VII SA/Wa 2810/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. T. i T. T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w protokole rozprawy z dnia 30 września 2015 r. oraz sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2015 r. w ten sposób, że po słowach "ze skargi G. T." dopisać słowa "i T. T." W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 4 listopada 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) w jednym piśmie przez G. T., T. T., W. K., M. P., M. P. i J. T. Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. T., M. P., M. P. i W. K., ponieważ nie uiścili oni wpisów. G. T. i T. T. zostali wezwani na podstawie art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) do uiszczenia wpisu solidarnie i wpis ten uiścili w dniu 24 grudnia 2014 r. (dowód uiszczenia wpisu – k. 61). W dniu 30 września 2015 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po przeprowadzeniu rozprawy wydał wyrok oddalający skargę. W protokole rozprawy oraz w komparycji wyroku wskazano, że sprawa toczy się ze skargi G. T. Zgodnie z art. 156 § 1 sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2). Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W niniejszej sprawie niedokładność dotyczy oznaczenia stron. Nie ulega wątpliwości, że rozpoznaniu podlegała skarga G. T. i T. T., ponieważ została wniesiona w jednym piśmie (przy czym skarga w stosunku do J. T., M. P., M. P. i W. K. została odrzucona), skarżący uiścili solidarnie wpis, a także w zarządzeniu z dnia 30 lipca 2015 r., wyznaczającym rozprawę, zostali wskazani jako skarżący. Przy sporządzaniu protokołu rozprawy i wyroku Sądu z dnia 30 września 2015 r. doszło do oczywistej omyłki pisarskiej poprzez niewpisanie w protokół oraz komparycję wyroku imienia i nazwiska drugiej skarżącej, tj. T. T. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.