VII SA/Wa 2801/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Bożena Więch- Baranowska (spr.), Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] października 2011r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że 3 sierpnia 2010r. H.S. złożył do Starosty [...] wniosek o udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. znak: [...] organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego. Wobec niewykonania przez inwestora w/w postanowienia Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2010r. odmówił zatwierdzenia w/w projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie to uchylone zostało decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. znak: [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2011r. znak: [...] po raz drugi odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę przedmiotowego obiektu, wskazując na sprzeczność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego decyzja objęta odwołaniem jest zgodna z prawem. Organ podniósł, że jednym z podstawowych wymaganych przy wydawaniu pozwoleń na budowę jest sprawdzenie przez organ administracji zgodności inwestycji z wymogami szeroko rozumianego prawa budowlanego oraz z ustaleniami prawa miejscowego, obowiązującego dla obszaru objętego inwestycją. Art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa a ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Planowana inwestycja polega na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] w miejscowości [...]. Dla terenu planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w gminie [...] dla części wsi [...]. Zgodnie z § 4 w/w planu istniejąca zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa i usługowo – produkcyjna może podlegać wymianie, rozbudowie i przebudowie pod warunkiem przestrzegania zasad zabudowy, określonych w planie dla zabudowy nowej, może też podlegać zmianie sposobu użytkowania, pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego dla całego obszaru. W ocenie Wojewody [...]ego z przytoczonego wyżej zapisu miejscowego planu wynika wprost, że na przedmiotowym terenie dopuszczona jest wymiana, rozbudowa i przebudowa istniejących obiektów, z zastrzeżeniem, że musi być zgodna z zasadami określonymi w planie dla zabudowy nowej. Zasady, które obowiązują przy wznoszeniu obiektów nowych określone zostały w § 42 planu miejscowego. Stosownie do jego zapisów: 1) Podstawowym przeznaczeniem terenów zabudowy mieszkaniowej jest mieszkalnictwo jednorodzinne ekstensywne, w tym zabudowa o charakterze letniskowym. 2) Plan ustala intensywność zabudowy netto na poziomie około 0,2. 3) Plan ustala minimalną powierzchnię działki wielkości 1800 m2, z tolerancją do 10%. 4) Dopuszcza się realizację zabudowy mieszkaniowej na działkach mniejszych niż normatywne, o ile ich podział geodezyjny został dokonany przed dniem wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego. 5) Ustala się zachowanie co najmniej 75% powierzchni biologicznej czynnej w obrębie każdej działki. Z dokumentacji przedłożonej przez inwestora wynika, że powierzchnia działki o nr ew. [...] w miejscowości [...], wynosi 917 m2. Przedmiotowa działka powstała w wyniku podziału nieruchomości o nr ew. [...], zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy [...] Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2003r. Z uwagi na to, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] (przewidujący powierzchnię 1800 m2 jako minimalną dla działki budowlanej) wszedł w życie zanim dokonano podziału nieruchomości o nr ew. [...], stwierdzić należy, że planowana rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce, której powierzchnia wynosi 917 m2, jest niezgodna z zapisami planu miejscowego. Projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. W ocenie organu odwoławczego – w sytuacji gdy z miejscowego planu wynika, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami planu organ administracji obowiązany jest odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł H.S.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi rażące naruszenie art. 35 Prawa Budowlanego w zw. z art. 95 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 40 i § 42 pkt 3 i 4 Uchwały Rady Gminy [...] z [...] w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ n wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Biorąc pod uwagę powyższą regulację, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...]ego wydana dnia [...] października 2011r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] marca 2011r. odmawiającą H.S. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podstawą materialno-prawną decyzji organu architektoniczno-budowlanego był art. 35 ust 3 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Zgodnie z jego treścią – przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości wskazując termin ich usunięcia, a po upływie wyznaczonego terminu – wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z w/w przepisem po dokonaniu oceny przedstawionego w dniu 3 sierpnia 2010r. przez inwestora wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę projektu budowlanego. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. nałożył na H.S. obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego poprzez przedstawienie: 1) ekspertyzy technicznej dotyczącej możliwości rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego sporządzonej przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami, 2) zgłoszenie do użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego wg parametrów wskazanych w inwentaryzacji wykonanej w sierpniu 2009r. przez mgr inż. B.C., 3) doprowadzenie do zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] w zakresie § 40 i 42 pkt 3. Ponieważ inwestor nie wykonał nałożonego obowiązku – w szczególności określonego w pkt 3 – im postanowienia – organ odmówił wydania pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku. W ocenie Sądu decyzja organu jest zgodna z prawem bowiem planowana inwestycja narusza przepisy prawa miejscowego. W toku postępowania bowiem organy ustaliły, że inwestycja objęta wnioskiem dotyczy budynku który usytuowany jest na działce o powierzchni 917 m2 na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną na działkach zadrzewionych, zalesionych, oznaczonych na rysunku planu symbolem MNe. Zgodnie z § 40 istniejąca zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa i usługowo-produkcyjna może podlegać wymianie, rozbudowie i przebudowie pod warunkiem przestrzegania zasad zabudowy, określonych niżej w planie zabudowy nowej, może też podlegać zmianie sposobu użytkowania, pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego dla całego obszaru. § 42 pkt 3 plan ustala minimalną powierzchnię działki wielkości 1800 m2, z tolerancją 10%. § 42 pkt 4 dopuszcza realizację zabudowy mieszkaniowej na działkach mniejszych niż normatywne, o ile ich podział geodezyjny został dokonany przed dniem wejścia w życie niniejszego planu. Działka inwestora – zgodnie z załączoną do projektu budowlanego decyzją nr [...]Wójta Gminy [...] wydanego [...] kwietnia 2003r. powstała w wyniku podziału [...] o pow. 1813 m2 na 2 działki [...] i [...] przy czym ta ostatnia należąca do inwestora o powierzchni 917 m2. Podział działek został dokonany na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami zgodnie z którym niezależnie od ustaleń miejscowego planu a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej 2 – ma budynkami wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku budynku wraz z działką gruntu niezbędną da prawidłowego korzystania z tych budynków. Wobec istnienia przesłanek koniecznych dla dokonania podziału działki, podział ten mógł być zgodnie z przepisem art. 95 pkt w/w ustawy dokonany, jednakże fakt podziału nie rodził (w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania) żadnych uprawnień dla skarżącego dla rozbudowy budynku w świetle zapisów prawa miejscowego (biorąc pod uwagę fakt, że podział działki został dokonany, w 2003r. – a więc po wejściu w życie planu miejscowego tj. 21 listopada 2003r.) W ocenie sądu decyzja organu uwzględniająca przepisy planu tj. art. 40 i 42 ust 3 i 4 nie narusza prawa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.