VII SA/Wa 280/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ II instancji, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania K. C. (dalej: skarżący), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: kpa) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji) z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. J. oraz M. J. (dalej: uczestnicy postępowania, inwestorzy) pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego z kabiną lakierniczą oraz sklepem farb i części samochodowych wraz z przyłączami na działce nr [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Pismem z [...] kwietnia 2017 r. skierowanym do Wojewody skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, ewentualnie wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. W związku z powyższym Wojewoda w części dotyczącej wznowienia postępowania skierował wniosek skarżącego do Starosty [...] jako organu właściwego i jednocześnie wystąpił o przesłanie akt sprawy spornej inwestycji w związku z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji. We wniosku skarżący zarzucił, że pominięto go jako stronę postępowania w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę, a powinien być uznany za taką ze względu na immisje i emisje szkodliwych środków chemicznych oraz intensywnych, nieprzyjemnych zapachów. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Wojewoda, mając za podstawę podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 kpa w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: pb), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2010 r. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że organ I instancji nie dopatrzył się żadnej z kwalifikowanych wad decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, GINB nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł w szczególności, powołując się na art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 pb, że uczestnicy postępowania wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działką o nr ewid. [...]) na cele budowlane, lecz nie złożyli takiego oświadczenia w odniesieniu do działki drogowej o nr ewid. [...], podczas gdy sporna inwestycja obejmuje również wykonanie przewiertu o długości 6,7 m oraz przeprowadzenie przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej pod działką drogową o nr ewid. [...]. Jednak w aktach sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z [...] grudnia 2009 r. znak [...] uzgadniająca "projekt budowy przyłączy wodociągowego i kanalizacji sanitarnej dla potrzeb warsztatu samochodowego z kabiną lakierniczą oraz sklepem w pasie drogi powiatowej nr [...] (działka nr ewid. [...])". Wobec zgody sprawującego zarząd nad działką drogową o nr ewid. [...] na wykonanie przewiertu o długości 6,7 m pod tą działką oraz przeprowadzenia w tym miejscu przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej, organ II instancji nie przypisał powyższemu uchybieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pb szczególnie doniosłych skutków społeczno-gospodarczych, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji Starosty [...] w trybie nieważnościowym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że działka o nr ewid. [...], na której zaprojektowano inwestycję, w dacie wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową, usługi i cmentarz przy ulicy [...] w C. uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z [...] grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]; dalej też: plan). Przedmiotowe przedsięwzięcie położone jest na obszarze oznaczonym symbolem 6UR stanowiącym teren zabudowy rzemieślniczej. Stosownie do § 6 ust. 13 planu, na terenach, o których mowa w § 6 ust. 2 i 3 planu, wprowadza się wymóg zastosowania technologii umożliwiającej zachowanie poza granicami zewnętrznymi działki lub działek stanowiących własność jednego inwestora, norm dopuszczalnych dla zabudowy mieszkaniowej w zakresie szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, zanieczyszczeń gruntu i wód itp., których spełnienie należy udokumentować. Z kolei w myśl § 6 ust. 8 pkt 2 planu, na terenie określonym symbolem 6UR dopuszcza się realizację obiektów usługowych, rzemieślniczych oraz drobnej wytwórczości i przemysłu o wysokości max 9,0 m, w których będzie prowadzona działalność spełniająca wymóg określony w § 6 ust. 13 planu. Zdaniem GINB, analiza akt sprawy nie wykazała, aby rozwiązania projektowe spornej inwestycji rażąco naruszały ustalenia planu. W szczególności kwestionowana inwestycja nie narusza wymogu co do nieprzekraczalnej linii zabudowy (wymagana - 8,0 m od granicy działki drogowej nr ewid.; [...]; projektowana 13,56 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...], vide plan zagospodarowania terenu rys. nr [...]) oraz co do wysokości zabudowy (wymagana - maksymalnie 9,0 m; projektowana - 7,93 m, vide projekt architektoniczno-budowlany, rys. [...], przekrój [...] str. [...]). W aktach sprawy znajduje się decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] listopada 2009 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia warsztatu samochodowego z kabiną lakierniczą oraz sklepem części motoryzacyjnych i farb w miejscowości C., ul. [...] działka nr ewid. [...]. Nadto stanowiąca załącznik nr 2 do ww. decyzji Karta Informacyjna Przedsięwzięcia opisuje sposób odprowadzania ścieków socjalno-bytowych, ścieków pochodzących z kratek ściekowych, wód opadowych, a także usuwania odpadów, jak również zapobiegania emisji substancji lotnych. Treść tego ostatniego dokumentu, czyni, według organu odwoławczego, bezzasadnymi zarzuty skarżącego dotyczące immisji i emisji szkodliwych środków chemicznych (farb, lakierów i in.) oraz intensywnych, nieprzyjemnych zapachów. Odnosząc się do zarzutu zrealizowania inwestycji z naruszeniem przepisów ochrony pożarowej poprzez usytuowanie jej zbyt blisko granicy z działką o nr ewid. [...], GINB zaakcentował, że rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr A. P. stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej na planie zagospodarowania terenu. Analizując lokalizację spornej inwestycji (tj. warsztatu samochodowego, miejsc postojowych, pojemników i kontenerów na odpady) od granicy z sąsiednimi działkami (o nr ewid.: [...],[...] i [...]), organ odwoławczy nie dostrzegł naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 pb w związku z § 12 ust. 1 pkt 1, § 19 ust. 2 pkt 2 oraz § 23 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.; dalej: rozporządzenie) - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...]. W kwestii zarzutu niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z [...] marca 2010 r., organ II instancji wyjaśnił, że okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Natomiast w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze na powyższą decyzję GINB skarżący zarzucił naruszenie: - art. 6 i art. 11 kpa w zw. z art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP, tj. naruszenie zasad postępowania, zasady praworządności, prawdy obiektywnej postępowania administracyjnego, prowadzące do nierozpoznania istoty sprawy poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia na wyłącznym ustaleniu, że teren objęty inwestycją na działce nr [...] stanowi teren zabudowy rzemieślniczej - 6UR (zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), gdzie pominięto, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z [...] grudnia 1998 r. w § 6 ust. 8 pkt 1 wskazuje, że na obszarze 6UR pozostawia się istniejące budynki mieszkalne, tym samym z uwagi na fakt, że na działce nr [...] (należącej do skarżącego) posadowiony był już budynek mieszkalny, w obszarze działki [...] winny być prowadzone usługi nieuciążliwe dla mieszkalnictwa oraz pozostawiona powierzchnia 40% biologicznie aktywna, ewentualnie stopień oddziaływania planowanej inwestycji na działce nr [...] należało oceniać w kontekście sąsiadującego z nią budynku mieszkalnego; - art. 28 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, a także przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co skutkowało brakiem uwzględnienia w toku wydawania skarżonej decyzji, że skarżący winien być uznany za stronę postępowania, gdzie interes prawny skarżącego jest indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami przepisu prawa materialnego; - art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 7 i art. 8 kpa poprzez wydanie przez GINB decyzji przy braku dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz bez jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do istotnych okoliczności sprawy, przedstawionych przez skarżącego, że w zakresie inwestycji planowanej na działce nr [...] winno było zostać przeprowadzone badanie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w tym na sąsiednie działki, gdzie na działce nr [...] (sąsiadującej) był już posadowiony budynek mieszkalny. Z faktu, że Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z [...] grudnia 1998 r. na obszarze 6UR dopuszczano pozostawienie istniejących zabudowań mieszkalnych, należy wysnuć wniosek, że przyszłe inwestycje na wskazanym obszarze ([...]) należało planować z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego (obszar zabudowań mieszkalno-rzemieślniczych), a nie wyłącznie teoretyczno-prawnego (obszar zabudowy rzemieślniczej). Ponadto, zdaniem skarżącego, przy analizie sprawy nie uwzględniono i nie zastosowano § 209 ust. 1 pkt 2 w związku z § 226 i § 271 ust. 1 rozporządzenia pod względem bezpieczeństwa przeciwpożarowego (budynek z warsztatem samochodowym, lakiernia wraz ze sklepem farb i części samochodowych), gdzie odległość od granicy z działką skarżącego powinna wynosić 12 m, a nie jak w kwestionowanej decyzji 4 m (inwestycja jest zrealizowana faktycznie w odległości 3,90 m) - tym samym obszar oddziaływania na posesję skarżącego jest bezsporny, a ograniczenia w prawie własności oczywiste. W świetle ww. zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie (opatrzonym datą [...] stycznia 2018 r.), które wpłynęło do tut. Sądu [...] października 2018 r., skarżący zarzucił GINB brak merytorycznego odniesienia się w odpowiedzi na skargę do sformułowanych w skardze zarzutów i poprzestanie na stwierdzeniach, że zaskarżona decyzja nie narusza rażąco przepisów. Podniósł, że jego interes prawny nie był uwzględniony ani w trakcie procesu inwestycyjnego ani w toku niniejszego (kontrolnego) postępowania, mimo że sąsiaduje z przedmiotową inwestycją w odległości 3,90 m od granicy działki. Zaakcentował także, iż podstawowym składnikiem materiałów do szpachlowania, farb przeciwrdzewnych i innych produktów sprzedawanych przez inwestora jest minia ołowiana, która działa szkodliwie i toksycznie na wszystkie organizmy zarówno w miejscu stosowania, jak i w otoczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej i stanowi prawnie dopuszczalny wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa. Przedmiotem tego postępowania jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Jedną z nich jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa). Zaistnienie tej przesłanki skarżący powoływał we wniosku, dlatego przede wszystkim w tym zakresie organ zobowiązany był rozpoznać sprawę. Ustalając zaistnienie ww. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zasadne jest odwołanie się do gradacji wad decyzji i odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność, od takich wad, które powodują, przez samo swoje istnienie lub przez swoje skutki, nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Naruszenia prawa mają charakter rażący w przypadku istnienia wad o szczególnym ciężarze gatunkowym. Następuje to wówczas, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2004, str. 729-730). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być aprobowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ustalonym poglądem pozostaje także, że jako rażąco naruszającego prawo nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest bowiem co do zasady wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: NSA i Sądu Najwyższego; dalej: SN ugruntowane jest stanowisko, iż rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne, niewątpliwe w aspekcie wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (tak NSA w wyroku z 9 września 1998 r., sygn. akt II SA 1249/97, vide wyrok NSA z 17 września 1997 r., sygn. akt III SA 1425/96 - orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2928/14; wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt III ARN 13/94; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zatem rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, że organy rozpoznające wniosek skarżącego prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2010 r. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. i 2 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom zgody na budowę, działka inwestycyjna położona była na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 6UR - tereny zabudowy rzemieślniczej, na których dopuszczono realizację obiektów usługowych, rzemieślniczych oraz drobnej wytwórczości i przemysłu o wysokości max. 9 m. Taka działalność, w myśl z § 6 pkt 13 planu, wymagała zastosowania technologii umożliwiającej zachowanie poza granicami zewnętrznymi działki norm dopuszczalnych dla zabudowy mieszkaniowej w zakresie szkodliwego promieniowania i oddziaływania pół elektromagnetycznych, hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, zanieczyszczeń gruntu i wód itp, których spełnienie należało udokumentować. Plan nakazywał w maksymalnym stopniu zachować zieleń wysoką oraz wprowadzić nową, która na projekcie zagospodarowania terenu została zaznaczona. Dla przedmiotowej inwestycji inwestorzy uzyskali decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] listopada 2009 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia: warsztat samochodowy z kabiną lakierniczą oraz sklepem farb i części samochodowych wraz z przyłączami na działce nr [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Z treści tej decyzji wynika, że przed jej wydaniem Burmistrz Miasta [...] zasięgnął opinii Starosty [...] oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Oba organy, po analizie dokumentacji związanej z inwestycją, nie przewidziały znaczących oddziaływań i uciążliwości poza terenem inwestycji. Do lakierowania samochodów przeznaczono specjalną, szczelnie zamykaną, ekologiczną kabinę lakierniczą, wyposażoną w system nawiewu i wywiewu oraz regulację temperatury, a zastosowanie farb wodorozcieńczalnych w procesie lakierowania spowoduje powstanie niewielkiej ilości substancji lotnych. Dodatkowo przewidziano ekologiczne ogrzewanie budynku olejem opałowym, odprowadzanie ścieków z pomieszczeń naprawy samochodów do lakierowania oraz kabiny lakierniczej do miejskiej kanalizacji sanitarnej. Na wywiewie z urządzenia wyciągowego miały zostać założone filtry w postaci mat filtracyjnych np. z węgła aktywnego, które zminimalizują przedostawanie się substancji lotnych do atmosfery. Słusznie organy orzekające w sprawie wskazały skarżącemu, że w przypadku gdy zrealizowana inwestycja zanieczyszcza środowisko, kompetentne do działania w tym zakresie są organy ochrony środowiska, zaś w kwestii immisji właściwy jest sąd powszechny. Zauważyć przy tym wypada, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] udzielająca inwestorom pozwolenia na użytkowanie warsztatu samochodowego z kabiną lakierniczą oraz sklepem farb i części samochodowych wraz z przyłączami, wydana po przeprowadzeniu kontroli obowiązkowej w dniu [...] sierpnia 2013 r. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271- 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Projekt budowlany obejmuje budynek usługowy o wysokości 8,05 m, a według planu dopuszczalna maksymalna wysokość to 9 m. Budynek jest oddalony o 4 m od granicy z działką skarżącego, co jest zgodne z § 12 rozporządzenia, zaś plan nie przewidywał większych odległości. Nadto przedmiotowy budynek położony jest w odległości ok. 5 m od granicy działki nr ewid.[...], w odległości ok. 11 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości 13,56 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...]. W myśl § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Na działce inwestycyjnej nr ewid. [...] zaprojektowano 3 miejsca postojowe w odległości ok. 16 m od granicy działki nr ewid. [...] i w odległości około 5,5 m od granicy działki nr ewid. [...]. Natomiast § 23 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia stanowi, że odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. W tym kontekście wskazać należy, iż kontener na odpady został zaprojektowany w odległości ok. 19 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 7 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 5 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Według znajdującego się w projekcie budowlanym opisu technicznego, budynek został zaprojektowany z materiałów nierozprzestrzeniających ognia, jest dostosowany dla potrzeb osób niepełnosprawnych; przewidziano w nim także hydrant i gaśnice. Odnośnie powołanych w skardze przepisów przeciwpożarowych (jako naruszonych przez organ), a to § 209 ust. 1 pkt 2 w związku z § 226 i § 271 ust. 1 rozporządzenia, podkreślić należy, iż rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych A. P. stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej na planie zagospodarowania terenu. Dostrzeżone przez organ odwoławczy naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pb z uwagi na brak oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością drogową - działką nr ewid. [...] na cele budowlane, nie ma charakteru rażącego, jeśli zważy się fakt, iż zarządca drogi wyraził zgodę na wykonanie przewiertu o długości 6,7 m pod tą działką drogową, a także na przeprowadzenie przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej. Podsumowując, Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że decyzja Starosty [...] nie narusza rażąco przepisów prawa obowiązującego w dacie jej wydania, jak też nie jest dotknięta inną kwalifikowaną wadą przesądzającą o jej nieważności. Prawidłowo także organ wyjaśnił skarżącemu, iż powoływanie się na okoliczność braku udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę może stanowić przesłankę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, a nie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Natomiast w kwestii zarzutów podniesionych przez skarżącego w piśmie, które wpłynęło do tut. Sądu 22 października 2018 r., podkreślić wypada, że przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja GINB (utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji), a nie odpowiedź GINB na skargę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, GINB przeprowadził postępowanie w sposób odpowiadający wymaganiom, jakie ustawodawca stawia organom administracji publicznej w art. 6, art. 7 i art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Organ w sposób wnikliwy przeanalizował stan sprawy, a odzwierciedleniem tej analizy jest treść uzasadnienia, odpowiadająca wymaganiom z art. 107 § 3 kpa. Uwzględniając przedstawione wyżej okoliczności sprawy i obowiązujący w dniu wydania decyzji Starosty [...] stan prawny oraz uznając za niezasadne zarzuty skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) orzeczono jak w sentencji wyroku.