VII SA/Wa 2788/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz, sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku rozpoznania odwołania D. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] nakazującą D. S. dokonanie całkowitej rozbiórki zbiornika na nieczystości ciekłe znajdującego się na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości Ś., gm. [...]. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4, art. 52, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, nakazał D. S. dokonanie całkowitej rozbiórki zbiornika na nieczystości ciekłe o wymiarach rzutu 7,50 x 7,50m i głębokości 3,00m, samowolnie wybudowanego na działkach oznaczonych numerami ew. [...], [...] i [...] położonych w miejscowości Ś., gm. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że podstawą rozstrzygnięcia było niedopełnienie przez inwestora obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], wydanym w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane, którym organ wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie dwóch miesięcy: projektu budowlanego zbiornika na nieczystości ciekłe, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 kwietnia 2006 r., po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., utrzymał w mocy ww. decyzję. W wyniku rozpoznania skargi D. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. VII SA/Wa 159/08 uchylił obie decyzje, a także postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., stwierdzając, że w rozpoznawanej sprawie zachodziły okoliczności wskazane w przepisie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, niemniej w decyzji nakazującej rozbiórkę zbiornika z dnia 25 sierpnia 2005 r. organ nadzoru budowlanego wadliwie powołał się na niewykonanie przez inwestora w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków polegających m.in. na przedłożeniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Sąd miał tu na uwadze, że będący podstawą prawną nałożonego obowiązku przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 lit b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 został uznany za niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Ponownie rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy zbiorniku na nieczystości ciekłe znajdującym się na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości Ś., gm. [...], nakładając na D. S. obowiązek przedłożenia w terminie sześciu miesięcy projektu budowlanego zbiornika, oświadczenia projektanta oraz sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności zbiornika z ustaleniami planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzając wykonanie powyższych obowiązków, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nałożył na D. S. jako inwestora obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 125.000,00 zł za samowolne wybudowanie przedmiotowego zbiornika na nieczystości ciekłe w miejscowości Ś., gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność ww. postanowienia z dnia [...] stycznia 2010 r. wskazując na wystąpienie w sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., działając na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f ustawy – Prawo budowlane, ponownie orzekł o nałożeniu na D. S. obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 125.000,00 zł za samowolne wybudowanie ww. zbiornika na nieczystości ciekłe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ww. postanowienie organu I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. VII SA/Wa 1991/11 odrzucił skargę D. S. na ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W toku wszczętego postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r., którym odmówił na wniosek D. S. stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. sygn. VII SA/Wa 972/13 oddalił skargę D. S. na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. II OSK 525/14 oddalił skargę kasacyjną D. S. od powyższego wyroku Sądu I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., działając na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 52 ustawy – Prawo budowlane, nakazał D. S. dokonanie całkowitej rozbiórki zbiornika na nieczystości ciekłe znajdującego się na działkach o nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości Ś., gm. [...], przyjmując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, ze inwestor nie uiścił opłaty legalizacyjnej wynikającej z postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r. Z pisma Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. jednocześnie wynika, że Minister Finansów decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmówił umorzenia przedmiotowej opłaty legalizacyjnej. Przywołaną wcześniej decyzją z dnia [...] października 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku rozpoznania odwołania D. S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z tym, iż inwestor nie spełnił wszystkich warunków pozwalających na legalizację przedmiotowej samowoli budowlanej tj. nie uiścił wyznaczonej opłaty legalizacyjnej, zasadnym było nałożenie na niego nakazu rozbiórki. Przedstawienie dokumentacji, o której mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, jak wyjaśnił organ odwoławczy, nie powoduje zakończenia procedury legalizacyjnej i nie może stanowić jedynego warunku, po spełnieniu którego może nastąpić doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Równoległymi przesłankami ww. procesu są bowiem przedłożenie dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego a także uiszczenie opłaty legalizacyjnej. Przesłanki te muszą zachodzić łącznie, aby doprowadzić obiekt wybudowany w warunkach samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jednocześnie zauważył, że z uwagi na pismo skarżącego z dnia 21 lipca 2016 r., w którym odwołujący się wskazał, iż sporny zbiornik na nieczystości ciekłe został rozebrany organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. został wykonany. Organ powiatowy w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 28 września 2016 r. stwierdził, że nie dokonano całkowitej rozbiórki zbiornika na nieczystości ciekłe. Na potwierdzenie powyższych ustaleń załączono do protokołu dokumentację zdjęciową. W związku z powyższym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. złożył D. S., zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. Wskazując na powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu decyzji skarżący wyjaśnił, że brak całkowitej rozbiórki zbiornika, potwierdzony w protokole z dnia 28 września 2016 r., wynikał z błędnego ustalenia przez stronę zakresu wykonania decyzji rozbiórkowej. Według oświadczenia inwestora zbiornik na nieczystości ciekłe został po przeprowadzonej kontroli rozebrany całkowicie. W związku z tym, że postępowanie administracyjnej jest dewolutywne, organ odwoławczy powinien uwzględnić zmianę stanu faktycznego dokonaną w trakcie prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Organ wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji zdjęciowej potwierdzającej rozbiórkę. Z uwagi na wcześniej sformułowany zarzut odnoszący się do wykonania prac rozbiórkowych we własnym zakresie organ odwoławczy postanowił uzupełnić materiał dowodowy, niemniej nie potwierdził on twierdzenia zgłoszonego przez odwołującego się. Przy piśmie z dnia 12 lipca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dołączył do akt sprawy akta sprawy dotyczącej prowadzonej egzekucji obowiązku, w którym wydał postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o odstąpieniu, na podstawie art. 45 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.), od czynności egzekucyjnych wszczętych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. ze względu na stwierdzone dokonanie przez zobowiązanego rozbiórki zbiornika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada bowiem przepisom prawa. Przedmiotem skargi pozostaje w niniejszej sprawie decyzja nakazująca D. S. jako inwestorowi dokonanie całkowitej rozbiórki zbiornika na nieczystości ciekłe znajdującego się na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości Ś., gm. [...]. Rozstrzygnięcie o nadaniu obowiązkowi nałożonemu na skarżącego tejże treści wynikało ze stwierdzenia przez organ nadzoru budowalnego, że skarżący nie uiścił opłaty legalizacyjnej określonej postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. Podstawą wydana ww. postanowienia w przedmiocie nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej, co należy przypomnieć, było stwierdzenie, że inwestor, chcąc uniknąć nakazu rozbiórki, przedstawił wszystkie dokumenty pozwalające zalegalizować samowolnie wykonane roboty budowlane (art. 49 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane). W tym zakresie poza sporem w sprawie pozostawało, że inwestor przedstawił m.in. wymagane egzemplarze projektu budowlanego zbiornika na nieczystości płynne znajdującego się na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości Ś., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2009 r., stanowiące, że działki nr [...] i [...] położone w miejscowości Ś. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod działalność produkcyjną związaną z produkcją i przetwórstwem mięsa oraz działalność usługową, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska nie będą wykraczać poza obszar planu oznaczony na rysunku planu symbolem PP. Przedłożenie przez inwestora powyższych dokumentów stanowiło podstawę do ustalenia opłaty legalizacyjnej dotyczącej zbiornika na nieczystości ciekłe, wobec czego nie powinno budzić wątpliwości to, że warunkiem legalizacji samowoli budowlanej było uiszczenie przez skarżącego ustalonej w drodze ww. postanowienia opłaty legalizacyjnej. Dokonując kontroli legalności decyzji z dnia [...] października 2016 r., Sąd zobowiązany był zatem ustalić, czy materiał dowodowy zebrany przez organy nadzoru budowlanego uprawniał do stwierdzenia, że w stanie faktycznym sprawy wystąpiła sytuacja, o której mowa w art. 49 ust. 3 zdanie drugie ustawy – Prawo budowlane, tj. zachodził przypadek nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2 cyt. ustawy. Zastrzec w tym miejscu jednocześnie należy, że za zagadnienie pozostające poza sporem musiała zostać w niniejszej sprawie uznana kwestia dopuszczenia się przez skarżącego samowolnego wykonania robót budowlanych, jak też kwestia prawidłowości nałożenia i obliczenia opłaty legalizacyjnej odnoszącej się do spornego zbiornika na nieczystości ciekłe. Wynika to z faktu, że w sprawie tej wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnych wyrokach z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. VII SA/Wa 159/08 oraz z dnia 25 września 2013 r. sygn. VII SA/Wa 972/13. W tym ostatnim wyroku Sąd nie zakwestionował ustalenia, że do ustalenia opłaty legalizacyjnej w stosunku do skarżącego zastosowanie znajdował przepis o wymierzaniu kary przewidzianej w art. 59f ustawy- Prawo budowlane, jak też tego, że w rozpatrywanej sprawie opłata legalizacyjna (125.000,00 zł). została naliczona w prawidłowej wysokości według przyjętego przez organy nadzoru budowlanego wzoru (50 x [(s) x (k) x (w)] = 50 x [500 zł. x 5,0 x 1,0] = 125.000,00 zł). Powyższymi prawomocnymi orzeczeniami Sąd rozpoznający niniejszą skargę pozostaje związany, co przekłada się na uznanie, że w niespornym okolicznościach faktycznych dotyczących nałożenia na skarżącego opłaty legalizacyjnej, a także przy niezakwestionowaniu faktu, że skarżący od uiszczenia tejże opłaty świadomie odstąpił, organ nadzoru budowlanego trafnie za podstawę prawną zaskarżonej decyzji przyjął art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane (nakaz rozbiórki). Nie budzi jednocześnie wątpliwości, że wniosek skarżącego o umorzenie opłaty legalizacyjnej, do czego nawiązuje zastrzeżenie przewidziane w art. 49c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, został rozpoznany negatywnie i rozstrzygnięcie to ma charakter prawomocny (wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. II FSK 2542/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. VII SA/Wa 2402/12 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej). Przyjęta przez Sąd ocena, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada przepisom prawa wynika również z uznania, że organowi orzekającemu w sprawie nie można postawić zarzutu wydania decyzji odwoławczej nieodopowiadającej aktualnemu stanowi faktycznemu, jaki zaistniał w sprawie po wniesieniu odwołania, do czego nawiązywały zarzuty podniesione przez skarżącego w złożonej skardze. Należy przypomnieć, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, tj. postępowaniu zmierzającym do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej obowiązuje zasada, w myśl której organ zobowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych istniejących w chwili orzekania (zasada aktualności). Zasada ta jest traktowana jako pewnego rodzaju uogólnienie norm wyznaczających prawidłowe przeprowadzenie procesu stosowania prawa w modelu decyzyjnym i obejmuje nakaz rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z uwzględnieniem aktualnych okoliczności tak faktycznych, jak i prawnych w chwili orzekania. Tenże nakaz adresowany jest nie tylko do organu I instancji, ale również obowiązuje organ odwoławczy, wobec czego nie może budzić wątpliwości, że realizując zasadę prawny obiektywnej (art. 7 k.p.a.), organ odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić w treści swojego rozstrzygnięcia każdą zmianę stanu faktycznego, jaka miała miejsce pomiędzy wydaniem kontrolowanej decyzji i złożeniem odwołania a datą wydania decyzji ostatecznej (por. J. Zimmermann, Problem "beneficium novorum" w postępowaniu administracyjnym, PiP 1987, z. 5, s. 62 i n.). Sposób wywiązania się z tego obowiązku ma wpływ na prawidłowość decyzji administracyjnej, która nie może być traktowana jako zgodna z prawem, jeżeli ustalona w niej podstawa faktyczna nie będzie zgodna z rzeczywistością. W rozpoznawanej sprawie w piśmie z dnia 21 lipca 2016 r. (nazwanym "Uzupełnienie odwołania. Wniosek i umorzenie postępowania") skarżący oświadczył, że objęty postępowaniem rozbiórkowym zbiornik na nieczystości został po złożeniu odwołania przez niego rozebrany. Taka treść pisma – co nie budzi żądnych wątpliwości Sądu - aktualizowała obowiązek ustalenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego tego, czy opisany przez stronę fakt rzeczywiście miał miejsce i jaki ma on wpływ, w sytuacji gdyby został potwierdzony, na dalszy bieg postępowania. Organ odwoławczy ze wskazanego zobowiązania wywiązał się, zlecając postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. organowi I instancji uzupełnienie postępowania wyjaśniającego (dowodowego) o ustalenie, czy w stosunku do samowolnie wykonanego zbiornika inwestor podjął opisane przez siebie czynności wykonawcze skutkujące likwidacją przedmiotu postępowania. Powyższe działanie znajdujące swoją podstawę w art. 136 k.p.a. wraz z negatywnymi wnioskami jakie wynikały z treści protokołu oględzin zbiornika z dnia 28 września 2016 r., które znalazły swój wyraz w treści uzasadnienia decyzji, Sąd traktuje jako zadośćuczynienie przez organ odwoławczy na ciążącym na nim obowiązku wydania decyzji zgodnej z zasadą prawdy obiektywnej rozumianej jako wymóg uczynienia podstawą faktyczną decyzji wszystkich okoliczności faktycznych objętych w dacie orzekania wiedzą urzędową tego organu. Skutkuje to uznaniem, że zaskarżona decyzja w analizowanym zakresie – wbrew odmiennej ocenie skarżącego - nie została wydana przez organ odwoławczy z naruszeniem dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazuje, że po przeprowadzeniu kontroli w dniu 28 września 2016 r., której wnioski zostały uwzględnione w treści decyzji z dnia [...] października 2016 r., ponowił czynności zmierzające do rozbiórki zbiornika na nieczystości płynne i tym razem doprowadziły one do osiągnięcia celu, w jakim toczyło się postępowanie rozbiórkowe, tj. likwidacji zbiornika. Należy zauważyć, że tak formułowanym okolicznościom należy przypisać charakter okoliczności, która mogła stanowić element faktyczny rzeczywistości istniejącej w dacie wydawania przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia, niemniej pozostający poza świadomością tego organu (tzw. facta noviter producta). Okoliczności tego rodzaju, mogąc mieć wpływ na wynik sprawy, podlegają rozważeniu, niemniej właściwym trybem, w jakim zarzut nieuwzględnienia przez organ odwoławczy zmiany stanu faktycznego sprawy, o której tenże organ nie wiedział, może zostać rozpoznany jest tryb wznowienia postępowania (przepisy Rozdziału 12 Działu II k.p.a. - art. 145-151). Omawiany przypadek odpowiada przesłance wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego prowadzi do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę rozważanej wyżej okoliczności przeprowadzenia przez skarżącego dodatkowych robót budowlanych po dniu 28 września 2016 r., które miały skutkować rozbiórką zbiornika na nieczystości płynne, nie mógł potraktować jako przesłanki dającej podstawę do wznowienia postępowania, albowiem w myśl przywołanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. tak kwalifikowane naruszenie prawa musi zostać przez Sąd "stwierdzone", a zatem z akt sprawy, którymi dysponuje Sąd, musi w sposób niebudzący wątpliwości wynikać, że zaskarżoną decyzję obarcza jedna z wadliwości, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Sąd w niniejszym postępowaniu tymczasem takiego ustalenia nie mógł przyjąć, albowiem zawarte w skardze stanowisko skarżącego odnośnie do tego, że prace rozbiórkowe wykonał pomiędzy dniem 28 września 2016 r. a datą wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji odwoławczej ([...] października 2016 r.) nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, przez co ma charakter wyłącznie nieudowodnionego twierdzenia, z którym wystąpiła strona w toku postępowania sądowego. Prawdziwość tego twierdzenia w zakresie potwierdzenia wystąpienia w rzeczywistości zdarzeń jakie ono opisuje może z tego względu podlegać ocenie przeprowadzanej wyłącznie przez organ administracji publicznej w toku jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu lub na wniosek skarżącego w trybie wznowienia postępowania (art. 147 k.p.a.). Wyrażając takie stanowisko, Sąd nie neguje, że skarżący dokonał rozbiórki zbiornika, gdyż fakt ten następczo potwierdza tok czynności egzekucyjnych podjętych w stosunku do skarżącego jako zobowiązanego, zasadnicze znaczenie ma jednak to, by wskazywana okoliczność została udowodniona w zakresie, w jakim można mówić o jej relewantnym znaczeniu nie tyle dla postępowania egzekucyjnego, co dla postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2016 r., tj. w odniesieniu do kwestii tego, czy całkowita likwidacja samowoli budowlanej faktycznie nastąpiła przez dniem wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjmując, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.