VII SA/Wa 2825/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. O. i H. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], znak:[...], w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 450/14, po ponownym rozpatrzeniu odwołania [...] sp. jawna w [...], od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym gminy [...], powiat [...] – uchylił decyzję organu I instancji w całości i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla [...] sp. jawna w [...] budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], powiat [...] (kategoria obiektów budowlanych XVII). Decyzja została wydana na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). 2. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...] podał, że [...] sp. jawna w dniu [...] lipca 2013 r. wystąpili do Starostwa Powiatowego w [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] gmina [...]. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego. Następnie Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. J. O. i H. O. złożyli, w terminie, odwołanie do Wojewody [...] wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2013 r. Wojewoda [...] z dnia [...] października 2013 r. decyzją Nr [...], znak: [...], uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż teren objęty zakresem inwestycji zgodnie z zapisami prawa miejscowego obejmuje teren zabudowy usług nieuciążliwych, funkcja usługowa może być realizowana w budynkach mieszkalnych oraz w innych budynkach przeznaczonych na usługi. Z wypisu i wyrysu z tekstu planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] wynika, iż część działki nr ew. [...] znajduje się w strefie "B" ochrony konserwatorskiej zachowanych elementów zabytkowych, na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Rozdział 5 w/w planu zatytułowanym "Ustalenia w zakresie Ochrony Dziedzictwa Kulturowego, Zabytków i Dóbr Kultury Współczesnej" w pkt 2 ppkt 5) który stanowi, że w granicach strefy "B" obowiązują ustalenia - wszelkie działania inwestycyjne w tej strefie podlegają przepisom niniejszej uchwały oraz uzyskania zezwoleń, o których mowa w przepisach odrębnych w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami". Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowym projekcie budowlanym brak jest uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Ponadto Wojewoda [...] wskazał, iż organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę pismo Ministerstwa Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej Departamentu Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 12 września 2013 r. dotyczące zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Starosta [...], ponownie rozpoznając sprawę, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o: 1) projekt budowlany sporządzony zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Inwestor, w terminie oznaczonym w postanowieniu, przedłożył projekt budowlany uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, jednocześnie stwierdził, iż projektowany obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w/w obiektu. W uzasadnieniu organ wskazał, że obowiązek wynikający z postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. nie został spełniony, gdyż w dalszym ciągu uzupełniony projekt budowlany narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. do Wojewody [...], w terminie złożyło [...] sp. jawna w [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] w całości i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym gminy [...], powiat [...]. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. J. O. i H. O. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 450/14 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że: "Projektowany budynek jest budynkiem wolnostojącym a więc może być jedynie traktowany, jako inny budynek przeznaczony na usługi i to jedynie usługi nie uciążliwe. Z uwagi na fakt, że miejscowy plan przewiduje także tereny o szczególnym przeznaczeniu na usługi oznaczone symbolem "U" jak i tereny zabudowy usługowej i produkcyjnej oznaczone "PU" zabudowę mieszkaniową jednorodzinną należy uznać za dominującą na terenie oznaczonym "MN". Na terenie "MN" przewidziana jest również zabudowa usług z zaznaczeniem, że funkcja usługowa dotyczy wyłącznie usług nieuciążliwych. Z tego w względu organ odwoławczy winien przeprowadzić analizę, czy na terenie "MN" jest dopuszczalna lokalizacja obiektu pełniącego funkcję nie tylko usługową, ale także handlową. Ocenie ponadto należy poddać, czy tego rodzaju obiekt wraz z infrastrukturą towarzyszącą jak przewiduje projekt budowlany ze względu na jego rodzaj, wielkość, powierzchnię użytkową, konieczność zapewnienia obsługi komunikacyjnej spełniać będzie warunek nieuciążliwości przewidziany w planie miejscowym konieczny do spełnienia przez inwestora." 3. Ponownie rozpoznając sprawę, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 450/14, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] w całości i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla [...] sp. jawna w Węgrowie budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], powiat [...] (kategoria obiektów budowlanych XVII). W uzasadnieniu Wojewoda [...] powołując się na treść art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz po dokonaniu analizy uzupełnionego i poprawionego w trakcie postępowania odwoławczego projektu budowlanego stwierdził, że w niniejszej sprawie warunki wynikające z powyżej przepisów zostały spełnione. Wskazał, że dokumentacja została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Organ odwoławczy uznał, iż opracowany projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalony uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Zgodnie z zapisami powyższego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] przedmiotowa działka nr [...] położona w obrębie [...] przeznaczona jest pod tereny zabudowy jednorodzinnej o symbolu "MN". Przepis § 38 ust. 2 powyższego planu ustala funkcją zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 2) teren zabudowy usług nieuciążliwych: funkcja usługowa może być realizowana w budynkach mieszkalnych oraz w innych budynkach przeznaczonych na usługi. Organ odwoławczy podał, że wobec wątpliwości co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem Starosta [...] organ zwrócił się pismem z dnia [...] lipca 2013 r. do Wójta Gminy [...] o potwierdzenie, czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu. Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] poinformował, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Ponadto Wojewoda [...] podał, że inwestor w dniu [...] września 2014 r. dołączył do akt sprawy opinię techniczną (opracowaną przez projektanta mgr inż. P. K.), w zakresie uciążliwości przedmiotowego obiektu na działki sąsiednie. Z opinii tej wynika, iż przedmiotowy obiekt został zaprojektowany zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.). 1. W ścianie usytuowanej w odległości 3,0 m od działki nr [...] bez otworów okiennych lub drzwiowych oraz w ścianie usytuowanej w odległości 3,0 m – 4,2 m od działki nr [...] także bez otworów okiennych lub drzwiowych, nie znajdują się żadne urządzenia wentylacyjne, chłodnicze czy klimatyzacyjne. Odległość od pozostałych działek sąsiednich wynosi ponad 7,0 m. 2. Odległość miejsc postojowych od granicy działki nr [...] wynosi 6,0 m, a odległość od działki nr [...] wynosi ponad 7,0 m. 3. Wody opadowe z dachu budynku oraz powierzchni utwardzonych gromadzone są w ramach działki inwestora nr [...]. 4. Budynek parterowy bez poddasza użytkowego - nie będzie stanowił zacieniania działek sąsiednich. 5. Strefa dostaw towaru znajduje się w odległości ok. 37,0 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] i w odległości 26,0 m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...]. 6. Zgodnie z technologią budynek będzie otwarty maksymalnie w godzinach od 6.00 do 22.00, co nie spowoduje zakłócania ciszy nocnej. Organ wyjaśnił, ze projektowany budynek handlowo - usługowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą będzie świadczył podstawowe usługi zaspokajające potrzeby mieszkańców. Wojewoda [...] podkreślił, iż zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowy obiekt nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Reasumując powyższe, Wojewoda [...] stwierdził, iż zaszły okoliczności faktyczne i prawne do uchylenia w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] i zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu. 5. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. O. i H. O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, jak również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym podstawowych zasad procedury administracyjnej, a mianowicie: 1) art. 35 ustawy - Prawo budowlane poprzez uznanie, iż zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w § 38 ust. 2 odnoszący się możliwości zabudowy działki nr [...] budynkiem przeznaczonym na usługi nieuciążliwe, ma zastosowanie do budynku handlowo - usługowego o pow. zabudowy 513,20 m2 kategorii XVII oraz pominięcie przy rozstrzyganiu stanowiska Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej odnośnie braku możliwości umiejscowienia zjazdu z działki dla projektowanej inwestycji na drogę krajową uwidocznionego w planie zagospodarowania działki, który jest integralną częścią projektu budowlanego; 2) art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) poprzez zaakceptowanie projektu zagospodarowania działki w zakresie wykonania nowego zjazdu z działki przed uzyskaniem pozwolenia na budowę od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad; 3) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niedostateczne uwzględnienie przy orzekaniu oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 450/14; 4) naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie: wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności stanowiącej odzwierciedlenie art. 7 Konstytucji RP, wyrażonych w art. 7 k.p.a. zasad: kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w związku z art. 77 i nast. k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażonych w art. 8 k.p.a. zasad: pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz oddziaływania Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, poprzez m.in. wydanie skarżonej decyzji bez przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego w sprawie. 6. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 8. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 450/14 i ponownym rozpatrzeniu odwołania - uchylił w całości decyzję Starosty [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzysząca na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym gminy [...], powiat [...] i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla [...] sp. jawna w [...] budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], powiat [...] (kategoria obiektów budowlanych XVII). 9. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a ponadto uwzględnia wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 450/14, wydanym w niniejszej sprawie. Stwierdzić należy, że stosownie do art. 153 p.p.s.a., wyrokiem tym związany był zarówno organ administracji publicznej – Wojewoda [...] - rozpatrujący ponownie odwołanie [...] sp. jawna w [...] od decyzji organu pierwszej instancji, jak również i skład Sądu rozpatrujący skargę J. O. i H. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] wydaną już po wyżej wskazanym wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powyższym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ winien przeprowadzić analizę, czy na terenie "MN" jest dopuszczalna lokalizacja obiektu pełniącego funkcję nie tylko usługową, ale także handlową. Organ ocenić powinien, czy tego rodzaju obiekt wraz z infrastrukturą towarzyszącą jak przewiduje projekt budowlany ze względu na rodzaj, wielkość, powierzchnię użytkową, konieczność zapewnienia obsługi komunikacyjnej spełniać będzie warunek nieuciążliwości przewidziany w planie miejscowym konieczny do spełnienia przez inwestora. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 10. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto spełnia dwa podstawowe kryteria, a mianowicie: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowiu, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnieniu budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 11. Jak słusznie wskazał Wojewoda [...] przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Zgodnie z zapisami powyższego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] przedmiotowa działka nr [...] położona w obrębie [...] przeznaczona jest pod tereny zabudowy jednorodzinnej o symbolu "MN". Przepis § 38 ust. 2 powyższego planu ustala funkcją zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 2) teren zabudowy usług nieuciążliwych: funkcja usługowa może być realizowana w budynkach mieszkalnych oraz w innych budynkach przeznaczonych na usługi. Sąd wskazuje, że zgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] potwierdził także Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...]. Zdaniem Sądu, zasadnie Wojewoda [...] uznał, że przedmiotowy obiekt został zaprojektowany zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że uciążliwość przedmiotowej inwestycji wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie będzie wykraczała poza działkę inwestora (nr ewid. [...]), co potwierdza również znajdująca się w aktach sprawy opinia techniczna z dnia [...] września 2014 r. opracowana przez projektanta mgr inż. P. K. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowy obiekt nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego w projekcie budowlanym znajduje się oświadczenie projektanta oraz sprawdzającego stwierdzające, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że działka, na której znajduje się jest projektowana inwestycja - nr ew. nr [...] położona w miejscowości [...], powiat [...] - jest własnością S. G., co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jak słusznie uznał Wojewoda [...] do projektu budowlanego zostały dołączone wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. W szczególności wskazać należy, że dokumentacja została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu zgodności inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Należy również podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym inwestor wypełnił wszystkie nałożone na niego obowiązki, a zatwierdzony projekt czyni zadość wymogom określonych w przepisach prawa. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja - uchylająca decyzję organu I instancji w całości i zatwierdzająca projekt budowlany oraz udzielająca pozwolenia na budowę dla [...] sp. jawna w [...] budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą - nie narusza przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego. 12. Podkreślić należy, że w ustawie - Prawo budowlane, w art. 4 i art. 35 ust. 4, ustawodawca wyraził zasadę wolności budowlanej. Zasada wolności budowlanej polega na tym, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jest to prawo podmiotowe przysługujące każdemu podmiotowi. Wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgodność zamierzonego procesu budowlanego z przepisami szczególnymi powoduje, że organ administracji nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę. Decyzja taka jest decyzją tzw. związaną, o czym świadczy treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to ewentualne spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać za uznane za podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego. 13. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. 14. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 15. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.