VII SA/Wa 2790/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Z. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 15 maja 2017 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów w sprawie ze skargi J. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej. Od skargi nie został uiszczony wpis. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. J. Z. ("wnioskodawca") złożył zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na fakt, że na postawie art. 220 § 4 P.p.s.a. zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, jak w niniejszej sprawie, jest wolne od wpisu, a więc wnioskodawca nie jest zobowiązany do uiszczenia wpisu od zażalenia i rozpoznanie jego wniosku jest zbędne. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od tego postanowienia, wskazując na błędy w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Taka sytuacja wystąpi m.in. wtedy, gdy strona złoży wniosek w sprawie, do której mają zastosowanie ustawowe zwolnienia od kosztów sądowych, wynikające z art. 239 P.p.s.a. albo z przepisów szczególnych. Natomiast na podstawie art. 220 § 4 zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3 (tj. skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania) jest wolne od wpisu. W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r., odrzucające skargę J. Z. Przyczyną tego rozstrzygnięcia było nieuiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi. Starszy referendarz sądowy w postanowieniu z dnia 15 maja 2017 r. słusznie wskazał więc, że w związku z powyższym, środek odwoławczy złożony od takiego postanowienia objęty jest zwolnieniem z art. 220 § 4 P.p.s.a. – wnioskodawca (będący zresztą uczestnikiem niniejszego postępowania) nie ma obowiązku uiszczenia od niego wpisu, jak również nie jest zobowiązany do ponoszenia innych kosztów sądowych w tej sprawie. Oznacza to, że zgodnie z dyspozycją art. 249a P.p.s.a. rozpoznanie jego wniosku było zbędne, a podjęte przez referendarza sądowego rozstrzygnięcie – prawidłowe. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.