VII SA/Wa 2782/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") decyzją z [...] października 2018 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania W. D. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji) z [...] kwietnia 2018 r., znak [...], odmawiająca stwierdzenia, na wniosek W. D., nieważności decyzji Prezydenta Miasta O. z [...] czerwca 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. P. pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku żłobka przy ul. W. w O. na działkach nr ew. [...]obręb K. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan sprawy, omówił zasady rządzące postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji, w tym w szczególności wyjaśnił co należy rozumieć przez "rażące naruszenie prawa". Następnie organ wskazał, że w okolicznościach omawianej sprawy z dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia wynika, że obejmuje ono swym zakresem przebudowę, rozbudowę oraz nadbudowę budynku znajdującego się na działkach nr ewid. [...] oraz [...]. Na działce nr [...]planuje się rozbudowę budynku o klatkę schodową służącą do komunikacji między piętrami. Budynek jest wolnostojący, niepodpiwniczony i zostanie nadbudowany o jedną kondygnację użytkową. Parametry charakterystyczne projektowanego budynku to: długość - 32,25 m, szerokość -18,30 m, wysokość - 6,82 m. Organ powołał się na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), i wskazał, że inwestor – B. P. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z [...] maja 2014 r. złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (działki nr ewid. [...]) na cele budowlane. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Kolejno organ przywołał treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego i wskazał, że z uwagi na fakt, że wymienione działki inwestycyjne położone są na obszarze objętym zakresem obowiązywania uchwały Rady Miasta O. z [...] marca 2013 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w rejonie [...](Wschodnia Dzielnica P.) w O., inwestor nie był zobligowany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolejno zatem, przywołując treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, że działki inwestycyjne znajdują się na terenie oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem [...] Stosownie do § 5 ust. 3 planu miejscowego teren oznaczony w ten sposób stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usług i usług opieki zdrowotnej. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 pkt 2 planu przez usługi należy rozumieć usługi z zakresu obsługi ludności i przedsiębiorstw wraz z obiektami towarzyszącymi i urządzeniami zawiązanymi z ich obsługą. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, działalność planowana w objętym przebudową, nadbudową i rozbudową budynku polegająca na prowadzeniu żłobka wpisuje się w pojęcie "usług z zakresu obsługi ludności". Tym samym nie sposób uznać, że sporne zamierzenie inwestycyjne uchybia w stopniu rażącym wymogom ww. planu dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Analiza akt sprawy wykazała, że rozwiązania projektowe spornej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń ww. uchwały Rady Miasta O.z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...]. W szczególności należy zauważyć, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do linii zabudowy, intensywności zabudowy - od 0,2 do 1,6 (projektowana 0,5 - Projekt budowlany, B.terenu [...]), powierzchni biologicznie czynnej - minimum 40% (projektowana - 40% powierzchni działki - Projekt budowlany, B. terenu [...]}, powierzchni zabudowy maksimum 40% powierzchni terenu (projektowana 31,4 % - Projekt budowlany, B.terenu [...]), wysokości zabudowy od 7 do 15 m (projektowana - 7,06 m Projekt budowlany pkt 9.1 przekrój [...]), liczby kondygnacji nadziemnych od 2 do 4 (po nadbudowie 2 kondygnacje - Projekt budowlany, opis ogólny s. 23), geometrii dachu - kąt nachylenia od 0° do 45° (projektowany – dach płaski o nachyleniu 3% - Projekt budowlany - Przekrój A-A - s. 49), liczby miejsc postojowych - minimum 10 m.p. na 1000m2 powierzchni użytkowej usług (projektowane 4 miejsca postojowe + 4 miejsca postojowe istniejące na 719 m powierzchni usług). Za niezasadny organ uznał zarzut W. D. wskazujący, że "powierzchnia biologicznie czynna nie jest zgodna z przepisami prawa zapisanymi w § 5 ust. 3 m.p.z.p., albowiem nie stanowi ona 40% powierzchni terenu objętym pozwoleniem budowlanym. (...) W piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. do Wojewody [...] wskazałem, iż powierzchnia biologicznie czynna wynosi 31,88% powierzchni całkowitej działki". Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak bowiem przepisów, które obligowałby organy administracji do podejmowania czynności sprawdzających w tym zakresie. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ nie jest uzasadniona. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny. Należało zatem stwierdzić, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Kwestionowana decyzja w ocenie GINB nie narusza również rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Projektowany obiekt usytuowany jest na działce inwestycyjnej w taki sposób, że nie narusza rażąco wymogów określonych w § 12 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy) lub nie mniejszej niż 3 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy). Jak wynika z akt sprawy budynek objęty pozwoleniem na budowę zlokalizowany jest w odległości 4,20 m od granicy z działką nr ew. [...], w odległości 4,95 m od działki nr ew. [...], w odległości ok. 12 m od granicy z działkami nr ew. [...], w odległości ok. 14 m od granicy z działką [...]. A zatem, w wyniku projektowanej przebudowy, nadbudowy i rozbudowy ww. odległości nie ulegną zmianie. Badana decyzja nie narusza również § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Mając na uwadze zarzut naruszenia § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia organ wskazał, że pozostaje on bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Zgodnie bowiem z § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Zgodnie z § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Jak wynika z projektu budowlanego (projekt zagospodarowania działki rys. [...]tr. 21) zaprojektowane miejsca postojowe znajdują się w odległości 4,44 m od granicy z działka nr ew.[...]. Tym samym organ stwierdził, że w analizowanym przypadku nie został rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że wprawdzie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. jednak w jednolitym i utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W. D. nie wskazał dokonania jakich konkretnie czynności procesowych uniemożliwiło mu naruszenie art. 10 k.p.a. jakiego, dopuścił się organ wojewódzki. W związku z powyższym, naruszenie to nie ma istotnego wpływu na ww. rozstrzygnięcie i nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia o zgodności projektu zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. B.B. Analiza decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr[...], znak: [...], prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji nie naruszył art. 7, 8 § 1, 9, 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie mając na uwadze wniosek skarżącego o "dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu odwołania w oparciu o dyspozycję art. 136 § 1 k.p.a." organ wskazał, że cechą postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przedmiot tego postępowania ogranicza się wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. Konsekwencją powyższego jest to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z punktu widzenia wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 k.p.a., z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Ponadto odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79a k.p.a. organ wyjaśnił, że realizacja obowiązku wskazanego w art. 79a § 1 k.p.a. polega na wskazaniu stronie zależnych od niej przesłanek, znajdujących oparcie w przepisach prawa materialnego, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, w szczególności więc decyzji odmownej albo tylko w części uwzględniającej to żądanie. Podkreślić należy, że dotyczy to przesłanek, na których zaistnienie strona ma lub może mieć obiektywnie wpływ ("przesłanki zależne od strony"). Skoro zatem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ogranicza się wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej w oparciu o stan prawny i faktyczny na dzień wydania decyzji będącej przedmiotem kontroli, to należy stwierdzić, że art. 79a § 1 k.p.a. nie będzie miał zastosowania w postępowaniu nieważnościowym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB z [...] października 2018 r. złożył W. D. wnosząc o jej uchylenie, wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W ocenie skarżącego GINB, oraz organ I instancji naruszył przepis prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie skutkujące uznaniem, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, w związku z naruszeniem przepisów prawa art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie skarżącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji budowlanej doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z naruszeniem obowiązującego przepisu § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący podniósł, że organ przed wydaniem decyzji budowlanej nie sprawdził zgodności projektu budowlanego i zagospodarowania terenu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, naruszając w ten sposób rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art.35 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z naruszeniem rażąco § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – a to w związku z tym, że spośród 8 miejsc postojowych wrysowanych w projekt tylko 4 miejsca postojowe (miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych) są zgodne z przepisem § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należałoby więc przyjąć, że projekt zawiera tylko 4 miejsca postojowe zgodne z ww. rozporządzeniem. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał również, że w dacie wydania decyzji z [...] czerwca 2014 r., 4 miejsca postojowe zaznaczone w projekcie od frontu spornej inwestycji są niezgodne z § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Reasumując skarżący stwierdził, że doszło przy wydaniu decyzji budowlanej nr [...] przez Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2014 r. do rażącego naruszenia prawa materialnego, gdyż organ naruszył w sposób oczywisty przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, oraz § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W rezultacie po rozbudowie powstał obiekt usługowy - żłobek na 168 dzieci, który zakłóca ponad przeciętną miarę korzystanie z nieruchomości nie tylko skarżącego lecz także sąsiednim nieruchomościom i stanowi ingerencję w prawo ich własności. Żłobek z tak dużą ilością dzieci stanowi źródło nadmiernego hałasu i ruchu samochodowego dla znajdującej się w otoczeniu żłobka zabudowy jednorodzinnej. Dla mieszkańców ul. W. gdzie znajduje się żłobek nastąpiła niekorzystna zmiana środowiska, samochody parkujące wzdłuż ulicy na chodnikach przed oknami skarżącego stoją niejednokrotnie przez kilkanaście minut z włączonym silnikiem (w lecie i w zimie) i wydobywające się spaliny dochodzą do pomieszczeń nie tylko skarżącego lecz również do sąsiadujących ze żłobkiem nieruchomości. Również immisje - zapach wydobywający się z kuchni (znajduje się 4 metry od nieruchomości skarżącego) omawianego żłobka jest na dłuższy czas nie do wytrzymania przez skarżącego. Podkreślił również, że plac zabaw żłobka zaprojektowano bezpośrednio przy granicy działki skarżącego, tymczasem krzyk i płacz dzieci stanowi o ogromnym hałasie. Skarżący wskazał na konieczność zapoznania się z Dyrektywą Unii Europejskiej w sprawie hałasu, gdzie podano dopuszczalne granice ekspozycji przyjmując, że płaczące dziecko wytwarza hałas o natężeniu 110 dB, a energia dźwięku podwaja się o 3 dB przy każdym następnym płaczącym dziecku. Dzieci podczas szkolnej przerwy wytwarzają hałas 90 dB co zakłóca pracę całego systemu nerwowego (artykuł pod tytułem Hałas jako czynnik niszczący środowisko). Tymczasem, dzieci w żłobku przebywają na placu zabaw znacznie dłużej niż dzieci w szkole w czasie przerwy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga W. D. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody O. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta O.z [...] czerwca 2014 r., nr[...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku żłobka przy ul. . w O. na działkach nr ew. [...], obręb K. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan prawny i faktyczny z daty wydanego rozstrzygnięcia. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której organ nie orzeka, co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Specyfiką działania w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. jest bowiem to, że organ staje wobec kwestii czysto prawnych, które powinny być rozstrzygane według reguł kasacji. W świetle tych reguł, kasacja nie pogłębia ani rozszerza faktycznej perspektywy sprawy, lecz ma do czynienia z pewną zupełnie ograniczoną ilością uchybień, immanentnie tkwiących w samym materiale sprawy (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 2014, s. 651-651). Postępowanie to różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, w którym organ orzeka co do istoty, bowiem w tym postępowaniu organ bada tylko, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.; w tym postępowaniu – nadzorczym – organ rozpoznaje sprawę w oparciu o zamknięty materiał dowodowy – według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania kwestionowanej decyzji. Rozważania organu dotyczące instytucji nieważności są prawidłowe, nie ma zatem potrzeby by je powtarzać. Kwestionowana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na rozbudowę żłobka wydana została w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta O. z [...] marca 2013 r. Nr.[...]dla terenów w rejonie [...] ([...]) w O. , zgodnie z którą inwestor nie był zobligowany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na przeprowadzenie omawianej inwestycji. Działki inwestycyjne znajdują się na terenie oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem [...]. Stosownie do § 5 ust. 3 ww. planu miejscowego teren oznaczony w ten sposób stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usług i usług opieki zdrowotnej. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 pkt 2 planu przez usługi należy rozumieć usługi z zakresu obsługi ludności i przedsiębiorstw wraz z obiektami towarzyszącymi i urządzeniami zawiązanymi z ich obsługą. Zatem, za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego odnoszący się do niezgodności inwestycji z planem miejscowym, czy też konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy przez inwestorkę. Zarówno jeden argument, jak i drugi upada w konfrontacji z zapisami przywołanego planu miejscowego. Z planu wynika, że na tym terenie inwestycja usługowa typu żłobek jak najbardziej może być prowadzona oraz zapisy tej samej uchwały o miejscowym planie jednocześnie wykluczają konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla takiej inwestycji, co z kolei poprawnie zweryfikowały organy prowadzące postępowanie nieważnościowe w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorka dopełniła ciążący na niej, a wynikający z powyższych przepisów obowiązek. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie termu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 tej ustawy powyższą decyzję inwestor powinien dołączyć do wniosku. Jednakże, z uwagi na fakt, że działki inwestycyjne położone są na obszarze objętym zakresem obowiązywania uchwały Rady Miasta O.z [...]marca 2013 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w rejonie [...] w O. , należy mieć na względzie zapisy tego planu, a więc fakt, że obowiązywanie miejscowego planu zwalniało inwestora z obowiązku do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Za niezasadny zatem należy uznać zarzut skarżącego odnoszący się do niedołączenia ww. decyzji o warunkach zabudowy. Inwestorka nie miała obowiązku jej uzyskiwania ani dołączania. Tym samym nie doszło do naruszenia ani art. 32 ust. 4 pkt 2, ani art. 33 ust. 2 pkt 2, ani art. 32 ust. 4 pkt 1 ani art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zatem, analizując pod tym kątem sprawę i kontrolowaną decyzję wskazać za organem trzeba, że badana decyzja nie narusza również rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Projektowany obiekt usytuowany jest na działce inwestycyjnej w taki sposób, że nie narusza rażąco wymogów określonych w § 12 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy) lub nie mniejszej niż 3 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że budynek objęty pozwoleniem na budowę zlokalizowany jest w odległości 4,20 m od granicy z działką nr ew. [...], w odległości 4,95 m od działki nr ew. [...], w odległości ok. 12 m od granicy z działkami nr ew. [...] w odległości ok. 14 m od granicy z działką [...]. Wskazać należy, że w wyniku projektowanej przebudowy, nadbudowy i rozbudowy ww. odległości nie ulegną zmianie. Badana decyzja nie narusza również § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodzić się również należy z organami orzekającymi w sprawie, że zarzut naruszenia § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pozostaje bez wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie. Zgodnie bowiem z § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Zgodnie z § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Jak wynika z projektu budowlanego (projekt zagospodarowania działki rys. [...]str. 21) zaprojektowane miejsca postojowe znajdują się w odległości 4,44 m od granicy z działka nr ew. [...]. Zapis ten należy rozumieć w ten sposób, że zarzucane przez skarżącego: naruszenie odległości i parametrów miejsc parkingowych - jest właśnie traktowane wyjątkowo w przypadku m.in. budynków oświaty i wychowania jakim w niniejszej sprawie jest żłobek. Tym samym stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku nie został rażąco naruszony przywołany wyżej przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ani żaden z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło również do rażącego naruszenia ustaleń uchwały Rady Miasta O. z [...]marca 2013 r., Nr[...]. Parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do linii zabudowy, intensywności zabudowy - od 0,2 do 1,6 (projektowana 0,5 - Projekt budowlany), powierzchni biologicznie czynnej - minimum 40% (projektowana - 40% powierzchni działki - Projekt budowlany), powierzchni zabudowy maksimum 40% powierzchni terenu (projektowana 31,4 % - Projekt budowlany), wysokości zabudowy od 7 do 15 m (projektowana - 7,06 m Projekt budowlany: pkt 9.1 przekrój A-A), liczby kondygnacji nadziemnych od 2 do 4 (po nadbudowie 2 kondygnacje - Projekt budowlany, opis ogólny s. 23), geometrii dachu - kąt nachylenia od 0° do 45° (projektowany – dach płaski o nachyleniu 3% - Projekt budowlany - Przekrój A-A - s. 49), liczby miejsc postojowych - minimum 10 m.p. na 1000m2 powierzchni użytkowej usług (projektowane 4 miejsca postojowe + 4 miejsca postojowe istniejące na 719 m powierzchni usług). Sąd podziela ustalenia organów, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia o zgodności projektu zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Należy także zwrócić uwagę, że projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. B. B. W ocenie Sądu, rzetelnie przeprowadzona przez organy orzekające w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji analiza decyzji Prezydenta Miasta O.z [...] czerwca 2014 r., prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie niniejszej nie naruszyły również art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. Zarówno organ I, jak i II instancji podjął wszelkie niezbędne czynności, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i załatwić sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, niezbędny z punktu widzenia przedmiotu prowadzonego postępowania nieważnościowego. Fakt, że skarżący nie zgadza się z kwestionowaną decyzją, nie oznacza jednak, że rozstrzygnięcie zapadło z rażącym naruszeniem prawa lub w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Konkludując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłowo zastosowaną podstawę prawną - przepisy prawa procesowego a także poprzez analizę przepisów prawa materialnego zastosowanych w sprawie dotyczącej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę i prawidłową ich wykładnię oraz w zgodzie z głównym celem jakiemu służy instytucja stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd nie znalazł zatem podstaw do zakwestionowania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku.