VII SA/Wa 282/15

Dnia 7 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C., T.C. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego postanawia I. odrzucić skargę II. nakazać Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wypłacić na rzecz A.C., T.C. reprezentowanych przez r.pr. F.W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2015 r. wezwano skarżących reprezentowanych przez radcę prawnego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł oraz złożenia pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do reprezentowania skarżących spełniającego wymogi art. 35 § 1 p.p.s.a., w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżących ww. wezwanie otrzymał w dniu 23 lutego 2015 r. (dowód - zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k.15), a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 2 marca 2015 r. (poniedziałek). Z akt sprawy wynika, że wpis uiszczono w dniu 27 lutego 2015 r., jednak w zakreślonym czasie nie nadesłano wymaganego pełnomocnictwa. Skoro zatem nie uzupełniono braków formalnych skargi w terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, o czym postanowiono w punkcie II orzeczenia.