VII SA/Wa 279/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty oddala skargę Przedmiotem skargi [...]Sp. z o.o. w [...]jest decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2015 r. nr [...], wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki. Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołania [...]Sp. z o.o. w [...]od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]października 2015 r. nr [...], nakazującej inwestorowi [...]Sp. z o.o. w [...]dokonanie rozbiórki wiaty o konstrukcji stalowej, pokrytej poliwęglanem, wybudowanej na terenie działki nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...]grudnia 2015 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że przedstawiciel organu powiatowego w dniu [...]stycznia 2015 r. przeprowadził oględziny m. in. wiaty usytuowanej na posesji przy ul. [...] w [...]. Podczas oględzin stwierdzono, że "We wschodniej części posesji od strony od strony ul. [...]inwestor wybudował wiatę o konstrukcji stalowej pokrytej poliwęglanem". Zawiadomieniem z dnia [...]stycznia 2015 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wiaty o konstrukcji stalowej, pokrytej poliwęglanem, wybudowanej w świetle wjazdu awaryjno-pożarowego na terenie działki nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]. W dniu [...]czerwca 2015 r. przeprowadzono kolejne oględziny w ww. sprawie stwierdzając, że wymiary przedmiotowej wiaty wynoszą 9,70 m x 16,75 m, a wysokość 2,40 ÷ 2,80 m. Postanowieniem z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...]organ powiatowy, na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wiaty o konstrukcji stalowej, pokrytej poliwęglanem, wybudowanej na terenie działki nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]oraz nałożył na [...]Sp. z o.o. obowiązek przedłożenia następujących dokumentów: 1) zaświadczenia właściwego organu o zgodności samowolnie wybudowanej wiaty z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami właściwych jednostek i orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonanych robót budowlanych i instalacyjnych w zakresie ich zgodności z obowiązującymi przepisami i normami przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane w odpowiednim zakresie i specjalności, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowane, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania postanowienia. Postanowieniem z dnia [...]września 2015 r. nr [...]organ powiatowy zmienił ww. postanowienie dowodowe wyznaczając termin złożenia żądanych dokumentów do dnia [...]września 2015 r. Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]decyzją z dnia [...]października 2015 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, nakazał inwestorowi [...]Sp. z o.o. dokonanie rozbiórki wiaty o konstrukcji stalowej, pokrytej poliwęglanem, wybudowanej na terenie działki nr ew. [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...]października 2015 r., w terminie, wniósł [...]Sp. z o.o. w [...]. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy ww. decyzję organu powiatowego wskazał, iż organ ten dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, a decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]października 2015 r. nie narusza przepisów prawa, w tym art. 48 ust. ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego. Podał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, obowiązującym przed 28 czerwca 2015 r.: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 - 31 ww. ustawy i nie wskazują na zwolnienie od uzyskania stosownego pozwolenia na budowę obiektu o ustalonych w sprawie parametrach. Organ II instancji uznał więc, że organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego zastosował w niniejszej sprawie właściwy tryb postępowania. W świetle bowiem obowiązującego prawa, tj. art. 29 i 30 Prawa budowlanego, budowa wiaty o wymiarach zabudowy ok. 162,5 m2 nie mieści się w skonkretyzowanych przypadkach zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z tym wybudowanie takiego obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę determinuje konieczność zastosowania dyspozycji art. 48 ww. ustawy. Z uwagi na przewidzianą przepisami Prawa budowlanego możliwość legalizacji samowoli budowlanej, organ I instancji dokonał analizy możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i postanowieniem dowodowym z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...]zobowiązał inwestora do przedłożenia odpowiedniej dokumentacji budowlanej. Po niespełnieniu tego obowiązku przez [...]Sp. z o.o. organ I instancji wydał, zgodnie z ust. 1 tego przepisu nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu. [...]WINB podkreślił, że zalegalizowanie samowoli budowlanej w sytuacji, gdy inwestor nie spełnił nałożonego na niego w postanowieniu obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów jest niedopuszczalne. Niespełnienie przez inwestora nałożonych obowiązków w wyznaczonym terminie oznacza dla organu nadzoru budowlanego obligatoryjne wydanie nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego (ust. 4). Jak wynika z akt sprawy, postanowienie z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...], którym organ powiatowy nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia wymaganych prawem dokumentów, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi zobowiązanemu w dniu [...]czerwca 2015 r. Jednocześnie podkreślił, iż ww. postanowieniem pouczono zobowiązaną Spółkę, że nieprzedłożenie żądanych dokumentów skutkować będzie rozbiórką obiektu. Postanowienie zmieniające termin przedłożenia niezbędnej do legalizacji dokumentacji z dnia [...]września 2015 r. nr [...]doręczone zostało pełnomocnikowi adresata w dniu [...]września 2015 r. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że inwestor miał świadomość terminu wyznaczonego przez organ powiatowy do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto pomimo, że inwestor miał przedstawić dokumenty najpierw do dnia [...]sierpnia 2015 r., a następnie termin ten przedłużony został do dnia [...]września 2015 r., to de facto termin na przedłożenie dokumentów został faktycznie znacznie wydłużony, gdyż decyzję rozbiórkową organ I instancji wydał dopiero w dniu [...]października 2015 r. Organ odwoławczy podkreślił, iż pomimo upływu tak długiego terminu, inwestor nie przedstawił żadnego wymaganego powyższym postanowieniem dokumentu, świadczącego o woli zalegalizowania przedmiotowej samowoli budowlanej. Odnosząc się do argumentacji odwołania [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż przesłanką do zalegalizowania przedmiotowego obiektu - w postępowaniu z zakresu nadzoru budowlanego - było przedłożenie określonych postanowieniem z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...]dokumentów oraz następnie uiszczenie opłaty legalizacyjnej. Podkreślił raz jeszcze, iż w wyznaczonym terminie skarżąca Spółka zaniechała przedłożenia jakichkolwiek z żądanych dokumentów, w tym również oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego uzyskanie nie jest uzależnione od działań podejmowanych przez osoby trzecie. Ponadto, w przekonaniu tutejszego organu również przygotowanie projektu budowlanego wiaty - obiektu budowlanego o nieskomplikowanej konstrukcji - nie wymaga wielomiesięcznego opracowywania. Zaniechanie inwestora w powyższym zakresie traktować należy jako odstąpienie od zamiaru przeprowadzenia legalizacji przedmiotowego obiektu. W przypadku niewykonania chociażby jednego z ww. obowiązków, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany przepisami prawa do nakazania rozbiórki obiektu. Ponadto, zdaniem organu II instancji, bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje zmiana treści art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlany i innych ustaw (data wejścia w życie 28 czerwca 2015 r.), gdyż zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy "Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe". Przedmiotowe postępowanie prowadzone z urzędu zostało wszczęte w dacie podjęcia przez organ powiatowy pierwszej czynności, którą były oględziny przeprowadzone w dniu [...]stycznia 2015 r. W ocenie organu odwoławczego, decyzja organu I instancji w żaden sposób nie narusza przepisów prawa, na podstawie których została wydana. Organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego rozpatrzył przedmiotową sprawę w oparciu o wyczerpująco zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy i uzasadnił swoje stanowisko w treści wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Organ II instancji w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji, zatem utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2015 r. nr [...], strona skarżąca - [...]Sp. z o.o. w [...]wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego przez organ I instancji, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 48 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane przez zobowiązanie stronę do dostarczenia dokumentów niezgodnych z wymogiem ustawowym, 2) przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 9 k.p.a. przez niepoinformowanie strony o wysokości opłaty legalizacyjnej, jaką strona miała obowiązek uiścić w celu zalegalizowania samowoli budowlanej, b) art. 79 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia strony i jej pełnomocników o oględzinach na 7 dni przed wyznaczonym terminem czynności, c) art. 6 k.p.a. przez wydanie decyzji na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe a nadto podniosła, że organ I instancji i organ II instancji orzekają co do zasady według stanu prawnego i faktycznego z daty decyzji. Jeśli przepisy prawne uległy zmianie między wszczęciem postępowania a rozstrzygnięciem sprawy, znajdują zastosowanie przepisy nowe, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Takie właśnie przepisy znajdują się w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015 poz. 443). Zgodnie z art. 6. ust. 3 tej ustawy, do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4 ustawy Prawo budowlane, ustalanych w postępowaniach wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Błędny jest zatem pogląd organu II instancji, iż należy stosować przepisy ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu powiatowego nakazującą skarżącej Spółce dokonania rozbiórki wiaty zrealizowanej na działce o nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w [...]. W obu wskazanych decyzjach przyjęto, iż wymieniona wiata o wymiarach 9,70 m x 16,75 m zrealizowana została w warunkach samowoli budowlanej. Inwestor – tj. Spółka [...] nie dysponuje bowiem zgodą właściwego organu na jej wykonanie, a z uwagi na jej parametry (i stan prawny obowiązujący do dnia 28 czerwca 2015 r., tym samym - w dacie jej realizacji) wymagała uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Te ustalenia znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy, v. protokół z kontroli z dnia [...]stycznia 2015 r. i z dnia [...]czerwca 2015 r., i -co istotne- nie są kwestionowane przez skarżącą. W efekcie, uzasadniały wszczęcie przez organ powiatowy postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego i rozważenia możliwości legalizacji ww. obiektu. Sąd w pełni podziela analizę prawną organu II instancji przedstawioną w tej materii. Zauważa także za organami orzekającymi w sprawie, iż zgodnie z przepisami art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego możliwa jest legalizacja obiektu zrealizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, ale wówczas w tym celu inwestor ma obowiązek przedłożyć, na wezwanie organu mające formę postanowienia, dokumenty, o których mowa w ust. 3 ww. art. 48. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5 art. 48). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4 art. 48.). Jak stanowi zaś art. 48 w ust. 1, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z powyższe wynika więc, iż dla legalizacji samowoli budowlanej konieczne jest spełnienie przez inwestora obowiązków uregulowanych w ww. ust. 3 art. 48, a niewykonanie tego obowiązku obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki. Taka też sytuacja, uzasadniająca zastosowanie art. 48 ust. 1, miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ I instancji przystąpił bowiem do legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej wydając w dniu [...]czerwca 2015 r. postanowienie w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymujące roboty budowlane związane z budową wiaty i nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia wskazanych w nim dokumentów w terminie dwóch miesięcy od dnia jego otrzymania, tj. do dnia [...]sierpnia 2015 r. Termin ten wydłużono kolejnym postanowieniem do dnia [...]września 2015 r. (choć wniosek o zmianę pierwotnego terminu wniesiono już po jego upływie). We wskazanych terminach inwestor nie przedłożył żadnego z wymaganych dokumentów. Nie uczynił tego także po [...]września 2015 r., ani na etapie postępowania odwoławczego. Nie przedstawił nadto żadnego pisma, z którego wynikałoby, iż przystąpił do realizacji obowiązku i zamierza zalegalizować wiatę. W konsekwencji organ powiatowy zobowiązany był wydać decyzję na mocy art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego, a organ II instancji zasadnie, zdaniem Sądu, decyzję tego organu uznał za prawidłową. Zdaniem Sądu, dla prawidłowości decyzji wydanych w sprawie nie mają żadnego znaczenia zarzuty podniesione w skardze. Wprawdzie rację ma skarżąca, że organ powiatowy wydając postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego naruszył ten ostatni przepis poprzez zobowiązanie Spółki do przedłożenia dokumentu, który z tego przepisu nie wynika, tj. orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonanych robót budowlanych. Niemniej, Sąd stwierdza, że pozostałe dokumenty wymienione w ww. postanowieniu znajdują swoje oparcie w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Sąd zauważa nadto, iż nakaz rozbiórki został orzeczony z uwagi na nieprzedłożenie przez inwestora żadnego z wymaganych dokumentów, a więc oprócz ww. orzeczenia technicznego także: zaświadczenia o zgodności wykonanej wiaty z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku planu), projektu budowlanego, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nakaz rozbiórki nie został więc orzeczony tylko i wyłącznie wobec nieprzedłożenia ww. orzeczenia technicznego, ale także z uwagi na nieprzedłożenie dokumentów wskazanych w ww. art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego a na jego podstawie w postanowieniu organu z dnia [...]czerwca 2015 r.. Stąd też wskazany zarzut choć zasadny, to w takich okolicznościach nie mógł wywołać zamierzonego skutku. Analizując sprawę Sąd nie stwierdził również, aby doszło w niej do istotnego naruszenia art. 9 k.p.a. poprzez brak poinformowania inwestora o wysokości opłaty legalizacyjnej. Sąd zauważa w tym kontekście, że postępowanie legalizacyjne przebiega etapowo, co oznacza, że dopiero wykonanie przez inwestora obowiązku z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, umożliwia organowi nadzoru budowlanego przejście do kolejnej jego fazy, polegającej na sprawdzeniu przedłożonej dokumentacji i wydaniu postanowienia o wysokości opłaty legalizacyjnej (zgodnie z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego). Żaden przepis prawa nie nakłada przy tym na organ obowiązku informowania inwestora wcześniej, o wysokości tej opłaty. Sąd nie podzielił także zarzuty dotyczącego naruszenia art. 79 k.p.a. poprzez niepoinformowanie inwestora o oględzinach mających miejsce w dniu [...]stycznia 2015 r., na siedem dni przed ich terminem. Sąd zauważa w tym kontekście, że w myśl art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Sąd stwierdza przy tym, że czynności kontrolne z art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego nie są tożsame z oględzinami jako czynnością procesową przewidzianą przez art. 79 k.p.a., a wobec tego nie mają do nich zastosowania wymogi przewidziane w Kodeksie. Niemniej, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego, czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym - w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku. W tym przypadku, czynności kontrolne w dniu [...]stycznia 2015 r. odbyły się w obecności dwóch osób reprezentujących inwestora – J. B. i pełnomocnika – P. D. (v. protokół nr [...]). Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia w sprawie art. 79 Kodeksu. Niezależnie od powyższego Sąd nadto dostrzega, że podnosząc tenże zarzut, mający na celu zakwestionowanie jednego z dowodów w sprawie, skarżąca na żadnym etapie postępowania, również przed Sądem, nie kwestionowała ustaleń faktycznych przyjętych przez organy orzekające. W końcu, Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieaktualny stan prawny, z uwagi na nieuwzględnienie nowelizacji ustawy Prawo budowlane, wprowadzonej ustawą zmieniającą z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 443). Odnosząc się do tej kwestii Sąd zauważa, iż wskazana ustawa nowelizująca, weszła w życie z dniem 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym, wobec wszczęcia niniejszego postępowania przed dniem 28 czerwca 2015 r. (co pozostaje w sprawie bezsporne), wydając decyzje (na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego) organy obowiązane były kierować się stanem prawnym sprzed tej nowelizacji. Niemniej w sytuacji, gdyby w sprawie doszłoby do wydania postanowienia dotyczącego opłaty legalizacyjnej, do tejże opłaty znalazłyby zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu znowelizowanym, o czym stanowi art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. W niniejszej sprawie, wskazany art. 6 ust. 3 nie znajdował jednak zastosowania, stąd też i ten zarzut skargi okazał się niezasadny. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.