VII SA/Wa 2842/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2016 r. (nr [...]), zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy Al. N.[...] w W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2016 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracji wynika, że decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Prezydent Miasta [...], po rozpatrzeniu wniosku D.Sp. z o.o. z siedzibą w W. z [...] listopada 2015 r. o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową w parterze, zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną przy ul. J. W. w W.(działka nr ew. [...] z obr. [...]), na terenie układu urbanistycznego i zespołu budowalnego Al. N. i ul. W. ujętego w gminnej ewidencji zabytków nieruchomych, zatwierdził przedłożony przez inwestora projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę. Organ I instancji podał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ jest obowiązany ponadto do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (pkt 3), a także wykonania i sprawdzenia projektu przez osobę uprawnioną (pkt 4). Wynika z tego, że organ architektoniczno - budowlany nie bada merytorycznie projektu budowlanego, a pełną odpowiedzialność za jego wykonanie zgodnie z przepisami prawa ponosi projektant. Zdaniem organu planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. w rejonie ulicy K.(uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z [...] października 2014 r.). Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania zarzutów, że planowana bryła budynku, ze względu na projektowane oszklenia, zadaszenie wjazdu do garażu, nachylenie ścian budynku, projektowane materiały w tym elewację nie nawiązującą do otoczenia, "nie pozostaje w jednolitej kompozycji przestrzennej z budynkami sąsiednimi", a w związku z tym projekt budowlany jest niezgodny z § 7 ust. 8 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Prezydent Miasta [...] stwierdził, że te zarzuty dotyczą raczej sposobu usytuowania i gabarytów zabudowy, a nie kompozycji przestrzennej. Organ podkreślił, że projekt budowalny jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zawiera oświadczenie o którym mowa w 20 ust. 4 prawa budowlanego, posiada wymagane opinie. Prezydent Miasta [...] dodał, że projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez [...] Konserwatora Zabytków, który w postanowieniu z [...] marca 2016 r. stwierdził, że "planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na walory zabytkowe terenu ujętego w gminnej ewidencji zabytków". Wspólnota Mieszkaniowa w odwołaniu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. i w konsekwencji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Zdaniem odwołującej się, organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie, czy projekt budowlany nie narusza ustaleń § 7 ust. 8 pkt 2 (ochrona układu urbanistycznego) i § 17 ust. 12 pkt 2 lit. e (powierzchnia zabudowy) m.p.z.p. a także § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422). W uzasadnieniu odwołania strona podniosła m. in., że bryła planowanego budynku nie komponuje się przestrzennie z budynkami sąsiednimi znajdującymi się w obszarze [...] planu. Zwróciła uwagę, ze okoliczne budynki nie są oszklone, nie posiadają zadaszenia wjazdu do garażu, nachylonych ścian, nadwieszonych elewacji. Materiały zastosowane w elewacji budynku są niespójne z materiałami zastosowanymi w elewacjach budynków sąsiednich, bryła budynku nie nawiązuje nawet w najmniejszym stopniu do charakteru i architektury budynków sąsiednich. Zdaniem strony, organ powinien żądać od projektanta wyjaśnień, w jaki sposób projektowany budynek komponuje się z unikalnym układem urbanistycznym i "to nie tylko gabarytowo, ale i ogólnie, przestrzennie i estetycznie". Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że nieregularny kształt elewacji (nadwieszenie, dobudowy) wpływają znacznie nie tylko na gabaryty budynku ale także jego kompozycję przestrzenną z otoczeniem. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu powtórzył argumentację prawną organu I instancji. Organ podkreślił, że rozwiązania techniczne ujęte w projekcie budowlanym, nie podlegają badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. To projektant ma obowiązek zapewnić zgodność projektu architektoniczno-budowlanego m.in. z przepisami techniczno-budowlanymi. W rezultacie organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z wymaganiami projektowania ponoszą projektanci. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do tego, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń m.p.z.p. i zwrócił uwagę, że została ona uzgodniona z konserwatorem zabytków. Zgodnie z § 7 ust. 8 pkt 2, na obszarze układu urbanistycznego i zespołu budowlanego Alei N. i ul. W. ujętego w gminnej ewidencji zabytków nieruchomych, nakazuje się realizację zabudowy o jednolitej kompozycji przestrzennej, nie kolidującej z gabarytami zabudowy zabytkowej (lit. a), oraz ochronę rozplanowania i ograniczenie gabarytów zgodnie z zapisami szczegółowymi dla terenów (lit. b). Zdaniem organu z powyższego nie można wyprowadzić wniosku, że planowany budynek musi być jednolity z sąsiednimi budynkami w zakresie oszkleń, nachylenia ścian, nadwieszeń elewacji i zastosowanych. Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy Al. N. [...] w W. w skardze do Sądu powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Skarżąca w uzasadnieniu skargi powtórzyła zasadniczy argument podniesiony w toku postępowania sądowoadministracyjnego, że organ wydal zaskarżoną decyzję mimo niedostatecznego ustalenia czy projekt budowlany nie narusza m.p.z.p. Zdaniem strony, skoro postanowienie o jednolitej kompozycji przestrzennej zostało zawarte w planie, to znaczy że zabudowa zabytkowa ma jakiś walor. Trudno przyjąć, że tym walorem miałaby być funkcja obiektu, chodzi tu więc o estetykę, bryłę budynku. Skarżąca stwierdziła, że sam fakt uzyskania uzgodnienia konserwatorskiego nie oznacza automatycznie, że projekt budowlany jest zgodny z § 7 ust. 8 pkt 1 a planu zagospodarowania przestrzennego. Wspólnota zarzuciła, że organ nie poczynił dostatecznych ustaleń odnośnie powierzchni biologicznie czynnej, mimo że celem skarżącej jest "ochrona przed daleko idącą ingerencja w okoliczną przestrzeń, która mogłaby sprawić, że życie mieszkańców zostanie znacznie utrudnione (...)". Zdaniem strony, organ nie odniósł się zupełnie do ponoszonej w toku postępowania zarzutu przekroczenia wymogu maksymalnej powierzchni zabudowy zawartego w § 17 ust. 12 pkt 2 lit e m.p.z.p., nie ustalił bowiem dostatecznie, czy zadaszony garaż został wliczony do powierzchni zabudowy. Wspólnota zarzuciła ponadto, że organ nie zbadał prawidłowo kwestii zapewnienia doświetlenia mieszkań w budynkach sąsiadujących z terenem inwestycji i stwierdziła, że bezkrytycznie oparł się na analizie nasłonecznienia złożonej przez inwestora. Z tych powodów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 20 kwietnia 2017r. pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona przez Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy Al. N. [...] w W. decyzja Wojewody [...] z [...] października 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest zgodna z prawem, co oznacza, że skarga nie jest uzasadniona. Należy przypomnieć, że w świetle art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, prowadzącego postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmują sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (pkt 1), sprawdzania zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (pkt 3), a także wykonania i sprawdzenia projektu przez osobę uprawnioną (pkt 4). Zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podziela stanowisko Wojewody wyrażone w zaskarżonej decyzji, że projekt budowlany dla spornej inwestycji nie narusza § 7 ust. 8 pkt 2 m.p.z.p. Zgodnie z § 7 ust. 8 pkt 2 m.p.z.p. na obszarze przeznaczonym pod inwestycję nakazuje się realizację zabudowy o jednolitej kompozycji przestrzennej, nie kolidującej z gabarytami zabudowy zabytkowej i jej wartościowym układem (lit. a), oraz nakazuje się ochronę rozplanowania i ograniczenie gabarytów zgodnie z zapisami szczegółowymi dla terenów (lit. b) . Trzeba podkreślić, że przepis § 7 ust. 8 pkt 2 planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje ochronę układu urbanistycznego. Należy przez to rozumieć przestrzenne rozmieszczenie znajdujących się na tym terenie budynków i obiektów. W tym pojęciu nie mieszczą się natomiast cechy indywidualne, dotyczące budynków znajdujących się w tym układzie, w tym przypadku indywidualne cechy zewnętrzne planowanej inwestycji, takie jak zarzucane w skardze np. przeszklenia, elewacja. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął że inwestycja polegającą na budowie domu wielorodzinnego jest możliwa na obszarze układu urbanistycznego historycznej zabudowy, ponieważ nie zdominuje istniejącej zabudowy i nie zakłóci otaczającej przestrzeni. Inaczej ujmując, realizacja tej inwestycji nie będzie pozostawać w sprzeczności z istniejącym w sąsiedztwie działki ładem przestrzennym - tzw. sąsiedztwem urbanistycznym. Inwestycja wpisuje się w układ przestrzenny czego dowodzi również fakt, ze w skardze nie zarzuca się naruszającego istniejący układ usytuowania tego budynku, lecz kwestionuje się wspomniane jego elementy (cechy) , takie jak oszklenie, nachylenie ścian, materiały użyte do elewacji. Można dodać, że zgodnie z m.p.z. na terenie przeznaczonym pod inwestycję dopuszcza się zabudowę do 17 m do góry gzymsu lub attyki (piec kondygnacji), zaś materiał i kolorystyka elewacji ma być zgodna z ustaleniami § 9 ust. 6 (dopuszczone szkło). Oczywiście rację ma skarżąca, że postanowienie konserwatora o uzgodnieniu projektu budowlanego nie zwalnia organu z obowiązku oceny zgodności inwestycji z warunkami określonymi w planie, odnoszącymi się do układu podlegającego ochronie. W rozpoznawanej sprawie opinia konserwatora zabytków nie była jednak przesądzająca o wyniku postępowania ale stanowiła ona tylko jeden z dowodów podlegających ocenie organów wydających decyzję o pozwoleniu na budowę. Nie jest również uzasadniony zarzut dotyczący przekroczenia wymogu maksymalnej powierzchni zabudowy (§ 17 ust. 12 pkt 2 m.p.z.p.). Powierzchnia zabudowy odnosi się do budynków na terenie, a nie poniżej poziomu otaczającego terenu. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący niedostatecznego wyjaśnienia zagadnienia doświetlenia mieszkań w budynkach sąsiadujących z terenem inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę. W aktach sprawy znajduje się analiza nasłonecznienia spornego budynku oraz budynków sąsiednich, sporządzona przez projektanta i nie ma żadnych podstaw, aby przyjąć, że została ona sporządzona "bez znajomości uwarunkowań wewnętrznych poszczególnych mieszkań budynkach sąsiednich". Z analizy wynika, że wszystkie lokale będą miały zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do ich przeznaczenia, kształtu i wielkości z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz w przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego, ani też przed Sądem, nie przedstawiła innej analizy zacienienia i nasłonecznienia, która prowadziłaby do odmiennych wniosków, a zatem w żaden sposób nie podważyła analizy nasłonecznienia złożonej przez inwestora wraz z projektem budowlanym. Z powyższego wynika, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że projektowany budynek nie narusza § 13 ust. 1 i 2, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tych wszystkich powodów Sąd nie uznaje za uzasadniony zarzut skargi dotyczący niedostatecznego ustalenia i nieprawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy. Postępowanie w tej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z wymaganiami procedury administracyjnej. Organy budowalne wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji.