VII SA/Wa 2818/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. i Z. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. i Z. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia w części i utrzymania w mocy w pozostałej części decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – J. K. i Z. P. pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r. znak [...]. Przedmiotową decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej S[...] na odcinku: węzeł [...] - węzeł [...] od km [..] do km [...], w zakresie odcinka [...] (węzeł [...] z węzłem - węzeł [...] z węzłem) od km [...] do km [...], odcinka [...] - łącznik S[...] (węzeł [...] - węzeł [...]) od km [...] do km [...], odcinka [...] (węzeł [...] - węzeł [...]) od km [...] do km [...], odcinka [...] (węzeł [...]) od km [...] do km [...], wraz z infrastrukturą. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że jako współwłaścicielom działek nr [...] i nr [...] w obrębie [...], zostało im doręczone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] (w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności części nieruchomości położonych w obrębie [...], gminie [...], powiecie [...] wschodnim, województwie [...] oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. [...] ha oraz nr [...] o pow. [...] ha). Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano w uzasadnieniu brak wstrzymania wykonania ww. decyzji Ministra infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r. Skarżący podnieśli, że nie istnieją żadne przesłanki uzasadniające dalszą realizację decyzji, która może zostać przez sąd uchylona (a realizacja tej decyzji – biorąc pod uwagę kwestię, których sprawa dotyczy – może wywołać trudne do odwrócenia skutki oraz szkodę dla skarżących) w pełni uzasadniają spełnienie tego wniosku i wstrzymanie wykonania decyzji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki wstrzymania aktu zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie aktu w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W okolicznościach niniejszej sprawy przede wszystkim wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm., obecnie – Dz. U. z 2015 r., poz. 2031, ze zm). Wydanie decyzji w tym trybie nie wyłącza co do zasady możliwości wstrzymania jej wykonania, bowiem brak jest przepisów szczególnych w tym zakresie. Przyjęte w tej ustawie uregulowania prawne mają jednak zapewnić szybki przebieg inwestycji drogowych. Realizuje się to m.in. poprzez uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, obowiązek rozpatrzenia odwołania od decyzji w terminie 14 dni, a skargi do sądu administracyjnego w terminie dwóch miesięcy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje utrwalone stanowisko, które zasługuje na pełną aprobatę, że w takiej sytuacji, jaka ma także miejsce w przedmiotowej sprawie, wstrzymanie wykonania decyzji byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego drogowego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięć przewidzianych specustawą drogową. A zatem mechanizmy przewidziane w tej ustawie mające zapewnić szybkość i skuteczność realizacji inwestycji, w sposób istotny ograniczają możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony skarżącej w świetle regulacji zawartych w tej ustawie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1128/10; postanowienie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 818/12; postanowienie NSA z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt I OZ 705/10). W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak dostatecznego jego uzasadnienia okolicznościami wyjątkowymi. Niewątpliwie w wyniku wykonania zaskarżonego aktu dojdzie do władczej ingerencji władzy publicznej w zakres przysługującego stronie dotychczas prawa własności jej nieruchomości. W punkcie II zaskarżonej decyzji dokonuje się bowiem podział działki nr [...] o powierzchni [...] ha na działki: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, natomiast działki nr [...] o pow. [...] ha, na działki: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Skarżący nie zgadzają się z tym podziałem ww. działek. Okoliczności te nie są jednak przesądzające o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, nie stanowią bowiem o niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Są to zwykłe następstwa wykonania decyzji wydanej w tym przedmiocie, które mogą się wiązać m.in. z wywłaszczeniem za odszkodowaniem części nieruchomości - co wynika wprost z przepisów wskazanej ustawy. Przysługujące stronie odszkodowanie stanowi rekompensatę za wywłaszczoną nieruchomość i chroni interesy jej dotychczasowego właściciela. Wskazane odszkodowanie ustalane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Zważyć ponadto należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). To wszystko sprawia, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie jest niezasadne. Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.