VII SA/Wa 2784/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia [...] reprezentowany przez adwokata złożył do Sądu skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. udzielającą pozwolenia na budowę zespołu budynków handlowo-usługowych [...] z parkingiem i zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, a zezwolenie na realizację inwestycji naruszy stan faktyczny, tak że nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu sprzed naruszenia. Realizacja inwestycji będzie dla właściciela sąsiadującej nieruchomości - czyli skarżącego - poważnym i niedającym się usunąć utrudnieniem z perspektywy korzystania z własnej nieruchomości. Nie zostały bowiem sprawdzone wszelkie skutki realizacji inwestycji, o których nastąpienie posiada obawy skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek. Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wprowadzona w § 3 cyt. przepisu, stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w razie stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Ciężar udowodnienia lub choćby uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki do zastosowania w danej sprawie ochrony tymczasowej spoczywa na stronie wnioskującej. Jej zadaniem jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania. Nadto, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy rozstrzygnięcie nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez "wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r., sygn. II OZ 1075/08, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OZ 881/11, Lex nr 984686). Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem - co do zasady - aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14). Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, a więc postanowienia o charakterze odmownym, procesowym, nie rozstrzygającym sprawy merytorycznie. Nie przyznaje ono stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków, zatem nie można mówić w tym przypadku o możności wywołania przez to postanowienie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. Jednocześnie strona nie wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji merytorycznej - pozwolenia na budowę, która jej zdaniem spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a który to akt pozostaje w granicach szeroko rozumianej sprawy administracyjnej. Sądowi z urzędu jest natomiast wiadome, że skarżący wnosił o wstrzymanie wykonania decyzji budowlanej w trybie art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.). Negatywne rozstrzygnięcia w tym zakresie są przedmiotem kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2785/17. Po wtóre, wniosek nie zawiera szczegółowego uzasadnienia, nie wskazano żadnych informacji bądź argumentów, poza gołosłownym twierdzeniem, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niejasne określenia dotyczące "poważnych i nie dających się usunąć utrudnień z perspektywy korzystania z własnej nieruchomości" nie poparte argumentacją wskazującą na czym miałoby polegać utrudnienie w korzystaniu z własnej nieruchomości nie stanowią o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywistym jest, że realizacja inwestycji zmieni stan faktyczny, nie oznacza to jednak od razu utrudnień w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Reasumując, nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Biorąc pod uwagę zarówno charakter zaskarżonego postanowienia, jak i lakoniczne uzasadnienie wniosku należało odmówić wstrzymania wykonania wnioskowanego aktu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.