VII SA/Wa 2820/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Maszczyński po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2025 r. znak: [...] w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić M.M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, wpisanego do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 października 2025 r. pod pozycją nr [...]. W piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M.M. wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 września 2025 r. znak: DOR.7102.136.2025.KKR w przedmiocie rozpoznania ponaglenia. W odpowiedzi z dnia 18 listopada 2025 r. na skargę organ wniósł o jej odrzucenie (jako niedopuszczalnej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 września 2025 r. znak: DOR.7102.136.2025.KKR, wydane w trybie art. 37 § 6 k.p.a., jest orzeczeniem ostatecznym i nie przysługuje już od niego żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji ani też skarga do sądu administracyjnego. Rację ma organ, który twierdzi, że w orzecznictwie wskazuje się, iż postanowienie wydane na podstawie art. 123 w związku z art. 37 § 6 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2021 r. VII SA/Wa 261/21). Mając więc na uwadze, że skoro na postanowienie, wydane w oparciu o art. 37 k.p.a. nie przysługuje zażalenie ani nie kończy ono sprawy co do istoty, to w tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że przedmiotowa sprawa nie mieści się w katalogu spraw, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegających kognicji sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania (wpis od skarg) Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia.