VII SA/Wa 2845/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), , Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego A. W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W niniejszej sprawie tutejszy Sąd rozpoznawał skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2017 r., znak: [...], którym, na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) organ odmówił wznowienia postępowania administracyjnego cyt. "dotyczącego wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu w km 20+970, tj. sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...].05.2012r." W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że 24 kwietnia 2017 r. wpłynął wniosek A. W. z 23 kwietnia 2017 r., uzupełniony 20 września 2017 r., o wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w km 20+970 na drogę wewnętrzną położoną na działce nr [...] w m. [...]. Organ ustalił, że w sprawie zjazdu wydano decyzję z [...] maja 2012 r. nr [...] nie zezwalającą na przebudowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w km 20+970 na drogę wewnętrzną położoną na działce nr [...], w m. [...]. Odnosząc się do stanowiska strony organ wskazał, że podnoszona we wniosku wycinka drzewa (lipy drobnolistnej) zlokalizowanego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] to okoliczność, która nie istniała w dniu wydania w/w decyzji. Inwentaryzacja drzew zagrażających bezpieczeństwu na drodze krajowej nr [...] została dokonana we wrześniu 2012 r. zaś 4 listopada 2013 r. została wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] decyzja nr [...] na usunięcie drzew rosnących w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], m.in. w działce nr [...] obręb [...] (ul. [...]) - drzewa (lipy drobnolistnej). Ponadto, przebudowa zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) na działkę nr [...] (a nie na działkę nr [...], błędnie opisana we wniosku z 23 kwietnia 2017r.). t.j do marketu "[...]" to okoliczność, która była znana organowi w dniu wydania decyzji nr [...] z [...] maja 2012 r., ale nie miała ona wpływu na podjętą decyzję. Zarządca drogi, tj. GDDKiA Oddział w [...] wydał [...] października 2004 r. decyzję nr [...] pozwalającą na wykonanie zjazdu publicznego o szerokości 5,0 m i promieniach skrętu R=9,0 m z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] w m. [...], czyli na jego wybudowanie, a nie na jego poszerzenie. Natomiast, na przełomie roku 2013 i 2014 w tut. Oddziale GDDKiA nie toczyło się żadne postępowanie dotyczące poszerzenia istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] (do marketu "[...]), ponieważ jego parametry są zgodne z wydaną decyzją i wystarczające dla tego rodzaju zjazdu. W oparciu o tak przedstawioną argumentację i powołując się na art. 149 § 3, w związku z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, z uwagi na brak nowych istotnych okoliczności faktycznych, jak i nowych dowodów w sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane powyżej orzeczenie wniósł A. W. dochodząc jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na przebudowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] ul. [...] na działkę nr [...] przy ul. [...] w [...]. W toku postępowania organ administracyjny wezwał go do podania podstawy przedmiotowego wniosku w kontekście wznowienia postępowania, a nie ponownego rozpatrzenia. Będąc z zawodu rolnikiem i niereprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedział na wezwanie. Podał podstawy w jego ocenie do wznowienia jednak działał cały czas w przekonaniu, że organ rozstrzyga sprawę również w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy, a ewentualnie w trybie wznowienia w sytuacji gdyby uznał ten tryb za zasadny. Skarżący podtrzymał stanowisko, zgodnie z którym cyt. "odpadły obydwie negatywne przesłanki na przebudowę spornego zjazdu, a tym samym istnieją podstawy faktyczne i prawne do ponownego rozpatrzenia wniosku". Powtórzył - organ administracyjny winien rozpatrywać w takim trybie sprawę, na jaki wskazuje przede wszystkim treść uzasadnienia wniosku z 23 kwietnia 2017 r., w którym wyraźnie sprecyzowano żądanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga zasługuje na uwzględnienie choć z innych powodów niż w niej wskazane. Wbrew stanowisku skarżącego jego wniosek w kolejnych pismach został jednoznacznie sprecyzowany. Organ miał podstawy do zakwalifikowania go jako wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. postępowanie wznawia się sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Powtórzmy - decyzją ostateczną. Tymczasem zaskarżone postanowienie zapadło w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego cyt. "dotyczącego wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu w km 20+970, tj. sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...].05.2012r." O wadliwości tego rozstrzygnięcia decyduje zatem to, że nie dotyczyło ono postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przywołana w ww. postanowieniu decyzja nie stała się decyzją ostateczną, bowiem doszło do ponownego rozpoznania sprawy i zapadła ostateczna decyzja organu z [...] sierpnia 2017 r. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.). O kosztach zgodnie z art. 200 i art. 210 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.