VII SA/Wa 2836/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. H. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych postanawia: odmówić R. H. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2012 r. Wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...]. W dniu 23 października 2012 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu wniosek R. H. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Skarżący wskazał, że niedokładnie zrozumiał treść pouczenia zawartego w zawiadomieniu z dnia 25 lipca 2012 r. o terminie rozprawy. Podniósł, że był przekonany, iż zostanie poinformowany pisemnie przez Sąd o zapadłym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (post. NSA z dnia 25 maja 2004r., FZ 63/04, niepubl.). Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2012 r. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu nie daje podstaw do uznania braku winy w uchybieniu terminu, świadczyć może jedynie o niedochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Prawidłowe odczytanie pouczenia Sądu nie wykraczało poza granice zwykłej staranności. Pouczenie wyraźnie wskazywało, kiedy Sąd doręcza z urzędu zapadły w sprawie wyrok, w szczególności zaś, że w sytuacji, gdy zapada wyrok oddalający skargę, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Jeśli jednak skarżący miał problem ze zrozumieniem treści pouczenia, nic nie stało na przeszkodzie by bezzwłocznie zwrócić się do Sądu o udzielenie stosownych wyjaśnień, co mógł uczynić osobiście lub telefonicznie. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.