VII SA/Wa 282/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi L. K. i P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących L.K. i P. K. solidarnie kwotę 1014 zł (jeden tysiąc czternaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...](dalej: "organ", "Wojewoda") decyzją z dnia [...]grudnia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a"), w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. i P.K.( dalej: "skarżący"), od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") Nr [...]z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla R. M. A. M.( dalej: "inwestor") garażu wolnostojącego na działce nr ewid. [...], obręb ew. [...]J., w P. - obszar wiejski, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]z dnia [...] lutego 2020 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Wojewoda przypomniał, że, Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę ww. garażu wolnostojącego. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wnieśli skarżący. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej organ wyjaśnił, że pozwolenie na budowę stosownie do art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przepisami techniczno- budowlanymi, jak również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wojewoda przypomniał, że na etapie postępowania odwoławczego, stwierdził braki w dokumentacji projektowej i postanowieniem Nr [...] z dnia [...]lipca 2020 r., zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu m.in.: - doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), zgodnie z którym, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi (w powyższym przepisie nie ma mowy o nie przekraczaniu w pasie o szerokość [...] od granicy wysokości 3 m, tylko projektowy budynek nie może w ogóle przekraczać [...] wysokości); - doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.) - poprzez załączenie do projektu budowlanego prawidłowo sporządzonego projektu zagospodarowania terenu, a nie mapy nazwanej "zagospodarowanie terenu"; - opatrzenie wszelkich zmian, w tym wklejek datą i podpisem projektanta - na "zagospodarowaniu terenu" znajdują się nieautoryzowane przez projektanta poprawki i wklejki; - doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na budowę w zakresie robót budowanych objętych inwestycją - do legendy znajdującej się na rysunku "zagospodarowanie terenu" wpisane zostały elementy przeznaczone do likwidacji bez wskazania czy będzie to realizowane wg odrębnego opracowania; - wyjaśnienie w jaki sposób dojazd do i z budynku, będzie spełniał 50% powierzchni biologicznie czynnej (jak dojazdy do budynków zapewnią naturalną wegetację roślinności); - potwierdzenie aktualności mapy do celów projektowych (z odwołania wynika że na działce znajduje się budynek gospodarczy, którego nie ma na mapie); - dołączenie do projektu budowlanego zaświadczeń projektantów poszczególnych branż, o których mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego, aktualnych na dzień dokonania ostatnich zmian w projekcie budowlanym, oraz aktualnych oświadczeń projektantów opatrzonych podpisem i datą, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane; - przesłanie 4 egzemplarzy kompletnego (uzupełnionego) projektu budowlanego. Wojewoda wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, będąca podstawowym środkiem reglamentacji prawno-budowlanej, to typowy przykład decyzji o charakterze związanym tj. decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania. Potwierdzeniem powyższej tezy jest treść art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ przypomniał, że przy piśmie z dnia [...] września 2020 r., Starosta przekazał wyjaśnienia złożone przez Inwestora wraz z czterema egzemplarzami projektu budowlanego. Po przeanalizowaniu przedłożonej (uzupełnionej) dokumentacji projektowej, Wojewoda stwierdził, że wszystkie braki zostały poprawione wobec czego, pismem z dnia [...] października 2020 r., zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego. Wojewoda wyjaśnił, że inwestycja objęta wnioskiem znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...]w planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...]- część I. Jest to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie Wojewody, planowana inwestycja której przedmiotem jest budowa budynku garażowego w ostrej granicy z działką nr [...] oraz [...] - należącą do skarżących, jest zgodna z wytycznymi ww. planu miejscowego. Organ wyjaśnił, że stosownie do treści § 8 ust.1 lit. k - planu miejscowego: Ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu: dopuszczenie lokalizowania parterowych budynków gospodarczych i garaży, na terenach innych niż wymienione w § 8 ust. 1 pkt 3 lit. i, pod następującymi warunkami: - wysokość tych budynków nie może przekraczać 6,0 m, - na jednej działce budowlanej może być zrealizowany jeden garaż albo jeden budynek gospodarczy (nie dotyczy terenu 1US). § 17. Wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone na rysunku planu symbolami: [...], [...] [...], [...] [...] [...], [...] [...] [...], [...] [...], dla których: 1) Ustala się przeznaczenie terenów - mieszkalnictwo jednorodzinne, w formie budynków wolnostojących i bliźniaczych na wszystkich terenach MN (...) e) maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy w odniesieniu do działki budowlanej: - dla terenów: [...], [...], [...] [...] [...], [...],[...], [...] [...], [...], [...]- [...] - na działce inwestycyjnej wynosi – [...] f) maksymalną wysokość zabudowy: - w przypadku zastosowania dachów spadzistych – [...], projektowany budynek ma [...] m; h) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do działki budowlanej - 50%, działka inwestycyjna - 50,02%. Organ wyjaśnił, że teren oznaczony w planie miejscowym symbolem "[...] na którym znajduje się działka inwestycyjna, został przeznaczony m.in. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną a obowiązujące na tym terenie ustalenia szczegółowe zostały spełnione przez planowaną inwestycję w następujący sposób (§ 8 planu miejscowego): kolor zgodny z wytycznymi planu - piaskowy z białym kruszywem; dach o nachyleniu 8° w kolorze brązowym (§ 8 pkt 3 lit. e, f ww. planu). W dalszej kolejności organ wskazał, że projektowany budynek, został usytuowany zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019, poz. 1065): - W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Wojewoda przypomniał, że w tej kwestii wzywał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z wyżej cytowanym artykułem i ponownie złożony projekt budowlany zawierał projektowany budynek garażu o wysokości do 3 m i szerokości 6,5 m. W związku z powyższym zarzut skarżących dotyczący niespełniania przez planowaną inwestycję warunków z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, nie znajduje w ocenie organu potwierdzenia. Zdaniem Wojewody, projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Zgodnie z omawianym przepisem odległość między budynkami należącymi do klasy ZL (jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie) powinna wynosić [...]. Należy wskazać, że na działce sąsiedniej znajduje się budynek mieszkalny w odległości [...] m. W dalszej kolejności organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisu § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki) § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00), § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi), zachowane zostało 50,02% powierzchni biologicznie czynnej. Wody opadowe zostały zagospodarowane zgodnie z § 12 ust. 3 planu miejscowego: W zakresie odprowadzania wód opadowych: a) nakaz zagospodarowania wód opadowych z dachów budynków i powierzchni utwardzonych na działkach budowlanych zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej MW (...). W tym zakresie projektant doprowadził rozwiązania zastosowane w projekcie budowlanym, do zgodności z wytycznymi planu - wody opadowe będą odprowadzane na teren własny działki powierzchniowo i rozprowadzane na gruncie w sposób uniemożliwiający zalewanie działek sąsiednich (poziom działek sąsiednich jest podniesiony w stosunku do poziomu działki inwestycyjnej). Ukształtowanie terenu nie ulega zmianie oraz nie będzie wykonywana niwelacja terenu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda ocenił jej jako bezzasadne. Organ wyjaśnił, że decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę i sam przebieg procesu inwestycyjno-budowlanego zależne są od wielu czynników. Jednym z najistotniejszych, są ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazują one co i przy uwzględnieniu jakich parametrów można zrealizować na danym terenie. Chodzi tu przede wszystkim o takie kwestie jak lokalizacja budynku na działce, kubatura budynku, czy geometria dachu. Zdarza się, że plan taki narzuca nawet kolor elewacji i rodzaj materiałów budowlanych, które powinny zostać wykorzystane przy budowie. Wojewoda podkreślił, że organ administracji architektoniczno – budowlanej, nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania, ani też do zmiany proponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji i jeśli są one zgodne z przepisami, jak ma to miejsce w omawianej sprawie, organ wydaje pozytywną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzona analiza zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzi do wniosku, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, oraz spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i jest zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi. Projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia, opinię geotechniczną i badanie podłoża gruntowego. Budynek spełnia wszystkie wymogi określone w warunkach technicznych tj.: 13, 19, 23, 36, 40, 60 271 - 273. Działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej. Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy również zagrożenia dla działek sąsiednich. Ponadto projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Organ wyjaśnił, że projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ wskazał, że w związku ze złożeniem w projekcie budowlanym ww. oświadczenia, projektant bierze pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem. W związku z powyższym podpis projektanta na pierwszej stronie każdego projektu, stanowi poświadczenie, że zawarte w projekcie budowlanym dokumenty są zgodne z przepisami prawa. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą - Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego). Zdaniem organu, inwestycja została zaprojektowana z należytą starannością przez osobę posiadającą wymagane uprawniania. Projektant dołożył wszelkich starań, aby zaprojektowane prace były wykonane z poszanowaniem interesów osób trzecich. W przeprowadzonym postępowaniu Wojewoda stwierdził również, że udzielone pozwolenie na budowę jest zgodne z wymogami ustawy Prawo budowlane oraz warunków technicznych. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania, ani też do zmiany proponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli są one zgodne z wytycznymi zawartymi w ustawie Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a taka sytuacja ma miejsce w omawianej sprawie. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Organ stwierdził, że projekt budowlany wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawniania i w związku z tym projektant dołożył wszelkich starań, aby zaprojektowane prace były wykonane z poszanowaniem interesów osób trzecich - w omawianej sprawie skarżących. Wojewoda odnosząc się do zarzutów odwołania wskazujących, że planowana inwestycja będzie przyczyną występowania uciążliwości, stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje prawne ograniczenie w sposobie zagospodarowania nieruchomości skarżących, lecz tylko wskazywana przez nich uciążliwość. Planowa inwestycja jest zgodna z prawem, a ewentualne niedogodności czy też uciążliwości stanowią podstawę do roszczeń cywilnoprawnych, jednakże z uwagi na cywilnoprawny charakter przedmiotu sporu brak jest możliwości ingerencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organ wyjaśnił, że pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych, takich jak Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te mają za zadanie chronić interesy obydwu stron biorących udział w postępowaniu przed organem administracji architektoniczno - budowlanej. Dlatego gdy pozwolenie na budowę zostanie wydane bez naruszenia w/w przepisów, nie można stawiać zarzutów, że pozwolenie to narusza prawa skarżących. Zdaniem Wojewody, podnoszone przez skarżących argumenty, prowadzą do konkluzji, że realizacja zamierzonej inwestycji spowoduje niekorzystne skutki dotyczące naruszenia interesów faktycznych, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Okoliczności te nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że nie mogą prowadzić do wniosku, że organ I instancji dopuścił się naruszenia prawa przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Wojewoda odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, wskazał, że nie są zasadne, jak również w świetle poczynionych przez organ ustaleń zawartych w treści decyzji, pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Podkreślił, że żadne przepisy prawa nie mogą zakazać realizacji inwestycji w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich obowiązków nałożonych przepisami prawa, zaś zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Reasumując Wojewoda uznał, że zaskarżona decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę garażu wolnostojącego na działce nr ewid. [...], obręb ew. [...], odpowiada prawu i należy utrzymać ją w mocy. Skarżący wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucili: I. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, 77, 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) zaniechanie ustalenia gdzie znajduje się front (szerokość) działki Inwestorów, które to prawidłowe tego określenie wynikające z przedstawionych przez Inwestorów dokumentów winno doprowadzić organ I i II instancji do stwierdzenia, iż front działki biegnie równolegle do pasa drogi komunikacyjnej i wynosi 33,47 metrów szerokości - co potwierdza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego;  b) zaniechanie ustalenia zarówno przez organ I jak i II instancji czy działka Inwestorów spełnia kryteria z definicji "działki wąskiej", tj. zbadanie czy front (szerokość) działki o wymiarze [...] metrów przylegający do pasa drogi, o długości działki 15,14 metrów pozwala na rozpoczęcie inwestycji budowlanej wybudowania budynku garażowego w usytuowaniu przy działce Skarżących z pominięciem przepisów budowlanych dotyczących maksymalnych wymiarów jaki spełniać musi taki budynek, tj. szerokości ściany 6,5 metra i wysokości do 3 metrów; c) wyprowadzenie błędnych i nieprzystających do znajdujących się w sprawie dokumentów wniosków, iż plan złożony przez Inwestorów określający wielkość projektowanego garażu odpowiada normom prawnym w zakresie wielkości (bok o długości 6,5 metra, wysokość maksymalna 3 metry), w sytuacji gdy zgodnie z planami złożonymi do akt sprawy, Inwestorzy wskazują, że wymiary garażu w rzucie określone są w parametrach [...]m na [...] m (przy gruncie [...] m na [...] m), a tym samym garaż nadal nie spełnia wymogów budowlanych dla tego typu nieruchomości; d) dowolne ustalenie przez organ I i II instancji, że powierzchnia biologicznie czynna nieruchomości Inwestorów po wybudowaniu na niej projektowanego garażu spełni kryteria powierzchni 50% z uwagi na fakt, iż w przyszłości Inwestorzy dokonają zmian w powierzchni biologicznie czynnej i będzie ona wynosić 50,02% powierzchni ogólnej ich działki, w sytuacji gdy: (i) w sprawie znajdują się braki w dokumentacji projektowej i domniemane zachowanie przez Inwestorów powierzchni biologicznie czynnej nie wynika w żaden sposób z przedstawionych do akt sprawy dokumentów projektowych, a w aktach brak jest informacji dotyczących szczegółowego zwymiarowania stanu obecnego nieruchomości z podziałem na poszczególne jej części - co konieczne jest do określenia spełnienia normy obszaru biologicznie czynnego nieruchomości; (ii) spełnienie kryteriów powierzchni biologicznie czynnej winno zostać dokonane już na etapie składania wniosku o zatwierdzenie projektu, nie zaś - jak w przedmiotowej causie - z ewentualnym skutkiem jego spełnienia w przyszłości, (iii) wskazywanie przez Inwestorów, iż powierzchnia ta zostanie zachowana z uwagi na zastosowanie przez nich w przyszłości na nieruchomości kratki trawnikowej "[...]", w sytuacji gdy sama "[...]" nie jest klasyfikowana do powierzchni biologicznie czynnej, jeżeli przy jej zastosowaniu nie zostaną spełnione szczegółowe przesłanki dotyczące położenia jej na specjalnym podłożu oraz wypełnienia warstwami przepuszczalnymi, z uwagi na to, iż zapewnić to musi naturalną wegetację roślin oraz retencję wód opadowych na podłożu - a Inwestorzy nie wskazali, jaką technologię zastosują, aby spełnić te warunki; e) przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w sposób dowolny uznanie, iż uzupełnione przez Inwestorów dokumenty projektowe w sposób prawidłowy doprowadziły do określenia prawdy obiektywnej projektowanej inwestycji, z jednoczesnym pominięciem podnoszonych przez Skarżących kwestii w zakresie błędnego ustalenia szerokości działki, powierzchni biologicznie czynnej oraz uciążliwych skutków w postaci nieodpowiednio zaprojektowanej instalacji usuwania wód opadowych z terenu działki Inwestorów, jak również zagrożenie szkodliwymi immisjami w postaci zacienienia nieruchomości Skarżących i zmniejszenia jej wartości materialnej; f) brak wskazania przyczyn, dla których organ II instancji nie wziął pod uwagę zarzutów Skarżących wskazywanych w całym toku postępowania administracyjnego, szczegółowo wyrażonych w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. i dlaczego nie odniósł się do treści tego pisma w sposób konkretny i zupełny; 2) art. 85 § 1 i 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin nieruchomości Inwestorów celem wykazania faktu, iż (i) posiadana przez nich nieruchomość znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości Skarżących, a projektowany budynek garażu przy samej granicy działki nie zapewni prawidłowego doń dostępu celem usunięcia np. pokryw śnieżnych z dachu, nadmiaru wód opadowych czy konserwacji garażu od strony nieruchomości Skarżących, co w konsekwencji przekłada się na fakt, że projektowana instalacja budynku garażowego w zakresie usuwania nadmiaru wód opadowych nie spełni swoich projektowych wymagań, w wyniku czego, dochodzić będzie do występowania uciążliwości i immisji w postaci zalewania wodami opadowymi nieruchomości Skarżących - a realizacja instalacji opadowej nastąpi niezgodnie z treścią § 12 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również (ii) nieruchomość Inwestorów nie jest działką wąską, ponieważ jej szerokość wynosi 33,47 metrów - nie może więc korzystać z przywileju i możliwości wybudowania budynku garażowego przekraczającego prawem ustalonych wymiarów; 3) art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie zarzutów zgłaszanych przez Skarżących dotyczących (i) błędnego ustalenia przez organ I i II instancji faktycznej szerokości działki Inwestorów, co skutkowało brakiem dostrzeżenia faktu, iż Inwestorzy w świetle prawa nie mogą wybudować projektowanego garażu; (ii) projektowany budynek garażu na nieruchomości Inwestorów znajduje się na granicy z nieruchomością Skarżących, czego konsekwencją może być nieprawidłowość zastosowanej instalacji usuwania wód opadowych i pokryw śnieżnych i zalewanie nimi działki Skarżących; (iii) Inwestorzy w żaden sposób nie wykazali, że już na etapie składania wniosku o pozwolenie na budowę zachowają na swojej inwestycji wymaganą powierzchnię biologicznie czynną; (iv) organ I instancji - pomimo zarządzenia przez Wojewodę postępowania uzupełniającego - nie uzupełnił części dokumentacji projektowej, a organ II instancji tego nie dostrzegł; (v) zacienienie nieruchomości Skarżących poprzez wybudowanie garażu o wymiarach przekraczających prawem dozwolone w sposób uciążliwy wpłynie na nieruchomość Skarżących znajdującą się w obszarze negatywnego oddziaływania obiektu budowlanego - a wszystko powyższe naruszyło naczelną zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej przy braku zachowania zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 4) art. 138 § 1 ust. 1) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja Starosty [...] została wydana w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu sprawdzającym w zakresie możliwości wybudowania przez Inwestorów budynku garażowego, w konsekwencji czego doszło do wydania decyzji na nieprawidłowo skoncentrowanym i ustalonym stanie faktycznym sprawy, a błędy natury faktycznej przeniknęły do rozstrzygnięcia organu II instancji i mimo wskazywania przez Skarżących naruszeń przepisów materialnych i procedury w tym zakresie, zaskarżona Decyzja utrzymała decyzję organu I instancji, chociaż skutkiem czego winno zostać uchylenie decyzji organu I instancji; II. Naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) § 12 ust. 4 pkt 3) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...]kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niezastosowanie przedmiotowego przepisu i wydanie zaskarżonej Decyzji z pominięciem prawidłowego oszacowania szerokości działki Inwestorów i w konsekwencji stwierdzenie, iż projekt budowlany odpowiada wymogom technicznym mogącym skutkować wybudowaniem budynku garażowego przez Inwestorów w bezpośrednim sąsiedztwie do działki Skarżących, podczas gdy prawidłowe oszacowanie szerokości działki, która to szerokość wynosi 33,47 metrów, a nie poniżej 16 metrów jak wskazują to Inwestorzy, doprowadziłoby organ I i II instancji do stwierdzenia, iż działka nr ew. [...] z projektowanym budynkiem garażu posiada szerokość (front) większy aniżeli 16 metrów i nie jest działką wąską, w wyniku czego niemożliwym jest wybudowanie budynku garażowego przekraczającego normy wskazane w/w przepisie, tj. o długości każdego z boków powyżej 6,5 metra oraz wysokości przekraczającej 3 metry; 2) § 2 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 3 ust. 4 Uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]stycznia 2018 r. nr [...] poprzez niezastosowanie przedmiotowego przepisu Rozporządzenia per analogia w przedmiotowej sprawie oraz niezastosowanie i nieuwzględnienie treści Uchwały, w wyniku czego nastąpiło błędne określenie frontu (szerokości) działki Inwestorów pomimo obowiązywania na inwestycji budowlanej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy P., co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że frontem działki Inwestorów nie jest szerokość działki równoległa (przylegająca) do drogi a jej głębokość, a w konsekwencji przedmiotowego - że Inwestorzy mogą wybudować garaż przekraczający warunki techniczne i normy wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r., ponieważ ich nieruchomość spełnia definicję działki wąskiej, tj. wybudowanie budynku garażowego o długości powyżej [...] metrów i wysokości 3 metrów. Czego dalej idącym rezultatem jest fakt, iż wydana została wadliwa Decyzja zatwierdzająca nieprawidłowy projekt budowlany. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody w całości oraz - w konsekwencji - uchylenie w całości decyzji Starosty - ewentualnie o zobowiązanie organu II instancji w trybie art. 145a § 1 p.p.s.a do wydania w określonym terminie decyzji o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji i w konsekwencji - niezatwierdzenie projektu budowlanego i nieudzielenie pozwolenia na budowę ww. garażu wolnostojącego na rzecz inwestorów - względnie: o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Powyższe zarzuty, znalazły rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak też rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji naruszają prawo. Przedmiotem kontroli Sądu, jest decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę garażu wolnostojącego na działce nr ewid. [...], obręb ew. [...] [...], w [...] - obszar wiejski. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przepisami techniczno- budowlanymi, jak również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Istotną kwestią w rozpoznawanej sprawie, od której zależy dopuszczalność zabudowy działki zgodnie z projektem przedstawionym przez inwestora, jest jej zakwalifikowanie, jako tak zwanej działki wąskiej, a więc o szerokości nie przekraczającej 16 metrów, tylko wówczas jest bowiem możliwe usytuowanie projektowanego budynku w granicy z inna działką. Szerokość działki inwestycyjnej na potrzeby przepisów technicznych dotyczących sytuowania budynków, ustala się w zależności od jej frontu. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 752/19, LEX nr 2775489, pojęcie "frontu działki" zostało zdefiniowane w § 2 pkt 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i oznacza część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Stanowisko to podzielił także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 20 grudnia 2016 roku, sygn. akt II SA/Rz 528/16, LEX nr 2205166. Należy w tym miejscu podkreślić, że przepis wspomnianego wyżej rozporządzenia, używa liczby pojedynczej mówiąc o "wjeździe głównym" lub "wejściu głównym", a zatem teren inwestycji może mieć tylko jeden front, choćby przylegał do kilku szlaków komunikacyjnych. Na podstawie lokalizacji frontu działki można zatem określić jej szerokość. Odnosząc powyższe do położenia spornej działki inwestycyjnej, wskazać należy, że jej frontem i szerokością jest ten jej bok gdzie zlokalizowany jest wjazd na nieruchomość inwestora i którego wymiar wynosi 33,47 metry, natomiast długość działki, ( którą inwestor w projekcie wskazał jako szerokość ), wynosi 15,14 metra. Działka zatem nie posiada parametrów tzw. działki wąskiej, co w rozpatrywanej sprawie rodzi dalsze konsekwencje. Zgodnie bowiem z treścią § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Tymczasem wymiary projektowanego garażu, wynoszą w rzucie 7,15 m x 8,76 m (przy gruncie 6,5 m na 8,04 m), czego organ nie uwzględnił. Skarżący w jednym ze swoich pism procesowych przywołali opinię Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP, z której wynika, że projektowany garaż mimo poczynionych w projekcie poprawek, nadal nie spełnia wymaganych przepisami kryteriów i ocena ta także nie była przedmiotem analizy Wojewody. W opinii tej wskazano miedzy innymi, że pojęcie długości, nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu, w związku z powyższym przyjąć należy jego ogólną, powszechnie stosowaną definicję słownikową, zgodnie z którą jest to cecha określająca "odległość między skrajnymi punktami linii lub płaszczyzny" W rozporządzeniu nie sprecyzowano również, że chodzi o wymiar boku budynku przyległy do granicy sąsiedniej działki budowlanej. W związku z powyższym jako długość należy rozumieć większy wymiar rzutu poziomego budynku i nie ma znaczenia, czy wymiar ten dotyczy tego boku, który przylega do sąsiedniej działki budowlanej czy też innego boku tego budynku (na przykładu prostopadłego do granicy sąsiedniej działki budowlanej). W kontekście wymiarów działki inwestycyjnej, planowany garaż nie spełnia z uwagi na przytoczone wyżej jego wymiary warunków określonych w § 12 ust. 4 pkt 3 wspomnianego rozporządzenia. Nie jest możliwa jego lokalizacja w ostrej granicy z działkami sąsiadującymi. Kolejnym naruszeniem ze strony organu, jest zdaniem Sądu zaakceptowanie projektu, w którym nie określono prawidłowo spełnienia przez inwestora kryteriów wielkości powierzchni biologicznie czynnej. Mimo bowiem nakazanych przez Wojewodę poprawek, projekt w tym zakresie posiada braki w dokumentacji projektowej. Deklarowane przez inwestora zachowanie powierzchni biologicznie czynnej nie wynika z dokumentów projektowych. W projekcie nadal bowiem nie uwzględniono szczegółowego zwymiarowania stanu obecnego nieruchomości z podziałem na budynek mieszkalny, inne zabudowania, obszar do likwidacji oraz stan docelowy po teoretycznej likwidacji ciągów komunikacyjnych i podjazdów. Inwestorzy jedynie wskazują, że po likwidacji części zabudowy oraz aktualnie utwardzonych części gruntu i usunięciu w całości kostki betonowej z podjazdu, w przyszłości zostanie zachowane kryterium powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 50,02%. Nie wynika to jednak z przedstawionej przez niech dokumentacji projektowej. Jak wynika z treści Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez teren biologicznie czynny, należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Organ nie miał podstaw, by uznać, że wskazane przez inwestora wyliczenia dotyczące spełnienia tego wymogu ( 50 % powierzchni biologicznie czynnej), zostaną zachowane. Inwestor deklaruje, że teren biologicznie czynny zostanie zachowany również dzięki zastosowaniu przez niego kratki trawnikowej "[...]". Deklaracja ta jednak nie jest wystarczająca. Wskazany wyżej przepis § 3 pkt 22 rozporządzenia, uprawnia do zaliczenia powierzchni terenu urządzonego jako trawnik za pomocą kratek trawnikowych do powierzchni biologicznie czynnej, ale wtedy gdy został spełniony podany w nim warunek, a mianowicie nawierzchnia ziemna została urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację. Aby uznać czy spełniony zostanie warunek naturalnej wegetacji roślin, konieczne jest ustalenie, w jaki sposób panel trawnikowy zostanie umieszczony w gruncie. Warunki dla zapewnienia naturalnej wegetacji będą spełnione przy zastosowaniu odpowiedniego podłoża, umożliwiającego naturalną wegetację oraz podbudowy, umożliwiającej odpływ nadmiaru wody oraz właściwej- początkowej jak i późniejszej -pielęgnacji. Wypełnienie ekokratki musi stanowić ziemia, w której rosną rośliny i zachodzą procesy mikrobiologiczne, inaczej bowiem powierzchnię biologicznie czynną stanowić będzie w istocie plastikowa kratka położona na zbitej glebie nie zapewniającej jakiejkolwiek możliwości utrzymania roślinności. W przedstawionym przez inwestora projekcie, brak jest informacji jaki rodzaj wypełnienia ekokratki inwestor zastosuje oraz na jakim podłożu zostanie ona ułożona. Powyższe niezgodności oraz braki dokumentacji projektowej, prowadzą natomiast do wniosku, że wbrew stwierdzeniu organu odwoławczego, nie została ona uzupełniona zgodnie z wymogami, co z kolei czyni uprawnionym zarzut przekroczenia swobodnej granicy oceny dowodów i zastąpienia jej oceną dowolną w zakresie prawidłowości uzupełnienia dokumentów projektowych przez inwestora, tym bardziej, że organ pominął podnoszone przez skarżących w tym zakresie zastrzeżenia. W rozpoznawanej sprawie, zastrzeżenia Sądu budzi także przedstawiony w projekcie sposób odprowadzania wód opadowych z dachu projektowanego budynku. Jak wynika z bowiem z projektu, dach budynku garażu od strony działki skarżących, nie został zaprojektowany w sposób zapobiegający przed zsuwaniem się śniegu oraz zalewaniem działki skarżących przy większych opadach. Również uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, nie pełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Organ bowiem nie odniósł się w nim w sposób wyczerpujący do zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżących oraz argumentacji podniesionej w odwołaniu, nie realizując tym samym wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Celem weryfikacji twierdzeń skarżących, zasadne było wskazane w skardze przeprowadzenie oględzin działki inwestycyjnej i działek sąsiadujących. Słusznie bowiem podnieśli skarżący, że dowód z oględzin byłby istotny dla wyjaśnienia sprawy Jednocześnie przeprowadzenie tego dowodu mogłoby wyjaśnić, w jaki sposób inwestor zamierza w przyszłości wykonywać konserwację ściany garażu zlokalizowanej od strony nieruchomości skarżących, co zdaniem Sądu nie jest możliwe bez uszkodzenia znajdującej się tam roślinności ogrodowej uwidocznionej na zdjęciach znajdujących się w aktach. Wskazać także należy, że planowana inwestycja, nie spełnia kryteriów wyrażonych w zasadzie tak zwanego "dobrego sąsiedztwa". Zgodnie z nią, wszelkie obiekty budowlane na działkach sąsiednich nie mogą swoim oddziaływaniem negatywnie wpływać na nieruchomość obok. Należy zgodzić się ze skarżącymi, że negatywne oddziaływanie (w postaci zagrożenia wodami opadowymi, braku dostatecznego wskazania spełnienia powierzchni biologicznie czynnej czy błędne zwymiarowanie garażu ), zasadę tę naruszają. Ponadto zwrócić także należy uwagę na fakt, że inwestycja, jest planowana na terenie już ukształtowanej zabudowy, stanowiącej zaplanowaną spójną całość z działkami o stosunkowo małej powierzchni. Niewątpliwie zatem planowana inwestycja, zwłaszcza w odniesieniu do sąsiadujących z nią działek, narusza powyższą zasadę. Reasumując organ nie poczynił w rozpoznawanej sprawie prawidłowych ustaleń, nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonał błędnej interpretacji przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Taka ocena czyni zasadnym podniesione w skardze zarzuty z wyjątkiem zarzutu naruszenia § 2 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 3 ust. 4 Uchwały Rady Miejskiej w[...] z dnia [...] stycznia 2018 roku nr [...], ponieważ fakt obowiązywania planu miejscowego wyklucza zastosowanie przepisów tego Rozporządzenia. Z przedstawionych wyżej powodów, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ja poprzedzająca naruszają prawo i w związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a uchylił oba rozstrzygnięcia. Organ przy ponownym jej rozpoznaniu, przeprowadzi oględziny nieruchomości oraz dokona oceny zgodności projektu z przepisami planistycznymi oraz technicznymi. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.