VII SA/Wa 2793/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odmówić przyznania adw. G. P. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r. odrzucił skargę H. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r. przyznano H. P. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, pełnomocnikiem skarżącej wyznaczony został adw. G. P.. W dniu 11 lipca 2016 r. adw. G. P. złożył w imieniu skarżącej zażalenie na postanowienie z dnia 8 marca 2016 r. o odrzuceniu skargi, wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Podkreślenia wymaga, że przewidziany w art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze obowiązek Skarbu Państwa ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu dotyczy pomocy "udzielonej", a zatem powstaje w przypadku podjęcia przez adwokata czynności związanych bezpośrednio z udzieleniem pomocy stronie, dla której został on wyznaczony. Udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 września 2012 r. II FZ 727/12 Lex nr 1221331, z dnia 18 października 2007 r. II FZ 515/07 Lex nr 1011762, z dnia 28 maja 2013 r. II FZ 303/13 Lex nr 1318936, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r. II SA/Bk 835/07 Lex nr 479299, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r. I FSK 1648/08 Lex nr 593654). Przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia ze środków publicznych powinna zatem poprzedzać ocena, czy działania, które pełnomocnik podjął stanowią rzeczywistą, adekwatną do określonej sytuacji procesowej i chroniącą interes strony, pomoc prawną. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania adw. G. P. wynagrodzenia z tytułu wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 marca 2016 r., nie można bowiem uznać, że doszło do faktycznego udzielenia skarżącej pomocy prawnej w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r. Sąd odrzucił skargę H. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...], którym organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...], wydane w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] w B.. Zauważyć trzeba, że pismem z dnia 16 czerwca 2016 r. H. P. zwróciła się o "anulowanie" złożonego przez nią wniosku z dnia 29 marca 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w celu sporządzenia i złożenia zażalenia na ww. postanowienie z dnia 8 marca 2016 r. Skarżąca wskazała, że otrzymała postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], którym umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie wykonania rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] w B. – z uwagi na wykonanie obowiązku rozbiórki. Skarżąca oświadczyła, że w związku z powyższym sprawa VII SA/Wa 2793/15 stała się bezprzedmiotowa. Pomimo złożenia przez skarżącą ww. pisma, z którego wynikało, że wobec umorzenia prowadzonego przeciwko niej postępowania egzekucyjnego skarżąca nie zamierza już wnosić zażalenia na postanowienie z dnia 8 marca 2016 r., adw. G. P. takie zażalenie w dniu 11 lipca 2016 r. złożył, wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. zwrócono się do adw. G. P. o wskazanie, czy wobec treści pisma H. P. z dnia 16 czerwca 2016 r. podtrzymuje, czy cofa zażalenie na postanowienie z dnia 8 marca 2016 r. (przesłano jednocześnie kserokopię ww. pisma). W piśmie z dnia 31 sierpnia 2016 r. adw. G. P. oświadczył, że z uwagi na pismo skarżącej z dnia 16 czerwca 2016 r. cofa zażalenie wniesione na postanowienie z dnia 8 marca 2016 r., wskazując, że w związku z otrzymanym przez skarżącą postanowieniem PINB w O. o umorzeniu prowadzonego przeciwko skarżącej postępowania egzekucyjnego dalsze procedowanie w sprawie VII SA/Wa 2793/15 stało się bezprzedmiotowe. Postanowieniem z dnia 11 października 2016 r., wobec cofnięcia zażalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie zażaleniowe. W ocenie referendarza sądowego z uwagi na powyższe okoliczności brak jest podstaw do przyznania adw. G. P. wynagrodzenia w oparciu o art. 250 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że z treści pisma H. P. z dnia 16 czerwca 2016 r. wynikało jednoznacznie, że z uwagi na umorzenie prowadzonego przeciwko niej postępowania egzekucyjnego skarżąca nie była zainteresowana dalszym kontynuowaniem postępowania w sprawie VII SA/Wa 2793/15. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że skarżąca nie oczekiwała od pełnomocnika dalszej pomocy prawnej, a celem złożonego zażalenia nie była jakakolwiek poprawa bądź też ochrona jej sytuacji procesowej. Działania pełnomocnika winny być adekwatne do określonej sytuacji procesowej i rzeczywiście chronić interes strony, a za takie nie można uznać w okolicznościach niniejszej sprawy wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 marca 2016 r. Z tych względów stwierdzić trzeba, że brak jest w niniejszej sprawie możliwości uznania, że doszło do udzielenia skarżącej pomocy prawnej, która mogłaby stanowić podstawę do przyznania wynagrodzenia w oparciu o art. 250 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.