie wypełnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gdyż dotyczy projektu budynku Stokrotki wraz z terenem koniecznym do jej obsługi, nie zaś projektu placu ogólno miejskiego w otoczeniu zieleni z towarzyszącą funkcją usługową. Podnosiła, że plac ogólno miejski został przewidziany i szczegółowo opisany w przedłożonym projekcie budowlanym. Skarżąca wyjaśniała, że przedmiotowy plac zaprojektowano w zachodniej i północnej części działki jako przestrzeń publiczną otwartą i ogólnodostępną, otoczoną istniejącym szpalerem drzew od ulicy [...] oraz istniejącą, a także zaprojektowaną zielenią od strony ulicy [...] tworząc naturalne i wydzielone wnętrze przestrzeni publicznej. Dodatkowo zgodnie z treścią projektu plac zaprojektowano na maksymalnej biorąc pod uwagę wielkość działki powierzchni, z elementami małej architektury, tak aby mógł pełnić funkcję terenu spotkań i zebrań mieszkańców lub okolicznościowych kiermaszy lub wystaw. Budynek handlowy usytuowano zaś w wyznaczonej planem południowo – wschodniej części działki z zachowaniem kierunków ciągów pieszych, zgodnie z zapisem miejscowego planu. Dodatkowo na placu jako obiekty małej architektury zaplanowano ławki, oświetlenie terenu, tablicę informacyjną oraz stojaki na rowery, a także kosze na śmieci. Od strony ulicy [...] zaprojektowano również miejsca postojowe na terenie działki wzdłuż placu miejskiego. Zgodnie z treścią projektu zaplanowano rekultywację doliny rzeki [...]. Teren działki bowiem znajdujący się na odcinku rzeki [...] w jej bezpośrednim sąsiedztwie przeznaczono pod teren zielony. Skarpa brzegowa zgodnie z treścią projektu po jej oczyszczeniu i uporządkowaniu ma stanowić teren trawnika z zielenią ozdobną. Organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów odwołania i nie uzasadnił dlaczego w jego ocenie planowane zamierzenie inwestycyjne dopuszczalne w świetle miejscowego planu nie przyczyni się do powstania ogólno miejskiego placu w otoczeniu zieleni z towarzysząca funkcją usługową. Takie działanie organu odwoławczego godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela. Konsekwencją naruszenia w rozpoznawane sprawie zasady dwuinstancyjności postępowania jest naruszenie przez organ odwoławczy także zasady prawdy obiektywnej oraz reguł prawidłowego uzasadnienia decyzji, które powinno w sposób pełny wyjaśniać motywy i przesłanki, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie natomiast do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Brak w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji ustaleń oraz jakiegokolwiek rozważenia okoliczności związanych z przedmiotem postępowania stanowi naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wadliwe uzasadnienie decyzji nie pozwala na również na ocenę, czy przy jej wydaniu organ nie dopuścił się dowolności lub zaniechania przy wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie rozpoznał przedmiotowej sprawy, do czego był zobowiązany, ani nie wyjaśnił dlaczego, jego zdaniem, decyzja organu I instancji jest prawidłowa i zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle go zarzutów wskazanych w odwołaniu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd uznał, że organ II instancji, nie rozpoznając należycie sprawy i sporządzając nieprawidłowe uzasadnienia decyzji, naruszył również przepisy postępowania administracyjnego ( art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i z tych też przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygając ponownie sprawę organ powinien rozpoznać ponownie sprawę merytorycznie oraz ustosunkować się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 200 ww. ustawy.