VII SA/Wa 2812/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1) uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2812/12, w ten sposób, że zasądzić od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 2) oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku w pozostałym zakresie Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę W. S. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 24 czerwca 2013 r. W piśmie z dnia 8 lipca 2013 r. skarżący wskazał, że nie orzeczono co do kosztów postępowania sądowego przez niego poniesionych, podczas gdy w piśmie z dnia 25 marca 2013 r. wniósł o zwrot tych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek jest częściowo zasadny. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosowanie zaś do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2013 r. został wniesiony w ustawowym terminie. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżący w piśmie z dnia 26 marca 2013 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwrot kosztów postępowania sądowego. Skarżący wskazał, że koszty te opiewają na łączną kwotę 529 zł, na którą składa się wpis sądowy – 200 zł, porada prawna – 150 zł, opłaty pocztowe – 59 zł, koszty przejazdów – 85 zł, opłaty kancelaryjne – 35 zł. Zgodnie z ww. art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W świetle powyższe należy wskazać, że niezbędnymi kosztami postępowania prowadzonego przez skarżącego osobiście jest wpis sądowy w kwocie 200 zł, natomiast pozostałe koszty poniesione przez skarżącego nie mogą być uznane za niezbędne w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów. Co do kosztów opłat pocztowych w kwocie 59 zł, na dowód których poniesienia skarżący dołączył potwierdzenia nadania przesyłek poleconych, jak również w odniesieniu do kosztów porady prawnej w wysokości 150 zł, należy wskazać, iż zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane z udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Strona wszczynając i prowadząc postępowanie musi się liczyć z jego kosztami, do których należą m.in. koszty korespondencji, czy porady prawnej. Powyższe opłaty pocztowe zostały poniesione przez skarżącego nie w związku ze sprawą przed tutejszym sądem, ale w związku z postępowaniem administracyjnym i korespondencją kierowaną do organów administracji. Koszty porady prawnej nie podlegają uwzględnieniu także z tego powodu, że skarżący nie przedstawił dowodu ich uiszczenia. W odniesieniu do kosztów podróży w kwocie 85 zł, należy podnieść, że z przepisów odrębnych, których stosowanie w tej materii nakazuje art. 205 § 3 p.p.s.a., wynika, że zwrot kosztów podróży przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, Dz. U. Nr 49, poz. 445 z późn. zm.). Jak wynika z akt sprawy stawiennictwo skarżącego na rozprawie było nieobowiązkowe, zatem wniosek o zwrot kosztów podróży nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto należy wskazać, że wysokość tych kosztów nie została przez stronę wykazana, np. poprzez dołączenie biletów na przejazdy do sądu. Brak jest również podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów opłat kancelaryjnych w kwocie 35 zł, albowiem w toku postępowania sądowego skarżący nie uiszczał żadnych opłat kancelaryjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.