VII SA/Wa 2796/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – D. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wniosek jest uzasadniony z uwagi na fakt, iż decyzje organów obu instancji bezpośrednio wpływają na sferę jego praw i obowiązków. Wyjaśnił, że profil prowadzonej przez niego działalności gospodarczej tj. usługi doradztwa podatkowego, wiąże się z licznymi spotkaniami z klientami, a to wymaga częstego poruszanie się pojazdem mechanicznym. Wykonanie decyzji w znaczny sposób utrudniłoby skarżącemu prowadzenie działalności i wiązałoby się ze znacznymi stratami finansowymi (utrata klientów, koszty przejazdów taksówkami, zatrudnienie kierowcy), łącznie z koniecznością rozwiązania kontaktów z dotychczasowymi klientami, których obsługa wymaga bezpośredniego kontaktu a w konsekwencji nawet z zakończeniem działalności gospodarczej. Dodatkowo skarżący wskazał, że jest ojcem dwójki małych dzieci, które na stałe mieszkają w miejscowości odległej o kilkaset kilometrów od miejsca zamieszkania skarżącego, co wiąże się z potrzebą częstego dowożenia dzieci do skarżącego, lekarzy, rodziny itp. Z uwagi na wiek dzieci min. 1 rok, podróżowanie przy wykorzystaniu transportu publicznego jest niemożliwe. Ponadto dzieci utrzymywane są w głównej mierze przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że zastosowanie wobec niego instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w cytowanym przepisie, jest zasadne. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą bowiem przemawiać okoliczności, że skarżący będzie miał utrudniony dojazd do klientów. Profil działalności którą skarżący prowadzi nie jest bezpośrednio związany z prowadzeniem pojazdów mechanicznych, nie z tego też tytułu skarżący osiąga dochody, zatem podnoszone okoliczności wiążą się raczej z organizacją pracy. Stwierdzić bowiem należy, że konieczność poszukiwania innych sposobów i środków komunikacji aniżeli niezależne i samodzielne przemieszczanie się przy użyciu pojazdów mechanicznych łączyć się może wprawdzie z pewnymi dolegliwościami, wynikającymi wszak zazwyczaj z przyzwyczajeń, ale trudno jest podzielić ocenę skarżącego, że na ten skutek zostanie on narażony np. na dodatkowe koszty podróżowania. Używanie własnego pojazdu także wiąże się z koniecznością ponoszenia wydatków, częstokroć wyższych aniżeli podczas korzystania np. z transportu zbiorowego. Nawet gdyby jednak wzrost taki miał nastąpić nie podano, jakiej skali byłoby to zjawisko, jaka relację miałoby względem obecnie ponoszonych wydatków, i czy możliwe byłoby jego zakwalifikowanie do zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a W ocenie Sądu, zbyt daleko idące jest twierdzenie, że wykonanie zaskarżonych decyzji doprowadzić może do zakończenia działalności. Wskazać należy, że skarżący co prawda podnosi okoliczności związane ze stratami finansowymi, jednakże w żaden sposób ich nie uprawdopodobnił. Nie wykazał jaka część z wszystkich świadczonych usług wykonywana jest w sposób wyjazdowy, nie jest również wiadome czy inne osoby współpracujące z nim mogą również wykonywać te czynności oraz jak niemożność samodzielnego prowadzenia pojazdu mechanicznego wpłynie na poziom osiąganych dotychczas dochodów. Mając na uwadze powyższe, brak jest również możliwości ustalenia czy wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć jakiekolwiek przełożenie na obowiązki skarżącego związane z utrzymaniem jego dzieci. Również okoliczność związana z koniecznością dojazdów do dzieci, w okolicznościach niniejszej sprawy związana jest z kwestią organizacyjną. Wobec braku uprawdopodobnienia możliwości wystąpienia przed zakończeniem postępowania sądowego okoliczności określonych w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a., na podstawie powołanego przepisu Sąd orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.