VII SA/Wa 283/10

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : przyznać M. B. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 17 czerwca 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] wraz z formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o ustanowienie adwokata. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie ustanowienia adwokata z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej ją do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i jest współwłaścicielką domu oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 17 arów. Wnioskodawczyni wskazała, że utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu zatrudnienia na ½ etatu, a jej dochód w maju wraz z godzinami nadliczbowymi wyniósł 858,36 złotych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podała, że przez 3 lata nie miała stałej pracy i dopiero niedawno udało jej się zatrudnić na ½ etatu, na czas próbny do 30 czerwca 2010 r. Oświadczyła, że w związku z podjęciem pracy ponosi koszty związane z dojazdem w wysokości 107,00 złotych miesięcznie oraz inne wydatki stałe z tytułu opłat za energię elektryczną w wysokości 109,00 złotych, zakupu lekarstw w wysokości około 40,00 złotych, przy czym zaznaczyła, że ze względu na brak środków nie wykupuje wszystkich przepisanych lekarstw. Dodała, że pozostałą część środków finansowych przeznacza na zakup żywności, a na zakup ubrań oraz inne opłaty nie wystarcza jej środków. Oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni uznano, że znajduje się ona w sytuacji materialnej uprawniającej ją do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że przy uzyskiwanym miesięcznym dochodzie nie jest ona w stanie samodzielnie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tego względu, przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.