VII SA/Wa 2791/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Z. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 maja 2017 r. o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania J. Z. ("wnioskodawca") prawa pomocy z uwagi na niewykazanie przez niego, w sposób dostateczny, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej zastosowanie wobec niego tej instytucji. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od tego postanowienia, kwestionując jego ustalenia. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wnioskodawca złożył wniosek o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 maja 2016 r. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r. referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 maja 2016 r. odmawiającego wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. Od powyższego postanowienia, pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., z zachowaniem terminu, wnioskodawca wniósł sprzeciw. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismami z dnia [...] marca 2017 r. i [...] kwietnia 2017 r. (data nadania) wnioskodawca złożył kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 31 maja 2017 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy ze względu na fakt, że treść złożonych wniosków jest zbieżna z poprzednimi, a więc ich rozpoznanie jest zbędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Taka sytuacja wystąpi m.in. wtedy, gdy strona złoży wniosek w sprawie, do której mają zastosowanie ustawowe zwolnienia od kosztów sądowych, wynikające z art. 239 P.p.s.a. albo z przepisów szczególnych. W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył sprzeciw na postanowienie umarzające postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Przyczyną tego rozstrzygnięcia był fakt, że wnioski z dnia [...]marca 2017 r. i [...] kwietnia 2017 r. są tożsame, jeśli chodzi o podniesioną w nich argumentację i wskazane informacje, ze wnioskami ze stycznia oraz listopada 2016 r., a więc ich merytoryczne rozpoznanie było zbędne. Oznacza to, że zgodnie z dyspozycją art. 249a P.p.s.a. rozpoznanie jego wniosku było zbędne, a podjęte przez referendarza sądowego rozstrzygnięcie – prawidłowe. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.