VII SA/Wa 2792/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. [...] z siedzibą w R. o dokonanie wykładni uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi O. [...] z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić dokonania wykładni uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2792/12 Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. [...] z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., znak: [...]. Pismem z dnia 27 kwietnia 2013 r. strona skarżąca złożyła wniosek o "wyjaśnienie istotnych wątpliwości", dalej wskazując, iż wnosi, na podstawie art. 158 p.p.s.a. o uzupełnienie treści wyroku z dnia 30 kwietnia 2013 r. o "podanie, jakie anteny były objęte analizą przez WSA wraz z określeniem ich ilości, mocy metody obliczeniowej oraz jej błędu oraz wskazania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić oraz kumulację pola elekromagnetycznego w środowisku". S. wskazało, że trudno jest się odnieść do wyroku opartego na "rzekomo sporządzonej w roku 2005 mapie". Sąd potraktował ww. pismo, zgodnie z zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2013 r. (karta – 69), jako wniosek o dokonanie wykładni uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wnioskodawca żąda w istocie uzyskania szerszego uzasadnienia wyroku, do nowej interpretacji argumentów podanych w uzasadnieniu, w kontekście własnego stanowiska wyrażanego w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 22 kwietnia 2013 r. Biorąc pod uwagę powyższe, dokonanie czynności w oznaczonym przez stronę zakresie wykracza poza obowiązek nałożony na Sąd w treści art. 158 p.p.s.a. i z tej przyczyny nie można zadośćuczynić złożonemu wnioskowi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.