VII SA/Wa 2823/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. N. w sprawie ze skargi M. R.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]października 2015r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów w związku z usunięciem pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 6 października 2015r. skarżąca- M. R. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015r., znak: [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] ustalającą skarżącej wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki Seat Ibiza nr rej. [...] na kwotę 478 złotych. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że orzeczona kwota (decyzją I instancji, utrzymaną w mocy przez organ II instancji ) jest wymagalna z datą, gdy decyzja stała się ostateczną. Tak więc w tej dacie winna być uiszczona. Po tej dacie organ może domagać się uiszczenia odsetek. Skarżąca podniosła, że uiszczenie przez stronę skarżącą należności przed wyczerpaniem drogi odwoławczej skutkuje tym, że dalsze procedowanie staje się co do zasady bezprzedmiotowe. Wskazała, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i zmiany decyzji strona, która uiściła należności musi wystąpić do sądu cywilnego o jej zwrot. Skarżąca podniosła, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, że zostanie narażona na szkodę i ewentualnie brak możliwości zaspokojenia w procesie cywilnym. W ocenie skarżącej świadczenie (zapłata kosztów usunięcia pojazdów) nie było nienależnym w rozumieniu kodeksu cywilnego, a więc nie podlega zwrotowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) , zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie tego, że wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja skarżącej, iż zaskarżona decyzja jest ostateczną i orzeczona kwota jest wymagalną bez powołania się na jakieś konkretne zdarzenie lub okoliczność, nie są wystarczające do oceny wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie uprawdopodobniła jaką konkretną szkodę lub jakie konkretne trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej nałożonego obowiązku. Trudności z odzyskaniem wyegzekwowanej kwoty nie stanowią przesłanki o której mowa w art. 61 p.p.s.a Zauważyć trzeba, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest świadczenie pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie. Natomiast samo przekonanie skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (post. NSA z 09.09. 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, CBOSA). W niniejszym postępowaniu sąd nie może badać zasadności samej skargi (post. NSA z 21.01.2015r., II OZ 19/15, CBOSA). Brak uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez skarżącą wniosku. Także analiza akt sprawy pod kątem zasadności wniosku nie daje podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.