VII SA/Wa 281/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na przeniesienie zjazdu skargę oddala. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...] na podstawie art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. K. o wydanie zezwolenia na przeniesienie istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] Z. – M. do działki nr [...] w m. G., zezwolił na przeniesienie istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] Z. – M. do działki nr [...] w m. G. z km [...] strona prawa w rejon granicy z działką nr [...], to jest około km [...] strona prawa, na następujących warunkach: 1. szerokości zjazdu w koronie winna wynosić 4,5 m (w tym jezdnia 3,0 m i obustronne pobocza po 0,75 m) 2. przedmiotowy zjazd indywidualny może być używany do obsługi działki rolnej 3. po przeniesieniu przedmiotowego zjazdu istniejący w km [...] strona prawa należy zlikwidować 4. na włączeniu do drogi krajowej nr [...] krawędzie zjazdu wyokrąglić łukami o promieniu 3,0 m 5. pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosować do jej ukształtowania 6. na długości min. 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie może być większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 15% 7. nawierzchnię zjazdu należy utwardzić bitumem, kostką brukowa lub materiałem kamiennym co najmniej w granicach pasa drogowego 8. pod zjazdem wykonać przepust Ø60 zakończony betonowymi murkami czołowymi 9. stosownie do lokalizacji przepustu pod zjazdem dowiązać istniejący ściek drogowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że właściciel dz. nr [...] w m. G. wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeniesienie istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] Z. – M. do działki nr [...] w m. G. Organ podał, iż zgoda zarządcy drogi krajowej na przedmiotową przebudowę podyktowana jest możliwością zapewnienia słusznego interesu stron, bez naruszenia przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 z 1999 r., poz. 430), który na drodze klasy GP, do której zalicza się przedmiotowy odcinek drogi krajowej nr [...], nakazuje ograniczanie ilości i częstotliwości zjazdów. Zauważył, że zgodnie z ww. przepisem, stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Organ stwierdził, iż wyraził zgodę na przeniesienie istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] Z. – M. do działki nr [...] w m. G. z km [...] strona prawa w rejon granicy z działką nr [...], to jest około km [...] strona prawa, na warunkach określonych w decyzji. Wyjaśnił, że parametry zjazdu indywidualnego określono w oparciu o § 77, 78 ww. rozporządzenia. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył M. K., zwracając się o wydanie decyzji zezwalającej na przeniesienie istniejącego zjazdu w ten sposób, aby zjazd posadowiony w nowym miejscu zachował dotychczasowe wymiary przepustu pod zjazdem. Skarżący podniósł, że całkowita szerokość zjazdu określona jest w decyzji wymiarem 4,5 m, co sugeruje, iż długość przepustu winna wynosić również 4,5 m. Dodał, iż istniejący zjazd posiada szerokość 6 m, zaś zmniejszenie szerokości zjazdu o 1,5 m bardzo znacznie utrudni przejazd przez przydrożny rów, a tym samym może spowodować zakłócenia, kolizje, a nawet wypadek w ruchu drogowym. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy powyższą decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż po rozpatrzeniu wniosku M. K. z dnia 11 stycznia 2010 r. - który po uzupełnieniu (pismo procesowe z dnia 8 lutego 2010 r.) i dwukrotnej modyfikacji (pisma procesowe z dnia 18 maja i z dnia 13 września 2010 r.) sprowadzał się do żądania wydania zezwolenia na przeniesienie istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w m. G. z km [...] na km [...] - i po przeprowadzeniu oględzin w terenie, Zastępca Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wydał pozytywną decyzję z dnia [...] września 2010 r. znak [...]. Określił w niej miejsce lokalizacji przedmiotowego zjazdu i jego parametry techniczne oraz warunek rozbiórki istniejącego zjazdu po wybudowaniu nowego zjazdu, a także zamieścił pouczenie o obowiązku: 1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, 2) uzgodnienia z zarządcą drogi przed uzyskaniem pozwolenia na budowę projektu budowlanego zjazdu, 3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót drogowych w pasie drogowym. Omyłkowo poinformował również, że nie zezwolenie na lokalizację przedmiotowego zjazdu, lecz zezwolenie na jego budowę wygaśnie, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie zostanie wybudowany. W wyniku powtórnie przeprowadzonego postępowania w sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił i uznał, że z merytorycznego punktu widzenia zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń, a podane w niej parametry techniczne zjazdu, choć niesłusznie nazwane warunkami, zostały określone prawidłowo. Stwierdził, iż w szczególności określenie szerokości zjazdu (4,5 m) było właściwe, bo zgodne z przepisem § 79 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), który stanowi, że zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m (...). W ocenie organu okoliczność, że istniejący zjazd w km [...] ma około 5,3 m szerokości, a nie 6,0 m - jak twierdzi strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - nie oznacza, że również przedmiotowy zjazd powinien mieć taką samą szerokość, ponieważ jest to zjazd nowy i określenie jego parametrów technicznych należy do zarządcy drogi krajowej nr [...], zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie § 77 ww. rozporządzenia, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Zdaniem organu, jezdnia zjazdu szerokości 3,0 m oraz wyokrąglenie przecięcia krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi łukiem kołowym o promieniu 3,0 m odpowiadają wymaganiom wynikającym z usytuowania i przeznaczenia zjazdu, a w szczególności spełniają wymagania bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym zapewniają warunki widoczności przy wjeżdżaniu na drogę ze zjazdu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej niezgodność z prawem w zakresie warunku określonego w pkt 1. Wskazał ponadto, iż warunek wymieniony w pkt 2 jest bezprzedmiotowy, gdyż ustawodawca nie klasyfikuje zjazdów pod tym względem. Skarżący stwierdził, że zgodnie z § 79 rozporządzenia Mnistra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 430), zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze. W ocenie skarżącego, przytoczenie tego przepisu przez organ tylko w części jest niedopuszczalne. Skarżący zauważył, iż jeśli przedmiotowy zjazd ma być obiektem nowym, to zarządca drogi krajowej nr [...], określając minimalną dopuszczalną szerokość zjazdu i jego jezdni, naruszył § 77 ww. rozporządzenia, ponieważ tak wybudowany zjazd zmuszać będzie przyszłych użytkowników do naruszania prawa o ruchu drogowym, a tym samym do powodowania zakłóceń ruchu, kolizji, a nawet wypadków lub katastrof. Podał, iż przepis ten stanowi, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Zdaniem skarżącego, zjazd o szerokości jezdni 3 m tych warunków nie spełnia. Skarżący zauważył, iż droga krajowa nr [...] w miejscu planowanego zjazdu posiada dwa pasy ruchu w przeciwnym kierunku, oddzielone od siebie podwójną linią ciągłą i nie jest możliwe, aby zjechać czy też wjechać na tę drogę w kierunku prawym, pod kątem prostym, po jezdni szerokiej na 3,0 m np. samochodem ciężarowym typu TIR czy samochodem ciężarowym z przyczepą, gdzie długość tych pojazdów oscyluje w granicach 12-20 m. Skarżący nadmienił, że również dla takich pojazdów jest przeznaczony przedmiotowy zjazd. Podał, iż żąda zezwolenia na wykonanie zjazdu o szerokości jezdni 6,0 m + pobocza, gdyż tylko taki zjazd zapewni mu wygodny i bezpieczny dojazd do jego działki. Wskazał, że nadrzędną intencją i warunkiem określonym w ustawie jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie skarżącego, pod tym względem zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż zezwala na wykonanie zjazdu o skrajnie niebezpiecznych parametrach. W piśmie z dnia 11 lutego 2011 r. stanowiącym uzupełnienie skargi skarżący podkreślił, że przedmiotowy zjazd będzie służył do przejazdu własnego samochodu ciężarowego z przyczepą, a zjazd czy też wjazd na drogę tym samochodem po jezdni o szerokości 3 m w kierunku prawym, bez naruszania linii ciągłej jest fizycznie niemożliwy. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na przeniesienie istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] Z. – M. do działki nr [...] w m. G. z km [...] strona prawa w rejon granicy z działką nr [...] to jest około km [...] strona prawa, na określonych warunkach. Należy zgodzić się z oceną organu, iż parametry techniczne zjazdu zostały określone w zaskarżonej decyzji prawidłowo. W szczególności, właściwe było określenie szerokości zjazdu (4,5 m), jako zgodne z przepisem § 79 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) Przepis ten stanowi, że zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze. Okoliczność, że istniejący zjazd w km [...] ma około 5,3 m szerokości nie oznacza, że również przedmiotowy zjazd powinien mieć taką samą szerokość. Jest to zjazd nowy, zatem określenie jego parametrów technicznych należy do zarządcy drogi krajowej nr [...]. Zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie § 77 ww. rozporządzenia, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Zauważyć trzeba, iż jezdnia zjazdu szerokości 3,0 m oraz wyokrąglenie przecięcia krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi łukiem kołowym o promieniu 3,0 m odpowiadają wymaganiom, wynikającym z usytuowania i przeznaczenia zjazdu, a w szczególności spełniają wymagania bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym zapewniają warunki widoczności przy wjeżdżaniu na drogę ze zjazdu. Wprawdzie należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż zjazd z jezdnią szerokości 3 m będzie sprawiał trudności w dojeździe do działki samochodów ciężarowych o dużych gabarytach, jednak ze względu na indywidualny charakter zjazdu, nie dla takich pojazdów jest on przeznaczony. W tym miejscu wskazać trzeba, iż stosownie do definicji zawartej w § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 z 1999 r., poz. 430), zjazd indywidualny jest określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. Tym różni się tego rodzaju zjazd od zjazdu publicznego, określonego przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego, o którym mowa w § 55 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. Skarżący zaś w piśmie z dnia 18 maja 2010 r. adresowanym do organu stwierdził, że rezygnuje ze starań o zjazd publiczny. Jak wynika z akt sprawy, zgoda zarządcy drogi krajowej na przedmiotową przebudowę podyktowana jest możliwością zapewnienia słusznego interesu stron, przy jednoczesnym uwzględnieniu treści przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 z 1999 r., poz. 430), który na drodze klasy GP - do której zalicza się przedmiotowy odcinek drogi krajowej nr [...] - nakazuje ograniczanie ilości i częstotliwości zjazdów. Zgodnie z cytowanym przepisem, stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Jednocześnie zauważyć należy, iż w przepisie art. 29 ustawy o drogach publicznych nie sprecyzowano dokładnie kryteriów koniecznych do wyrażenia takiej zgody. Wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu przez właściwy organ administracji publicznej następuje w ramach uznania administracyjnego, którego granice wyznacza m.in. art. 7 k.p.a., wskazujący na interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.