VII SA/Wa 2821/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy Miejskiej K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 6 listopada 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) Gmina Miejska K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję o wpisaniu do rejestru zabytków otoczenie klasztoru [...] w K. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca podniosła, że na jednej z działek objętych decyzją posadowione są słupy oświetlenia stadionu, co do których została wydana decyzja czasowego pozwolenia na budowę. W przypadku wykonania zaskarżonej decyzji może dojść do konieczności rozbiórki masztów, co wiąże się z olbrzymimi kosztami. Ponadto wskazała, że na terenie objętym decyzją prowadzi sukcesywnie prace związane z podnoszeniem standardów obiektów, co wiąże się z jakością usług świadczonych i oferowanych mieszkańcom. Ponadto miasto planuje na tym obszarze zrealizować placówkę opiekuńczo-wychowawczą. W przypadku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji wszelkie prace projektowe i wykonawcze zostaną obarczone dodatkowymi ustaleniami, co skutkuje wzrostem kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Wskazane przez skarżącą we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie powody, dla których wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uważa za zasadne, nie zasługują w ocenie Sądu na uwzględnienie Trudne do odwrócenia skutki to, zgodnie z definicją skonstruowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Natomiast znaczna szkoda to szkoda majątkowa lub niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Strona skarżąca wskazała wyłącznie hipotetyczne skutki wykonania decyzji, takie jak przypuszczenie co do konieczności rozbiórki masztów czy ogólnikowe twierdzenie o wzroście kosztów wobec konieczności przeprowadzenia dodatkowych ustaleń dla inwestycji, które jeszcze nie są prowadzone. Tymczasem udzielenie ochrony tymczasowej nie może opierać się na zdarzeniach przyszłych, a wręcz niepewnych. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a.