VII SA/Wa 282/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 17 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę W dniu 9 lutego 2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...]. Wraz ze skargą wpłynęło pismo S. S., w którym wniósł on o "niepłacenie wpisu sądowego". Zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2004 r. skarżący został zobowiązany do wypełnienia w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Przedmiotowe zarządzenie zostało odebrane w dniu 5 maja 2004 r., termin do złożenia wniosku upłynął więc wraz z dniem 12 maja 2004 r. Na znajdującej się w aktach sprawy kopercie, w której przesłano uzupełniony formularz wniosku widnieje stempel poczty z datą 13 maja 2004 r., a więc przesyłka została nadana jeden dzień po upływie wyznaczonego terminu. W dniu 21 czerwca 2004 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo złożone przez skarżącego S. S. wnoszące sprzeciw od zarządzenia Sądu z dnia 8 czerwca 2004 r., pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata bez rozpoznania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia uzupełnionego formularza wniosku. Tym samym zarządzenie straciło moc, a sprawa podlegała ponownemu rozpoznaniu. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy dotyczącego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 1 lipca 2004 r. postanowił oddalić jego wniosek. W dniu 21 lipca 2004 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie S. S. na w/w postanowienie. Postanowieniem z dnia 3 marca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2004 r. i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi W dniu 23 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie pozostawiające bez rozpoznania wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata złożony przez S. S. W/w postanowienie S. S. odebrał 1 czerwca 2005 r. Pismem z dnia 20czerwca 2005 r. Sąd wezwał skarżącego do wykonania zarządzenia z dnia 9 grudnia 2004 r. zobowiązującego skarżącego do uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 zł. W/w wezwanie skarżący odebrał w dniu 23 czerwca 2005 r. W dniu 28 czerwca 2005 r. (data prezentaty Sądu)wpłynął do Sądu ponowny wniosek S. S. o przyznanie prawa pomocy dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lipca 2005 r. odrzucił w/w wniosek. Pismem z dnia 24 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie wezwał skarżącego do wykonania wezwania z dnia 16 czerwca 2005 r. dotyczącego uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Wezwanie to skarżący odebrał 30 sierpnia 2005 r. Do dnia 12 października 2005 r. nie wpłynęła do Sądu żadna kwota z tytułu należnego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Sąd odrzuca skargę od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Z przedstawionych powyżej okoliczności wynika, iż w niniejszej sprawie skarżący był dwukrotnie wzywany do uiszczenia wpisu sądowego. Pomimo tego skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi. Z tego też względu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji postanowienia.