VII SA/Wa 2778/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2020 r. sprawy ze sprzeciwu K. D. i B. D. od decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz K.D. i B. D. solidarnie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 2778/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2067, dalej: "ustawa o ochronie zabytków") oraz art. 17 pkt 2 oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania B. D., T. K. i A. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], odmawiającej pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z [...] marca 2019 r. (data wpływu do organu [...] kwietnia 2019 r.), uzupełnionym następnie [...] kwietnia 2019 r., I. Ś., K. D., B. D., T. K. i A. K. (dalej: "wnioskodawcy") wnieśli o wydanie pozwolenia na zmianę pokrycia dachu (z dachówki na blachę) budynku przy ul. [...] w G.. Do wniosku dołączono odpis zwykły księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości oraz program robót budowlanych, z którego wynika, że planowane jest zdjęcie pokrycia dachowego oraz demontaż obróbek, rynien i rur spustowych, a w zamian położenie pokrycia dachowego z blachy typu click, montaż nowych obróbek z blachy powlekanej, rynien i rur spustowych z PCV oraz wymurowanie kominów z nowej cegły klinkierowej pełnej. Po rozpatrzeniu wniosku [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z [...] maja 2019 r. nie pozwolił ze stanowiska konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych we wnioskowanym zakresie. Równocześnie określił termin ważności pozwolenia na [...] grudnia 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie objętym prawną ochroną konserwatorską wynikającą z wpisu do rejestru zabytków zespołu układu urbanistyczno-budowlanego G., decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 1990 r., pod nr [...]. W związku z tym organ I instancji jest uprawniony do wydawania pozwolenia na prowadzenie robót budowalnych na przedmiotowym terenie. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków podkreślił, że przedmiotowy budynek mieszkalny powstał prawdopodobnie na początku XX wieku i stanowi historyczną pierzeję ulicy, stąd też wymiana oryginalnej dachówki i zastąpienie jej blachą jest niedopuszczalne pod względem konserwatorskim. Pokrycie dachówką ceramiczną stanowi bowiem o zabytkowym charakterze budynku oraz całej pierzei ulicy [...] w G. W odpowiedzi wnioskodawcy pismem z [...] czerwca 2019 r. złożyli odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wskazując, że pokrycia budynków znajdujących się na terenie objętym ochroną konserwatorską w ostatnim czasie zostały zmienione z dachówki ceramicznej na blachę. Podkreślili ponadto, że zmiana pokrycia dachu zmniejszy obciążenie stropu i konstrukcji więźby dachowej, wpasuje się w istniejące otoczenie, a także zmniejszy koszty dla użytkowników. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] października 2019 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na gruncie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, przy czym zabytkiem w myśl art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit. b tej ustawy jest układ urbanistyczny. Właściwość rzeczowa organu konserwatorskiego w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, że budynek objęty planowaną inwestycją, stanowi element zespołu urbanistyczno-budowlanego miasta G., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Konserwatora Zabytków [...] z [...] sierpnia 1990 r. - w granicach oznaczonych na planie stanowiącym integralną część decyzji. Sporny budynek objęty jest także ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G.- centrum miasta, cześć południowa wraz ze skarpą wiślaną, zatwierdzonego uchwalą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] października 2006 r. Zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego, przedmiotowy budynek, położony na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem B3MN w strefie ochrony konserwatorskiej ,A", został wymieniony jako obiekt architektoniczny objęty ochroną konserwatorską. Dla tego obszaru w § 15 ustalono kolorystykę pokrycia dachowego wpisującą się w krajobraz (preferowana kolorystyka to grafit, kolor naturalnej cegły, zakaz używania koloru jaskrawozielonego, niebieskiego, fioletowego). Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 4 ustawy o ochronie zabytków należy przyjąć, że wszystkie działania i rozstrzygnięcia organu konserwatorskiego powinny być podejmowane dla zapewnienia odpowiednich warunków umożliwiających zachowanie zabytków we właściwym stanie, ich odpowiedniego zagospodarowania i utrzymania, zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości, udaremnienia niszczenia i właściwego korzystania z zabytków. Ponadto art. 3 pkt 12 omawianej ustawy stanowi, że historyczny układ urbanistyczny jest to przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Z kolei historyczny zespół zabudowy to - stosownie do pkt 13 - powiązana przestrzennie grupa budynków wyodrębniona ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Tym samym ochrona historycznego zespołu urbanistycznego ma na celu trwałe zachowanie nie tylko jego dawnego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej, ale także zachowanie podstawowych cech obiektów historycznych. Organ odwoławczy podniósł, że co do zasady podziela stanowisko organu I instancji, że gdy zachodzi konieczność wymiany pokrycia dachowego, najlepszym rozwiązaniem jest jego odtworzenie z zastosowaniem materiałów tradycyjnych. Elementy te są bowiem nośnikiem zabytkowych walorów posiadanych przez dany obiekt. Dla ochrony zabytków architektury ważne jest zastosowanie historycznego materiału na pokrycie dachowe. Tradycyjnym materiałem stosowanym w polskim budownictwie był gont (drewniany), dachówka ceramiczna, blacha miedziana i cynkowa. Podkreślił jednak, że wymogi konserwatorskie każdorazowo powinny być dostosowane na potrzeby konkretnego stanu faktycznego sprawy, a motywy rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wymagają niebudzącego wątpliwości ustalenia konkretnego stanu faktycznego, aby wykazać brak dowolności i arbitralności działania organu administracji publicznej w konkretnej sprawie. Polepszenie bowiem warunków użytkowania spornego budynku jest możliwe, o ile dokonywane zmiany nie umniejszają wartości zabytkowych obszaru. W konsekwencji organ I instancji jest zobowiązany, w toku postępowania prowadzonego w sprawie pozwolenia konserwatorskiego, do dokonania oceny przesłanek wydania tej decyzji w odniesieniu do układu urbanistycznego, jako zabytku stanowiącego złożoną z różnych elementów całość. Przy czym dokonując tej oceny nie można abstrahować od istniejącego obecnie stanu zagospodarowania tego obszaru i zmian już dokonanych. W przeciwnym wypadku organ naraża się na skuteczny zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, 77 § i i 80 K.p.a.) oraz wadliwie sporządzonego uzasadnienia (art. 107 § 3 K.p.a.), a więc dowolności rozstrzygnięcia. W tym kontekście, w ocenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie wykazał, na jakiej podstawie uznał, że obecnie istniejące pokrycie dachowe przedmiotowej części budynku, jest pokryciem oryginalnym, a więc z czasów powstania tego obiektu. W przekazanym materiale dowodowym sprawy brak jest także archiwalnej dokumentacji fotograficznej budynku przy ul. [...] w G.. Kwestia ta powinna zatem zostać wyjaśniona przez organ I instancji. Jednocześnie podkreślił, że aktualnie objęty wnioskiem budynek w połowie już jest kryty blachą. Ponadto [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonując rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w ogóle nie odniósł się do ustaleń obowiązującego dla tego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym zawarto warunki dotyczące kolorystyki dachów. Wobec tego należy uznać, że organ konserwatorski, uzgadniając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego już raz wypowiedział się w przedmiotowej sprawie w zakresie możliwości dokonywaniu podziałów geodezyjnych na wskazanym obszarze, a także możliwości wprowadzenia nowej zabudowy na tym terenie. Zatem ocena wpływu planowanej inwestycji powinna być spójna z już wyrażoną wolą organu ochrony zabytków przy uzgadnianiu prawa miejscowego. Ustalenia aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, są bowiem wiążące dla organu ochrony zabytków. Sprzeciw od decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. D. i B. D., wnosząc o jej uchylenie, wstrzymanie jej wykonania, a także zwolnienie od kosztów sądowych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku w decyzji rzetelnego uzasadnienia w zakresie uznania administracyjnego, na skutek braku wyjaśnień i odniesienia w uzasadnieniu faktycznym, między innymi, co do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co miało wpływ na wynik sprawy i skutkowało przekroczeniem zasad uznania administracyjnego, - art. 11 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie ogranicza się do opisu przebiegu dotychczasowego postępowania i przytoczenia przepisów prawa bez dokonania ich subsumpcji wymaganej dla przedstawienia uzasadnienia oraz zaniechanie rozważenia zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżących w pismach w niniejszej sprawie, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy oraz na dokonaniu dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku rzetelnego i obiektywnego sprawdzenia sytuacji faktycznej i braku przeprowadzenia wizji lokalnej przedmiotowego budynku przy ul. [...] w G.. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że jako właściciele spornej nieruchomości, z uwagi na realne zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców, a także postronnych przechodniów, chcieli wyremontować pokrycie dachowe. Z uwagi na bardzo wysokie koszty skarżący nie są jednak w stanie zakupić taką ilość dachówki ceramicznej i zamontować jej na całej powierzchni dachu. Równocześnie jako dowód w sprawie załączyli decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2012 r., w której zezwolono wnioskodawcom na remont elewacji przedmiotowego budynku, nakazując wierne odtworzenie detalu architektonicznego. W odpowiedzi na sprzeciw Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw jest zasadny. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, iż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935). Mocą tego aktu, do systemu sądowej kontroli administracji publicznej wprowadzono zasadnicze zmiany odnoszące się do kontroli tzw. decyzji kasatoryjnych. Wskazaną ustawą znowelizowano bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej jako p.p.s.a.). W dziale III p.p.s.a., po rozdziale 3 dodano rozdział 3a "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie z dodanym art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. obecnie skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca zakreślił z kolei granice kontroli takiej decyzji przez Sąd wskazując, iż ten, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej (z art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie wyłączona jest zatem możliwość oceny problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Upraszczając, Sąd nie ocenia istoty sporu, a prawidłowość "odesłania" sprawy przez organ odwoławczy do ponownego zbadania przez organ I instancji. Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia bowiem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga więc -jak w przypadku skarg- w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu (o charakterze przyśpieszonym) innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., czy inaczej: odstąpienia od zasady ogólnej ponownego (w toku instancji, na skutek wniesionego odwołania), merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Co przy tym istotne, dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, tj. wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Tym samym także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.). Badając – w świetle powyższych kryteriów – zasadność wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdził, że okoliczności jakimi kierował się organ odwoławczy nie uzasadniały uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd podziela stanowisko i argumentację skarżących zaprezentowaną w sprzeciwie i stwierdza, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sposób nieuprawniony zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., unikając w efekcie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia i w sposób niczym nieuzasadniony przedłużając tym samym postępowanie w sprawie zezwolenia konserwatorskiego na wykonanie robót budowlanych. Należy ponownie podkreślić, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Stosując ten przepis i wydając decyzję kasacyjną w niniejszej sprawie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał na naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania taj art. 7 i 77 kpa w zakresie ustalenia stanu faktycznego dotyczącego dokonanych już wcześniej zmian pokrycia dachowego na budynkach sąsiednich również znajdujących się w obszarze ochrony konserwatorskiej. Zdaniem organu odwoławczego ocenę przesłanek wydania decyzji zezwalającej na zmianę pokrycia dachu z dachówki na blachę należy rozpatrzeć indywidualnie w odniesieniu do układu urbanistycznego, jako zabytku stanowiącego złożoną z różnych elementów całość i z uwzględnieniem , że na części dachu już zmiany pokrycia dokonano wcześniej. Organ odwoławczy podkreślił , że wymogi konserwatorskie każdorazowo powinny być dostosowane na potrzeby konkretnego stanu faktycznego sprawy z jednoczesnym uwzględnieniem ustaleń obowiązującego dla tego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym zawarto warunki dotyczące kolorystyki dachów. Organ zwrócił uwagę, że organ konserwatorski, uzgadniając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego już raz wypowiedział się w przedmiotowej sprawie w zakresie możliwości dokonywaniu podziałów geodezyjnych na wskazanym obszarze, a także możliwości wprowadzenia nowej zabudowy na tym terenie. Zatem ocena wpływu planowanej inwestycji powinna być spójna z już wyrażoną wolą organu ochrony zabytków przy uzgadnianiu prawa miejscowego. Ustalenia aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, są bowiem wiążące dla organu ochrony zabytków. W ocenie Sądu, podnosząc powyższe, organ odwoławczy nie wykazał wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Same nieprawidłowości, które podnosi organ odwoławczy czynią koniecznym uzupełnienie postępowania, ale nie uzasadniały jeszcze zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd zauważa dodatkowo, że organ odwoławczy może (wyjątkowo) wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, nadto: gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, czy wezwanie inwestorów do przedstawienia wyjaśnień w zakresie projektowanych robót, ich ocena w świetle istniejącej ochrony danego obszaru jak i zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony konserwatorskiej mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Ponownego podkreślenia wymaga także stwierdzenie ,że organ odwoławczy ma merytoryczne obowiązek rozpoznania sprawy w pełnym zakresie. Niezależnie od powyższego, stwierdzić też trzeba, że o konieczności zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., nie może stanowić ewentualna odmienna (niż zaprezentowana przez organ I instancji) ocena merytoryczna złożonego wniosku o zezwolenie konserwatorskie. Wskazać również należy, że konieczność wyjaśnienia zgodności robót z zapisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami a także ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie stanowi o wystąpieniu żadnej z przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a., i nie uzasadnia zastosowania tego przepisu. Z tych też powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie może się ostać. Sąd podziela jednocześnie stanowisko prezentowane zgodnie w orzecznictwie, że w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa i na podstawie art. 151a § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł, jak w sentencji.