VII SA/Wa 2802/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: I. przyznać K. D. prawo pomocy poprzez zwolnienie z części wpisu sądowego w wysokości 250 złotych; II. w pozostałej części wniosek o przyznanie prawa pomocy oddalić. W dniu 16 stycznia 2012 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek K. D. o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych lub częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 6 lutego 2012 r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie z części wpisu sądowego w wysokości 250 złotych. Od powyższego rozstrzygnięcia K. D. pismem z dnia 6 marca 2012 r. wniosła sprzeciw, w którym wskazała, iż nie jest w stanie ponieść wydatku w postaci uiszczenia połowy wpisu sądowego z uwagi na to, że cały jej miesięczny dochód przeznaczany jest na niezbędne wydatki rzetelnie opisane oraz udokumentowane we wniosku. Podniosła również, że zestawiając miesięczne przychody i rozchody zostaje jej tylko 250 złotych. Kwota ta, zdaniem skarżącej jest bardzo skromna, którą musi mieć na tzw. nieprzewidziane wydatki jak choroba, lekarstwa, podwyżki związane z opłatami za media. W konkluzji wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiści ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Mając na uwadze dane przedstawione w formularzu, nadesłanym do Sądu w dniu 16 stycznia 2012 r. oraz w sprzeciwie uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie samodzielnie ponieść całkowitych kosztów postępowania sądowego. Z nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawczyni, jest obecnie po rozwodzie i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podała, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 5.499,26 złotych miesięcznie. Ponadto wskazała, że posiada mieszkanie o pow. 96 m ². Ponosi duże wydatki z utrzymaniem mieszkania, tj. czynsz w wysokości 330,00 złotych, opłatę za prąd w wysokości 240,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 520,00 złotych za okres dwóch miesięcy, opłaty za media w wysokości 220,00 złotych. Po podsumowaniu wydatki te wynoszą ok. 1.300,00 złotych. Ponadto oprócz ww. wydatków ponosi wydatki na codzienne utrzymanie (wyżywienie, lekarstwa, samochód) w wysokości około 1.400,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni dodała także, że spłaca obecnie pożyczkę z kasy zapomogowej w wysokości 1.500,00 złotych. Nadmieniła również, że korzysta z doraźnej pomocy syna. Mając na względzie powyższe dane oraz dane zawarte w sprzeciwie uznano, że nie jest ona w stanie jednorazowo uiścić całego wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500,00 złotych, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tego też względu stwierdzono, że zasadnym jest zwolnienie wnioskodawczyni z części wpisu sądowego od skargi w wysokości 250,00 złotych. Jednocześnie uznano, że wnioskodawczyni uzyskując stały miesięczny dochód w wyżej wymienionej wysokości może bez spowodowania uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu uiścić pozostałą część wpisu sądowego w wysokości 250,00 złotych oraz pozostałe koszty postępowania, które mogą pojawić się na dalszych etapach postępowania. Z tego też względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.