VII SA/Wa 2829/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi C. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] w sprawie uznania zgłoszonych zarzutów za niezasadne postanawia: odmówić C. J. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek C. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tj., ustanowienia adwokata. Z treści złożonego wniosku oraz nadesłanych wyjaśnień wynika, iż C. J. prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i trójką dzieci. rodzina wnioskodawcy mieszka w domu o pow. około 100 m2, wg oświadczenia jest to budynek do generalnego remontu. Wnioskodawca podał, że na chwilę obecną nie stać go na opłacenie adwokata. Wskazał posiadanie samochodu osobowego marki [...]. innych danych majątkowych w formularzu nie podano. W sprawie zważono, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie zawodowego pełnomocnika jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Rozpoznając wniosek C. J. uznać należy, iż wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie samodzielnie opłacić zawodowego pełnomocnika. Pamiętać należy, że obowiązek wykazania, że jest się w trudnej sytuacji materialnej spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie tego nie wykazano. Wnioskodawca nie podał w formularzu podstawowych danych, które obowiązany był podać takich jak dochody własne i żony, ewentualnie wskazać brak takich dochodów, obowiązany był ujawnić cały swój majątek ruchomy i nieruchomy. Wnioskodawca tego nie uczynił. Należy dalej zauważyć, że pomimo pouczenia zawartego w formularzu - pkt 4 pouczenia - zgodnie z którym wszystkie rubryki formularza, należy wypełnić bądź zakreślić, rubryki nr 7, 8, 10 i 11 formularza PPF nie zostały wypełnione, ani zakreślone, lub zostały tylko częściowo wypełnione (rubryka 7 dotycząca ujawnienia nieruchomości), przy czym z akt sprawy wynika, że wnioskodawca oprócz podanego w formularzu PPF domu, posiada także działkę w nadmorskiej miejscowości [...] gm. [...]- nieruchomość - działka [...], na której pobudowano obiekt budowlany o wymiarach 6,05 x 6,20 oraz znajduje się sanitariat. Okoliczności te w związku z niewypełnieniem ani zakreśleniem rubryki 7 wskazują na świadome działanie wnioskodawcy mające na celu niewykazywanie swojego majątku. Osłabia to znacznie wiarygodność złożonego wniosku. Tym samym uznano, że wnioskodawca nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości swojej sytuacji materialnej. Brak podania dochodów, wskazania zobowiązań i wydatków rodzinnych, nieujawnienie całości posiadanego majątku jest wystarczającym powodem do odmowy przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.