VII SA/Wa 2820/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] października 2011 r., znak: [...] oraz postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...]. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nakładającego na skarżącego karę w wysokości 95000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania dziewiętnastu domków letniskowych zrealizowanych na działce przy ul. N. w miejscowości G. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania podniesiono, iż konieczność zapłaty tak wysokiej kary grozi skarżącemu znaczną szkodą, gdyż nie dysponuje on środkami finansowymi, a egzekucja może zostać przeprowadzona wyłącznie z jego nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania powołanych postanowień do czasu rozpoznania skargi przez Sąd zasługuje na uwzględnienie. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji w ocenie Sądu uprawnione jest twierdzenie, że wykonanie przez stronę skarżącą skarżonego postanowienia może spowodować dla niej znaczny uszczerbek w budżecie i utratę płynności finansowej. Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonych orzeczeń z art. 61 p.p.s.a. zachodzi bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do usunięcia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.