VII SA/Wa 2806/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku hotelowego skargę oddala Prezydent [...]decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...]na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z ust. 1 pkt 1, art. 82 ust. 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 1 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) po otrzymaniu decyzji Wojewody [...] nr [...]z dnia [...].01.2012 r. i po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora "[...]" Sp. z o.o. w [...] złożonego w dniu 10.02.2011 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku hotelowego z garażem podziemnym przy ul. [...]w [...] (działka ew. nr [...] z obrębu [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na fakt, że złożona wraz z wnioskiem dokumentacja nie odpowiadała warunkom określonym w art. 35 Prawa budowlanego, postanowieniem nr [...]z dnia [...].04.2012 r., nałożono na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] (uchwalonym Uchwałą Rady [...]Nr [...]z [...].11.2011 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...].11.2011 r., Nr 215, poz. 6502). Brak zgodności dotyczył wskaźnika intensywności zabudowy. W odpowiedzi na ww. postanowienie, dnia [...].04.2012 r. inwestor złożył pismo, w którym stwierdził, że pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji powinno być wydane na podstawie ostatecznej decyzji nr [...] o warunkach zabudowy. W dniu 5.04.2012 r. pełnomocnik wnioskodawcy wprowadził w części opisowej projektu budowlanego korektę: 1. wartości liczbowej określającej całkowitą powierzchnię części nadziemnej nowoprojektowanego budynku, jednak nie skorygował przy tym wartości cząstkowych składających się na tę wartość, 2. wartości liczbowej określającej wskaźnik wielkości powierzchni projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu działki; Ponadto pełnomocnik inwestora dopisał wartość współczynnika intensywności zabudowy równą 2,5 jednak nie wziął przy tym pod uwagę wartości powierzchni istniejącego budynku zlokalizowanego na ternie przedmiotowej działki ewidencyjnej, mającej wpływ na wartość tego współczynnika. Pozostała część projektu budowlanego (w tym rysunki) pozostała bez zmian, stojąc w sprzeczności z ustaleniami ww. planu miejscowego w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy. Ponadto, zgodnie z § 7 pkt 2 tekstu planu miejscowego, teren planowanej inwestycji położony jest w strefie ochronnej obejmującej obszary w odległości do 50 m od granic czynnych cmentarzy, w której obowiązują ograniczenia zagospodarowania określone w przepisach odrębnych tj. w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. Nr 52, poz. 315). Projektowana inwestycja to hotel wraz z restauracją i kuchnią. Zgodnie z § 3.1 ww. rozporządzenia odległość cmentarza od zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. W konkluzji organ I instancji wskazał, że pomimo upływu terminu określonego w ww. postanowieniu, do dnia wydania decyzji wnioskodawca nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...]. Odwołanie od ww. decyzji złożyła "[...]" Sp. z o.o. w [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].07.2012 r., w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że dla niniejszej inwestycji Prezydent [...] wydał w dniu [...].05.2010r. decyzję Nr [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, następnie przeniesioną decyzją Prezydenta [...]Nr [...] z dnia [...].07.20120r., na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w [...]. W toku prowadzonego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji w dniu 24.11.2011 r., wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta [...]Nr [...]z dnia [...].11.2011 r., który obejmuje teren planowanej inwestycji. Wobec faktu, iż ustalenia miejscowego planu, odnośnie m. in. wskaźnika intensywności zabudowy są odmienne niż wskazane w decyzji o warunkach zabudowy, organ I instancji na mocy art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...].04.2012 r., nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia dokumentacji projektowej spełniającej wymogi ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. Okopowej. Inwestor w terminie określonym w ww. postanowieniu, naniósł jedynie częściowe poprawki w dokumentacji projektowej. Wobec powyższego Prezydent [...] na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wojewoda powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że nowe unormowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego odmienne od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy powoduje, że organ prowadzący sprawę o pozwolenie na budowę, który ma obowiązek sprawdzenia, stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane między innymi zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, powinien zawiesić postępowanie administracyjne w tej sprawie i wystąpić do organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, o podjęcie decyzji w sprawie stwierdzenia jej wygaśnięcia, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, iż procedura wygaszenia decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].05.2010r., nie została rozpoczęta. Zgodnie z treścią § 22 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], działka inwestycyjna ew. nr [...], znajduje się na obszarze jednostki terenowej 0.2.a U-B (U) o przeznaczeniu podstawowym - zabudowa biurowo-usługowa. W pkt 2 określającym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczono wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy: 2,50 - rozumiany jako - nieprzekraczalna wartość ilorazu sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji naziemnych (mierzonej w obrysie zewnętrznym tych kondygnacji) wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki (zgodnie z definicją zawartą w § 1 ust. 1 pkt 40 ww. planu miejscowego). Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym wynika, że parametry projektowanej inwestycji, w postaci wskaźnika zabudowy są inne niż postanowienia obecnie obowiązującego planu miejscowego. Co prawda w odpowiedzi na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...].04.2012r., wzywające do dostosowania projektu do ustaleń planu miejscowego, projektant wprowadził w części opisowej wartość współczynnika intensywności zabudowy równą 2,5 - nie korygując przy tym jednak wartości cząstkowych składających się na tą wartość i nie biorąc pod uwagę wartości powierzchni istniejącego budynku zlokalizowanego na terenie działki inwestycyjnej - mającej wpływ na wartość współczynnika. Ponadto pozostała część projektu - w tym część rysunkowa - pozostała bez zmian, pozostając w sprzeczności z ustaleniami ww. planu miejscowego w zakresie współczynnika zabudowy. W świetle powyższego, organ stwierdził, iż w niniejszej sytuacji organ I instancji zbyt pochopnie zastosował tryb z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, winien był bowiem w pierwszej kolejności z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, wszcząć postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy (zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.), a następnie dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy - ostateczną decyzją, organ winien był badać zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami później uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał także, że organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, winien ponadto ustalić czy rozwiązania przyjęte w projekcie - dotyczące usytuowania projektowanego budynku hotelowego względem działki sąsiedniej - odpowiadają zapisom zawartym w obecnie obowiązującym planie miejscowym. Organ zaznaczył, iż decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...].05.2010 r. dopuszczała usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...] w obrębie [...]. § 12 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690) dopuszcza sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda zaznaczył, iż załączona przez inwestora dokumentacja nie spełniała wymogów prawa. W aktach sprawy winny bowiem znajdować się oryginalne dokumenty i ostateczne decyzje administracyjne, które są podstawą do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Załączona do akt decyzja Prezydenta [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla niniejszej inwestycji oraz decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].07.2012 r., przenosząca warunki zabudowy na rzecz spółki "[...]" Sp. z o.o. w [...] - znajdują się w kserokopii nienależycie poświadczonej za zgodność z oryginałem. Odnosząc się do zarzutów inwestora, iż wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy Prezydenta [...] z dnia [...].05.2010r., w związku z czym organ winien był wydać decyzję w oparciu o ustalenia ww. decyzji, a nie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ uznał za błędne. Zgodnie bowiem z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych, stosownie do art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku sprzeczności wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniami później uchwalonego dla danego terenu planu miejscowego organ, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie oraz w myśl art. 65 ust. 2 tej ustawy wygaśnięcia decyzji nie stwierdza się jedynie w sytuacji, jeżeli na podstawie decyzji o warunkach zabudowy inwestor uzyskał już ostateczna decyzje o pozwoleniu na budowę. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzje złożyła spółka "[...]" sp. z o.o. z [...]. Decyzji zarzuciła, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego tj. przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].07.2012 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w rozpatrywanym postępowaniu organ II -ej instancji trzykrotnie wydał decyzję w trybie art. 138 § 2 kpa. W ocenie skarżącego za każdym razem uczynił to nie uwzględniając przepisów art. 136 i art. 140 kpa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] mocą której organ uchylił w całości decyzję Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...].07.2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją Prezydenta [...] Nr [...]organ po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora "[...]" Sp. z o.o. w [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku hotelowego z garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]. Na wstępie przypomnieć należy, że w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji w dniu 24.11.2011 r., wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], który obejmuje teren planowanej inwestycji. Inwestor występując o udzielenie pozwolenia na budowę legitymował się decyzją Prezydenta [...]z dnia [...].05.2010 r. nr [...] o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 65 ust 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Z ww. przepisu wynika, że nowe unormowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego odmienne od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy powoduje, że organ prowadzący sprawę o pozwolenie na budowę, który ma obowiązek sprawdzenia, stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane między innymi zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, powinien - po ustaleniu niezgodności pomiędzy zapisami decyzji o warunkach zabudowy z nowo uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - zawiesić postępowanie administracyjne w tej sprawie i wystąpić do organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, o podjęcie decyzji w sprawie stwierdzenia jej wygaśnięcia, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwalenie planu miejscowego na terenie, wobec którego wcześniej wydano decyzję o warunkach zabudowy, nie oznacza bezwzględnego obowiązku jej uchylenia. Ważny jest stopień różnicy między postanowieniami planu a treścią decyzji i to, czy dają się one pogodzić. Art. 65 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy daje zatem możliwości wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu ww. źródeł pogodzić. Przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma głównie zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Jest uprawniona teza, że gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji. Sąd w całości podziela ustalenia i stanowisko organów co do tego, że decyzja z dnia [...].05.2010r. Nr [...], ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, następnie przeniesiona decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].07.20120r., na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w [...] zwiera inne ustalenia w zakresie zagospodarowana terenu od obowiązującego w dacie wydawania decyzji organu I instancji miejscowego planu zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie organ I instancji rozpoznając sprawę pominął przepis art. 65 ust 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent zastosował natomiast art. 35 Prawa budowlanego i stwierdził, że złożona wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę dokumentacja nie odpowiadała warunkom określonym w tym przepisie (art. 35 Prawa budowlanego). W konsekwencji nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pominął jednak kwestie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy wynikającą z przepisu ww. art. 65 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na okoliczność, że inwestor dokonał tylko częściowych zmian w projekcie budowlanym Prezydent m. st. Warszawy odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego wskazując, że możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego uwarunkowana jest jego zgodnością z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1. Prawa budowlanego). Organ II instancji nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i powołując się na okoliczność, że w toku prowadzonego postępowania wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który obejmuje teren planowanej inwestycji, a ustalenia miejscowego planu, odnośnie m. in. wskaźnika intensywności zabudowy są odmienne niż wskazane w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].05.2010 r., uznał, że Prezydent [...] niezasadnie zastosował tryb z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wskazał, że Prezydent powinien w pierwszej kolejności z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, wszcząć postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy (zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa), a następnie dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy - ostateczną decyzją, powinien badać zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko organu odwoławczego podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Tryb postępowania przyjęty przez organ I instancji uznać należy za przedwczesny. Jak wyżej wskazano w trakcie prowadzenia postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zapisy tego planu pozostawały w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy, którą wcześniej uzyskał inwestor. Zdaniem Sądu prawidłowo Wojewoda wskazał jaki w sprawie należałoby zastosować tryb postępowania. Prezydent [...] zatem powinien w pierwszej kolejności z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, wszcząć postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, a następnie dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy - ostateczną decyzją, powinien zbadać zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzenie do systemu prawa nowego uregulowania w zakresie zagospodarowania przestrzennego, a więc uchwalenie nowego planu zagospodarowania przestrzennego jeszcze przed zakończeniem sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę decyzją ostateczną, przy czym ustalenia tego planu są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powoduje, iż inwestycja pozostaje w sprzeczności z uregulowaniem nowego planu. Tym samym pojawia się sytuacja, którą normuje art. 65 ust.1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednoznaczne uregulowanie tego przepisu zawierającego obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, a więc wyeliminowania jej z obrotu prawnego jest niewątpliwie tym podyktowane, iż do czasu wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę fakt legitymowania się przez inwestora decyzją o warunkach zabudowy nie daje gwarancji pozytywnego załatwienia wniosku w sprawie pozwolenia na budowę. Będzie on załatwiony po myśli inwestora tylko wtedy, gdy nowy plan nie wprowadza innych ustaleń od tych, które wynikają z decyzji o warunkach zabudowy. Nowe unormowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego odmienne od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy powoduje, że organ prowadzący sprawę o pozwolenie na budowę, który ma obowiązek sprawdzenia, stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego między innymi zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym, powinien zawiesić postępowanie administracyjne w tej sprawie i wystąpić do organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, o podjęcie decyzji w sprawie stwierdzenia jej wygaśnięcia na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela także dalsze uwagi Wojewody w stosunku do postępowania przed organem I instancji. Prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, winien ustalić czy rozwiązania przyjęte w projekcie - dotyczące usytuowania projektowanego budynku hotelowego względem działki sąsiedniej - odpowiadają zapisom zawartym w obecnie obowiązującym planie miejscowym. Należy również zaznaczyć, iż załączona przez inwestora dokumentacja nie spełniała wymogów prawa. W aktach sprawy winny bowiem znajdować się oryginalne dokumenty (lub prawidłowo uwierzytelnione ich kopie) i ostateczne decyzje administracyjne, które są podstawą do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Załączona do akt decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].05.2010r., Nr [...], oraz decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].07.20120r., przenosząca warunki zabudowy na rzecz spółki "[...]" Sp. z o.o. w [...] - znajdują się jedynie w kserokopii nienależycie poświadczonej za zgodność z oryginałem. Na koniec należy wskazać, odnosząc się przy tym do zarzutów skargi, że organ odwoławczy nie mógł rozstrzygnąć sprawy we własnym zakresie co do istoty, gdyż jak wyżej wskazano w sprawie należało zawiesić postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę do czasu stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach Organem właściwym w kwestii stwierdzenia wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy jest organ wydający tę decyzję. W niniejszej sprawie organem tym jest Prezydent m. st. Warszawy (art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przestrzegając zasady właściwości rzeczowej, Wojewoda nie mógł w tej sytuacji wydać rozstrzygnięcia co do istoty na obecnym etapie, skoro zasadne jest zawieszenie postępowania, a Wojewoda jako organ niewłaściwy nie mógł sam stwierdzić wygaśnięcia decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.