VII SA/Wa 2794/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka ( spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) października 2014 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju, zwany dalej Ministrem, z dnia (...) października 2014 r. znak: (...), podjęta na podstawie art. 138 § 1, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 oraz z 2014r., poz. 183) zwanej dalej k.p.a., którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) sierpnia 2014 r., znak: (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) kwietnia 2014 r. wyznaczającej Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut Badawczy jako instytucję zapewniającą służby meteorologiczne dla dostarczania danych i informacji meteorologicznych. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu (...) lutego 201 4r. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowy Instytut Badawczy z siedzibą w (...), zwany dalej Instytutem lub IMGW wystąpił, zgodnie z art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2013 r. poz. 1393 oraz z 2014 r. poz. 768), zwanej dalej Prawem lotniczym, do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, zwanego dalej Prezesem ULC z wnioskiem o wyznaczenie Instytutu jako instytucji odpowiedzialnej za prowadzenie na zasadach wyłączności osłony meteorologicznej lotnictwa cywilnego w FIR Warszawa na czas nieokreślony. Minister w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. dokonał wyznaczenia Instytutu jako instytucji zapewniającej osłonę meteorologiczną w rejonach kontrolowanych lotnisk i węzłów lotnisk (TMA) - dla Służby Kontroli Zbliżania (APP) oraz w strefach kontrolowanych lotnisk (CTR) - dla Służby Kontroli Lotniska (TWR) do dnia (...) grudnia 2014 r., a w zakresie Meteorologicznego Biura Nadzoru, Służby Informacji Powietrznej FIS, lotów ratowniczych oraz kontroli obszaru ACC - do dnia (...) grudnia 2019 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. ze względu na ważny interes społeczny - w celu wyeliminowania zagrożenia wystąpienia zakłóceń w żegludze powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej po dniu (...) kwietnia 2014 r. - decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu (...) czerwca 2014 r. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wpłynął wniosek (...)lub stroną, o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Zdaniem wnioskodawcy decyzja wyznaczająca została wydana z rażącym naruszeniem prawa i z tego względu zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności powołanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wnioskodawca upatruje rażącego naruszenia przez Ministra: a) art. 127 ust. 2 Prawa lotniczego w zw. z art. 104 § 2 i art. 1 pkt 1 k.p.a. przez prowadzenie odrębnych postępowań administracyjnych z wniosków złożonych przez dwa podmioty dotyczące tego samego uprawnienia, b) art. 127 ust. 3 Prawa lotniczego w zw. z art. 33 § 2 i 3 k.p.a. przez wydanie decyzji na podstawie wniosku IMGW podpisanego przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania IMGW, która nadto nie przedstawiła pełnomocnictwa organu reprezentującego IMiGW upoważniającego ją do działania w imieniu wnioskodawcy. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że pomimo złożenia wniosków przez dwa podmioty - IMGW oraz (...), dotyczących tego samego wyznaczenia, Minister Infrastruktury i Rozwoju prowadził odrębne postępowanie w sprawie każdego z wniosków. Strona wskazała, że w sytuacji, gdy ze względu na ograniczony zakres dóbr podlegających przyznaniu uprawnienie nie może uzyskać każdy z podmiotów wnioskujących o jego przyznanie, mamy do czynienia z jedną sprawą administracyjną, co determinuje prowadzenie jednego postępowania administracyjnego. Prowadzenie kilku postępowań administracyjnych, zakończonych kilkoma odrębnymi decyzjami administracyjnym w sytuacji, gdy konieczne było ich łączne rozpoznanie w jednym postępowaniu i wydanie jednej decyzji administracyjnej, jest rażącym naruszeniem prawa, dającym podstawę do stwierdzenia nieważność decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i powrotu do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jednym postępowaniu przez organ I instancji. Prowadzenie odrębnych postępowań było niezgodne z przepisami prawa, gdyż zdaniem strony naruszyło art. 127 ust. 2 Prawa lotniczego w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. oraz art. 1 pkt. 1 k.p.a. Strona podniosła również, że wniosek IMGW z dnia (...) lutego 2014 r. o wyznaczenie nie spełnia wymogów formalnych, gdyż został on złożony przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania IMGW, został podpisany przez Zastępcę Dyrektora ds. Służby Hydrologicznej i Meteorologicznej podczas, gdy uprawnionym do reprezentacji IMGW jest Dyrektor. Do przedmiotowego wniosku nie zostało załączone pełnomocnictwo dla Zastępcy Dyrektora, jak również IMGW nie zostało wezwane do uzupełnienia tego braku w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem strony oznacza to, że decyzja wyznaczająca została wydana pomimo braku wniosku o wyznaczenie, w następstwie czego decyzja została wydana bez podstawy prawnej tj. z urzędu, podczas gdy przepisy przewidują wydanie takiej decyzji wyłącznie na wniosek, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa, ze względu na prowadzenie postępowania pomimo podejmowania czynności przez osobę nieuprawnioną do działania w imieniu IMGW. Minister Infrastruktury i Rozwoju po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) kwietnia 2014 r. Po rozpatrzeniu wniosku IBCOL o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, Minister Infrastruktury i Rozwoju powołaną na wstępie uzasadnienia decyzją z dnia (...) października 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju w pierwszej kolejności wyjaśnił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazał, że jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań ukierunkowane wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.. Minister zaznaczył, iż rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Odpowiadając na zarzut naruszenia przepisów prawa, dotyczących braku podstaw do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wyznaczającej ze względu na to, że była ona dotknięta wadą nieważności (prowadzenie odrębnego postępowania pomimo wystąpienia o wyznaczenie przez dwa podmioty) Minister wyjaśnił, że dla uznania rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji musi nastąpić naruszenie jaskrawe, widoczne "na pierwszy rzut oka" - prima facie przepisu, który jest jasny i nie podlega innej metodzie wykładni, niż wykładnia językowa. Zaznaczył, iż związku z tym, że przepisy prawa materialnego tj. Prawa lotniczego i jego aktów wykonawczych nie stanowią o rozpatrywaniu wniosków kilku podmiotów o wyznaczenie ich jako instytucji zapewniających służbę meteorologiczną w jednym postępowaniu administracyjnym, strona nie może wywodzić rażącego naruszenia przepisu, którego w tych aktach prawnych w ogóle nie ma. Dalej, Minister podkreślił, że w niniejszej sprawie zarówno strona jak i IMGW ubiegały się o udzielenie uprawnienia podlegającego reglamentacji, które może być przyznane jednej z nich. Zachodzi więc konkurencyjność żądań obu podmiotów. Uzyskanie uprawnienia przez jednego wnioskodawcę implikuje odmowę jego przyznania drugiemu wnioskodawcy. Niemniej jednak nie występuje między tymi podmiotami związek materialnoprawny, ich uprawnienia nie są ze sobą powiązane, ani nie przenikają się wzajemnie. Jedynym źródłem zależności między wnioskodawcami jest możliwość przyznania uprawnienia tylko jednemu z nich. Minister wskazał, że ujęte w przepisie w art. 62 k.p.a. tzw. współuczestnictwo formalne polegające na łącznym prowadzeniu w wielu sprawach administracyjnych jednego postępowania, nie zwalniało organu z obowiązku wydania w każdej z tych spraw odrębnej decyzji, co miało miejsce w niniejszej sprawie, a każda ze stron jest wówczas adresatem decyzji w swojej sprawie. Oznacza to, że wniesienie odwołania przez jedną stronę nie czyni automatycznie decyzji organu I instancji rozstrzygnięciem nieostatecznym, również dla pozostałych stron. Prawa lub obowiązki dotyczące stron są bowiem od siebie niezależne, co ma ten skutek, że podlegają one odrębnemu zaskarżeniu. W związku z powyższym w ocenie Ministra w niniejszej sprawie doszłoby do rażącego naruszenie art. 62 k.p.a. w przypadku, gdy przepis szczególny z zakresu prawa materialnego tj. w odniesieniu do regulacji dotyczących lotnictwa cywilnego przewidywałby obowiązek łącznego rozpatrzenia wniosków wszystkich wnioskodawców. Organ nie miał obowiązku prawnego połączenia wniosków strony oraz IMGW do wspólnego rozpatrzenia. Minister wskazał, że przepis art. 62 k.p.a. przewiduje fakultatywne uprawnienie organu do połączenia postępowań administracyjnych. Jest to o tyle istotne, że przedmiotowe decyzje są wydawane w bezpośrednim związku z merytorycznymi stanowiskami Prezesa ULC, które w wyżej wskazanych sprawach zostały wydane w różnych datach i zawierały skrajnie odmienne rozstrzygnięcia. Nadto wniosek o wyznaczenie został złożony przez IMGW do organu w dniu (...)lutego 2014 r., natomiast wnioski strony zostały złożone do Prezesa ULC w dniach (...) marca 2014 r., (...) marca 2014 r. i (...) marca 2014 r. W związku z powyższym prowadzenie łączne spraw strony oraz sprawy IMGW nie miałoby wpływu na ich wynik, zwłaszcza, że wnioski strony oraz IMGW zostały złożone w różnych datach. Nadto Minister podkreślił, że Prezes ULC również nie połączył wniosków strony i IMGW w jedno postępowanie administracyjne, a prowadził oddzielnie cztery postępowania administracyjne w przedmiocie wyznaczenia (wszystkie cztery postępowania nie zostały jeszcze prawomocnie zakończone, ponieważ zostały zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). I chociaż fakt, że Prezes ULC prowadził oddzielne postępowania nie zobowiązuje Ministra do prowadzenia oddzielnych postępowań administracyjnych, to jednak w przedmiotowych postępowaniach szczególnie istotną kwestią była konieczność szybkiego wyeliminowania zagrożenia wystąpienia zakłóceń w żegludze powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej po dniu (...) kwietnia 2014 r. Do tego bowiem terminu obowiązywała poprzednia decyzja wyznaczająca IMGW. Oznacza to, że decyzja wyznaczająca musiała zostać wydana i doręczona w terminie do dnia (...) kwietnia 2014 r. Ze względu na powyższe Minister działając na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. uwzględniając ważny interes społeczny - w celu wyeliminowania zagrożenia wystąpienia zakłóceń w żegludze powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej po dniu (...) kwietnia 2014 r. - decyzji wyznaczającej po raz kolejny IMGW nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Dalej w uzasadnieniu Minister wskazał, że w myśl art. 127 ust. 3 Prawa lotniczego sam wniosek strony Prezes ULC sprawdza pod względem merytorycznym i formalno-prawnym, a następnie go opiniuje. Prezes ULC natomiast wniosek IMGW o wyznaczenie zaopiniował pozytywnie w dniu (...) marca 2014 r., a wszystkie 3 wnioski strony negatywnie i ostatecznie w administracyjnym toku postępowaniu dopiero w dniu (...) czerwca 2014 r. Minister podkreślił, że pozytywna opinia Prezesa ULC z dnia (...) marca 2014 r. w stosunku do IMGW jest ostateczna i nie została zaskarżona do sądu administracyjnego, ani nie została zaskarżona w administracyjnym toku postępowania, w odróżnieniu od 3 negatywnych opinii dotyczących wyznaczenia strony, które wpłynęły do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju dopiero w dniu (...) lipca 2014 r., przy czym decyzja administracyjna w przedmiocie wyznaczenia winna zostać wydana w terminie do dnia (...) kwietnia 2014 r Minister podał, że powyższe oznacza to, że ostateczne (w administracyjnym toku postępowania), ale nieprawomocne opinie Prezesa ULC, dotyczące trzech wniosków strony wpłynęły do Ministra 2 miesiące i 8 dni po terminie, do którego winno być dokonane wyznaczenie. Wobec tego Minister zaznaczył, że gdyby zatem połączył przedmiotowe cztery postępowania administracyjne w jedno postępowanie jest wysoce prawdopodobne, że nie wydałby decyzji wyznaczającej w terminie do dnia (...) kwietnia 2014 r. Wobec powyższego zdaniem Ministra nie mógł on, ze względu na fakultatywną możliwość połączenia postępowań administracyjnych przewidzianą w dyspozycji normy prawnej art. 62 k.p.a., pominąć obowiązku wyeliminowania zagrożenia wystąpienia zakłóceń w żegludze powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej po dniu (...) kwietnia 2014 r. Nadto Minister wskazał, że nie mógł w celu połączenia postępowań administracyjnych strony oraz IMGW i wydania decyzji wyznaczającej w odpowiednio szybkim terminie, tj. w terminie doręczenia decyzji najpóźniej do dnia (...) kwietnia 2014 r., pominąć opinii i stanowisk Prezesa ULC. Minister odnosząc się do drugiego z zarzutów strony podnoszącego, iż organ wydał decyzję wyznaczającą pomimo braku prawidłowego wniosku IMGW stwierdził, że wniosek IMGW został uzupełniony w ramach czynności dokonanych przed organem rozstrzygającym wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania administracyjnego w toku ponownego rozpatrywania sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia (...) kwietnia 2014 r. W pozostałej części wskazał, iż wniosek IMGW z dnia (...) lutego 2014r. został sprawdzony pod względem formalno-prawnym oraz stwierdzono jego poprawność pod względem proceduralnym. Reasumując Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że postępowanie prowadzone w I instancji jak i zaskarżona decyzja nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte we wniosku (...) sierpnia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano decyzję z dnia (...) sierpnia 2014 r. nie zasługują na uwzględnienie. Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła (...)wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: a) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 ust. 2 i 3 Prawa lotniczego, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że w przypadku złożenia przez więcej niż jeden podmiot wniosków o wyznaczenie jako instytucji zapewniającej służby meteorologiczne, w których wnioskowany zakres wyznaczenia pokrywa się, możliwe jest prowadzenie odrębnych postępowań w sprawie każdego ze złożonych wniosków, b) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 ust. 3 ustawy Prawo lotnicze, polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wyznaczającej Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowy Instytut Badawczy jako instytucję zapewniającą służby meteorologiczne, w sytuacji gdy brak było prawidłowego wniosku IMGW o wyznaczenie pomimo, że postępowanie w sprawie wyznaczenia może zostać wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zaznaczyła, że złożenie wniosków przez IMGW i (...) nie skutkowało powstaniem kilku spraw administracyjnych, zaistniała tylko jedna sprawa. Podniosła, iż gdy organ dokonuje dystrybucji pewnej ograniczonej ilości dóbr, a złożone zostały wnioski przez kilka podmiotów, wymagane jest prowadzenie jednego postępowania administracyjnego. Natomiast skutkiem prowadzenia kilku postępowań zamiast jednego jest wydanie decyzji administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa, co oznacza, że są one dotknięte wada nieważności. Zarzuciła, że Minister Infrastruktury i Rozwoju nieprawidłowo przyjął, że złożenie w tym samym okresie przez więcej niż jeden podmiot wniosków o wyznaczenie jako instytucji zapewniającej służby meteorologiczne skutkuje zaistnieniem tylu spraw administracyjnych, ile zostało złożonych wniosków. Minister powinien prowadzić tylko jedno postępowanie w sprawie wszystkich złożonych wniosków, a następnie, w jednej decyzji administracyjnej jeden z tych podmiotów powinien zostać wyznaczony, a w przypadku drugiego, organ powinien odmówić wyznaczenia. Skarżąca podkreśliła, że w sprawie wniosków (...) o wyznaczenie Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzje o umorzeniu postępowań, gdyż stały się one bezprzedmiotowe ze względy na wydanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju decyzji wyznaczającej IMGW. Zatem wydanie decyzji wyznaczającej IMGW spowodowało, że sprawa administracyjna przestała istnieć, a w konsekwencji bezprzedmiotowe stały się postępowania w sprawie wniosków (...) o wyznaczenie. W tej sytuacji stanowisko organu o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wyznaczającej IMGW jest niezasadne. W ocenie skarżącej niezasadne jest także stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju co do tego, że niemożliwe było łączne rozpoznanie wniosków IMGW i (...) ze względu na fakt, iż postanowienia Prezesa ULC zawierające ocenę wniosków (...) nie były ostateczne. Skarżąca podała, że wnioski (...) wraz z opiniami Prezesa ULC zostały przekazane Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju przed dniem wydania decyzji wyznaczającej tj. przed (...) września 2014 r. Argument wskazywany przez Ministra w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż musiał wydać decyzję do dnia (...) kwietnia 2014 r. ze względu na to, że do tego dnia obowiązywało wcześniejsze wyznaczenie nie ma żadnego znaczenia dla sprawy. Strona podała, że o tym, czy mamy do czynienia z jedną sprawą administracyjną, czy z wieloma decyduje charakter, a nie potrzeba szybkiego wydania decyzji. Skarżąca podała, że złożyła wnioski o wyznaczenie odpowiednio (...)marca, (...) marca i (...) marca 2014 r., a zatem na ponad miesiąc przed (...) kwietnia 2014 r. Podniosła także, że wniosek IMGW o wyznaczenie z dnia (...) lutego 2014 r. nie spełniał wymogów stawianych przez przepisy prawa. Został on złożony przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania IMGW. Stosownie do odpisu z KRS, do reprezentacji IMGW jest uprawnionym dyrektor, wniosek został natomiast podpisany zastępcę dyrektora ds. Służby Hydrologicznej i Meteorologicznej, do wniosku nie zostało załączone pełnomocnictwo. IMGW nie zostało wezwane do uzupełnienia tego braku. Pełnomocnictwo dla osoby, która podpisała wniosek, nie zostało załączone również do dwóch pism złożonych przez IMGW w toku postępowania tj. pism z dnia (...) lutego oraz z dnia (...) lutego 2014 r. W toku postępowania IMGW nie składało innych pism. Powyższe oznacza, że decyzja wyznaczająca IMGW została wydana pomimo braku wniosku o wyznaczenie, co powoduje, że została wydana bez podstawy prawnej, tj. z urzędu, podczas gdy przepisy przewidują wydanie takiej decyzji wyłącznie na wniosek, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa, ze względu na prowadzenie postępowania pomimo podejmowania czynności przez osobę nieuprawnioną do działania w imieniu IMGW. Niezależnie jednak od tego, czy przyjęte zostanie, że decyzja wyznaczająca została wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa spełniony został wymóg z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazujący na konieczność stwierdzenia nieważności decyzji wyznaczającej, gdyż obie te przesłanki są wskazane w tym przepisie. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) października 2014 r., którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) sierpnia 2014 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) kwietnia 2014 r., na podstawie której wyznaczył Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowy Instytut Badawczy jako instytucję zapewniającą osłonę meteorologiczną w rejonach kontrolowanych lotnisk i węzłów lotnisk (TMA) - dla Służby Kontroli Zbliżania (APP) oraz w strefach kontrolowanych lotnisk (CTR) - dla Służby Kontroli Lotniska (TWR) do dnia 31 grudnia 2014 r. a w zakresie Meteorologicznego Biura Nadzoru, Służby Informacji Powietrznej FIS, lotów ratowniczych oraz kontroli obszaru (...) - do dnia (...) grudnia 2019 r. Postawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 127 ust 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz.U z 2013 r., poz.1393) w związku z art. 9 Rozporządzenia Nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewnienia służb żeglugi powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej ( Dz. UE L 2004.96.10), który stanowi, iż "Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć instytucję zapewniającą służby meteorologiczne dla dostarczenia całości bądź części danych meteorologicznych na zasadzie wyłączności w całości lub części przestrzeni powietrznej będącej w ich gestii, uwzględniając uwarunkowania bezpieczeństwa" oraz § 2 ust 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie sposobu wyznaczania instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej ( Dz.U z 2013r. poz. 608), zgodnie z którym Minister właściwy do spraw transportu może wyznaczyć instytucję, o której mowa w art. 9 Rozporządzenia nr (...), określając jednocześnie struktury przestrzeni powietrznej i rodzaj danych meteorologicznych, których dostarczenie wymaga uzyskania wyznaczenia. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Należy również pamiętać, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, organ nie prowadzi postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym, a przede wszystkim nie orzeka ponownie co do istoty sprawy. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156 §1 k.p.a. W takim zatem kontekście Minister Infrastruktury i Rozwoju prawidłowo dokonał oceny kwestionowanej decyzji. Należy zgodzić się z organem, że przepis art. 62 k.p.a. nie zobowiązywał organu do wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania w sprawie wniosków, złożonych przez różne podmioty. Wskazany przepis art. 63 k.p.a. daje tylko możliwość organowi w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w której właściwy jest ten sam organ administracji, wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony. Z kolei przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze nie zawierają w tym względzie żadnych norm. Szukanie analogii w przepisach prawa telekomunikacyjnego dotyczących rezerwacji częstotliwości nie znajduje uzasadnienia. Nie można się zgodzić z zarzutem co do prawidłowości wniosku, który z racji podpisania go przez osobę bez należytego umocowania nie powinien być przedmiotem rozpatrzenia. W aktach sprawy przesłanych Sądowi znajduje się pełnomocnictwo udzielone w dniu (...) marca 2014 r. dla zastępcy dyrektora Instytutu. Należy podkreślić, że brak pełnomocnictwa stanowi uchybienie formalne, podlegające uzupełnieniu na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Sąd podzielił zatem pogląd organu, że kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji będącą skutkiem naruszenia norm prawnych, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. Odnosząc wszystkie te uwagi do niniejszej sprawy, po dokonaniu oceny przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania nadzwyczajnego Sąd nie dopatrzył się takiego naruszeniu prawa które mogło by mieć wpływ na wynik sprawy czyli uznanie, że kwestionowana decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoje z dnia (...) kwietnia 2014 r. zapadła z rażącym naruszeniem prawa lub innym naruszeniem wymienionym w art. 156 §1 k.p.a. Zgodzić się należy z organem orzekającym w niniejszej sprawie, że żadna z przesłanek nieważnościowych, określonych w powołanym przepisie nie wystąpiła. Sąd dostrzegł pewne uchybienia organu w zakresie naruszenia przepisów postępowania uznając je jednakże za nie mające istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. W dacie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności, decyzja z dnia (...) kwietnia 2014 r. nie była jeszcze ostateczna, Instytut złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia (...) lipca 2014 r. utrzymał w mocy swoją decyzję. Wobec tożsamości decyzji organ wydał decyzję w dacie, w której decyzja wydana w warunkach pierwszej instancji była zaaprobowana po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Należy jeszcze wskazać, że decyzja z dnia (...) lipca 2014 r. została skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 3 lutego 2015 r., sygn.. akt VII SA/Wa 1957/14 oddalił skargę złożoną przez IMGW. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.