VII SA/Wa 2818/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę VII SA/Wa 2818/17 Uzasadnienie Przedmiotem skargi [...] ( dalej: skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w związku z nieuiszczeniem opłaty dodatkowej w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 12 października 2016 r., Wydział Egzekucji Administracyjnej Biura Podatków i Egzekucji Urzędu [...] zawiadomił skarżącego o wpływie tytułu wykonawczego obejmującego zaległe należności pieniężne w celu przymusowego ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej. Tytuł wykonawczy obejmował kwotę 50,00 zł w związku z nieuiszczeniem opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. Skarżący w dniu 26 października 2016 r. wniósł zarzuty na wszczęte przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, wskazując na 1) brak określenia miejsca parkowania pojazdu, 2) nieotrzymanie stosownego dokumentu potwierdzającego nałożenie opłaty dodatkowej a także 3) przedawnienie obowiązku zapłaty na podstawie ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. Prezydent [...] – po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zarządu Dróg Miejskich – postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako: u.p.e.a.) uznał podniesione zarzuty za nieuzasadnione. W treści uzasadnienia wskazał, iż pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zaparkowany w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego bez uiszczenia opłaty za postój, co potwierdza sporządzona podczas kontroli dokumentacja fotograficzna. Ponadto organ wyjaśnił, że ZDM przesłał skarżącemu jako właścicielowi pojazdu w dniu 27 maja 2015 r., wezwanie (doręczone zgodnie z art. 43 k.p.a.), w którym przestawiono szczegółowe dane identyfikujące oraz okoliczności zdarzenia, w tym miejsce parkowania samochodu bez uiszczonej opłaty postojowej. Organ zwrócił także uwagę na zakwestionowanie przez [...] zasadności wezwania z dnia 27 maja 2015 r., oraz nieskorzystanie przez niego z prawa do wniesienia odwołania do Komisji Odwoławczej po nieuwzględnieniu reklamacji. Następnie, w związku z nieuregulowaniem należności z tytułu opłaty dodatkowej do skarżącego wystosowano upomnienie z dnia [...] marca 2016 r., które było ostatnim etapem przed wystawieniem tytułu wykonawczego i wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Odnośnie do zarzutu przedawnienia organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy Kodeksu wykroczeń, ale przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej jako: u.d.p.). Z uwagi na art. 40d ust. 3 u.d.p. termin przedawnienia wynosi 5 lat, co w konsekwencji oznacza, iż należności wskazane w tytule wykonawczym nie uległy przedawnieniu. [...] złożył zażalenie na postanowienie organu I instancji, podtrzymując w nim swoje zarzuty z pisma z dnia 26 października 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 144 k.p.a, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ II instancji podzielił argumentację zawartą w postanowieniu Prezydenta [...]. Dodatkowo wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Powołał także orzecznictwo sądów administracyjnych, odnoszące się do kwestii związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela dotyczącego zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu, co w konsekwencji oznacza, iż organ egzekucyjny nie bada zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Postanowienie SKO w [...] zostało zaskarżone do WSA w Warszawie przez [...]. Skarżący podtrzymał zarzut przedawnienia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia wydanego w toku postępowania egzekucyjnego, z uwzględnieniem wymogów procedury egzekucji administracyjnej, uznał, że nie budzi ono zastrzeżeń. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Natomiast w myśl art. 13f u.d.p. w razie nieuiszczenia ww. opłaty pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość, określa rada gminy (rada miasta) i nie może ona przekroczyć 50 zł. Powyższy obowiązek wynika zatem z mocy samego prawa, tj. z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, będącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - aktem prawa miejscowego, obowiązującym każdego na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż powstanie obowiązku nastąpiło 29 stycznia 2015 r. Fakt nieuiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego pojazdu marki opel o numerze rejestracyjnym [...], stanowiącego własność skarżącego został stwierdzony przez powołane i upoważnione jednostki Zarządu Dróg Miejskich. Okoliczność ta doprowadziła do wydania tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Należy zgodzić się z argumentem przytoczonym przez organ II instancji, iż zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W orzecznictwie wskazuje się, że celem postępowania egzekucyjnego w administracji pozostaje doprowadzenie do wykonania spoczywającego na zobowiązanym obowiązku. (tak wyrok NSA w Warszawie z dn. 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1413/16, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 maja 2018 r., I SA/Gl 1420/17). Następnie trzeba zauważyć, że przepis art. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W szczególności podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1). Biorąc pod uwagę treść zarzutów sformułowanych przez skarżącego, zasadne jest stwierdzenie braku spełnienia przesłanek ww. przepisu. Opłata dodatkowa nie jest karą - mandatem, lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (za korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (podobnie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 23 lutego 2011 r., I SA/Sz 952/11 oraz w Warszawie z dnia 28 września 2012 r., VII SA/Wa 1186/12). Opłata dodatkowa nie podlega zatem reżimowi ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. Przedawnienie opłaty dodatkowej z art. 13f ust.1 u.d.p. uregulowane zostało w art. 40d ust. 3 u.d.p. W myśl tego przepisu termin ten wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny zostać uiszczone. W niniejszej sprawie przedawnienie należności z tytułu opłaty dodatkowej nastąpiłoby z upływem 31 grudnia 2020 r. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.