VII SA/Wa 2847/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Mirosława Kowalska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Przedmiotem skargi [...]jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...], znak: [...]. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia [...]na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]znak: [...] w przedmiocie nałożenia na [...]grzywny w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], znak: [...], nakazującej [...] dokonanie rozbiórki wybudowanego śmietnika na działce nr ew. [...] z obr. [...]przy ul. [...], usytuowanego przy granicy z nieruchomością przy ul. [...] w [...] z pozostawieniem ściany południowej, usytuowanej pomiędzy nieruchomościami [...], stanowiącej ogrodzenie wewnętrzne pomiędzy tymi nieruchomościami oraz ścinany frontowej od ul. [...] będącej ogrodzeniem wykonanym na zgłoszenie z dnia [...] października 2003 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2015 r. organ podał, że w związku z niewykonaniem przez [...] obowiązku wskazanego w ww. decyzji PINB [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], znak: [...] - organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), zwanej dalej upea, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W dniu 22 września 2014 r. do [...]zostało skierowane upomnienie nr [...] wzywające do wykonania ww. obowiązku. Niniejsze upomnienie zostało doręczone [...]w dniu 9 października 2014 r., a [...]w drodze tzw. fikcji doręczenia, tj. zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. W dniu [...] grudnia 2014 r. PINB [...]wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie [...]w dniu 7 stycznia 2015 r., a [...], zgodnie z dyspozycją art. 44 § 4 k.p.a., wszczęło postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. zobowiązany - [...]wniósł w ustawowym terminie zarzuty w związku z doręczeniem ww. tytułu wykonawczego wraz z wnioskiem o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. PINB [...]postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], znak: [...], uznał niniejsze zarzuty za nieuzasadnione, a [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]utrzymał w mocy ww. postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], znak: [...][...], po rozpatrzeniu wniosku [...], odmówił zawieszenia egzekucji w niniejszej sprawie. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], znak: [...], działając na podstawie art. 119 § 1 i art. 121 § 2 i 4 w zw. z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na [...]grzywnę w kwocie 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) celem przymuszenia do wykonania egzekwowanego obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], w terminie, wniósł [...] (po rozpatrzeniu tego zażalenia, zapadło wskazane na wstępie postanowienie). W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ I instancji prawidłowo przeprowadził przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, a wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zasadne. Podał, że zgodnie z art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nie uiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Organ II instancji podał, że na podstawie art. 125 § 1 ww. ustawy, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto, zgodnie z art. 126 ww. ustawy, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ egzekucyjny prawidłowo nałożył na [...] grzywnę celem przymuszenia do wykonania egzekwowanego obowiązku, na podstawie art. 121 § 4 upea, i uzasadnił jej wysokość. Podał, że PINB [...] uznał, że przedmiotowa kwota grzywny ustalona w wysokości 10.000 zł ma na celu zapewnienie efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Kwota ta nie przekracza dopuszczalnych ustawowych granic, w jakich organ egzekucyjny może w sposób uznaniowy ustalić wymiar grzywny w celu przymuszenia. Wskazał, że pomimo, iż decyzja PINB [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]stała się ostateczna zobowiązany nie wykonał w całości obowiązku z niej wynikającego. Zdaniem organu II instancji argumentacja zawarta w zażaleniu skarżącego na postanowienie organu powiatowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Odnosząc się do nierozpoznania przez organy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji PINB [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], organ zażaleniowy podał, że wniosek ten został przekazany przez organ powiatowy do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy zawiadomieniu z dnia 9 grudnia 2014 r., a następnie organ II instancji, przy piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r., przekazał niniejszy wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 671/14 odmówił [...]wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 280/15 uchylił ww. postanowienie z dnia 15 stycznia 2015 r. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 671/14 odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Mając na uwadze powyższe [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie PINB [...]z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...]wniósł [...]wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy winny wstrzymać wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego pod sygn. akt VII SA/Wa 2664/14, w którym w dniu 24 września 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylający decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2014 r. znak: [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Ponadto skarżący dodał, że do dnia dzisiejszego jego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]nie został przez organy rozpoznany, a przekazanie wniosku do WSA w Warszawie było bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...]utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]orzekające o nałożeniu na skarżącego jednorazowej grzywny, a to - w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], znak: [...], nakazującej [...]dokonanie rozbiórki wybudowanego śmietnika na działce nr ew. [...] z obr. [...]przy ul. [...]. Podstawę prawną tych orzeczeń stanowił art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej: upea). Zważyć więc należy, iż stosownie do ww. art. 119 upea, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wysokość grzywny w celu przymuszenia, w zależności od charakteru egzekwowanego obowiązku, reguluje art. 121 upea. Zgodnie zaś z art. 122 cyt. ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny, które powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub w wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego – v. art. 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, zobowiązanemu służy prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny – v. art. 122 § 3 upea. Dodać również należy, że grzywna w celu przymuszenia stanowi ustawowy środek egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (v. art. 1a pkt 12b upea), znajdujący zastosowanie w sytuacjach określonych w cyt. powyżej art. 119, m. in. wówczas gdy egzekucja dotyczy wykonania czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, dotyczącej wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], znak: [...], nakazującej [...] dokonanie rozbiórki przedmiotowego śmietnika. Dokonując oceny sprawy w tym zakresie Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie - na skutek wniesionego zażalenia skarżącego - słusznie uznał, iż rozstrzygnięcie PINB [...] z dnia [...] maja 2015 r. jest prawidłowe. Obowiązek określony w tytule wykonawczym z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] wynikał z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], znak: [...]. Decyzją tą nakazano [...] dokonanie rozbiórki wybudowanego śmietnika na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...], usytuowanego przy granicy z nieruchomością przy ul. [...] z pozostawieniem ściany południowej, usytuowanej pomiędzy nieruchomościami [...], stanowiącej ogrodzenie wewnętrzne pomiędzy tymi nieruchomościami oraz ścinany frontowej od ul. [...] będącej ogrodzeniem wykonanym na zgłoszenie z dnia [...] października 2003 r. Wskazać należy, że ww. decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]została utrzymana w mocy decyzją [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Zauważyć również należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 671/14, po ponownym rozpoznaniu wniosku, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lipca 2015 r. sygn. akt II OZ 718/15 oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie z dnia 24 lipca 2015 r. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1280/16 (wcześniejsza sygn. akt VII SA/Wa 671/14) oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Zauważyć należy również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2664/14 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], jednak od powyższego wyroku została złożona skarga kasacyjna do NSA, a zatem wyrok ten nie jest prawomocny. W związku z powyższym należy podkreślić, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] pozostaje w obrocie prawnym, nie została bowiem dotychczas, w żadnym trybie przewidzianym przepisami prawa wzruszona, jest ostateczna i bezspornie podlega wykonaniu. Wobec niewykonania obowiązku w niej określonego, organ powiatowy uruchomił postępowanie egzekucyjne, co nastąpiło w wyniku doręczenia skarżącemu tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2014 r. [...]nr [...] (poprzedzonego doręczeniem skarżącemu w dniu 9 października 2014 r. upomnienia z dnia [...] września 2014 r. nr [...]). Podejmując powyższe działania, organ powiatowy występujący w tym przypadku w roli zarówno wierzyciela jak i organu egzekucyjnego, nie naruszył ani art. 15 § 1, ani art. 27 upea. Tytuł wykonawczy zawiera bowiem wszystkie elementy wymienione ww. art. 27, a nadto – został on wystawiony po upływie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a więc spowodował on wszczęcie postępowania egzekucyjnego z zachowaniem wymogu określonego w ww. art. 15 ww. ustawy. Przechodząc do dalszej oceny dostrzec należy, iż wobec niewykonania przez [...]obowiązku określonego w ww. tytule wykonawczym i wynikającego z decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., organ powiatowy obowiązany był prowadzić egzekucję. W prawidłowo wszczętym postępowaniu egzekucyjnym, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, organ obowiązany jest bowiem podjąć czynności zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Stanowi o tym wyraźnie art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej. Wskazać również należy, że skarżący, pismem z dnia 14 stycznia 2015 r., wniósł zarzuty w związku z prowadzonym, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], postępowaniem egzekucyjnym mającym na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB dla [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. W wyniku rozpoznania ww. wniosku, PINB [...]postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]utrzymał w mocy ww. postanowienie. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1280/15 oddalił skargę skarżącego na ww. postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika również, że w dniu 12 maja 2015 r. przeprowadzona została przez upoważnionego pracownika Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego kontrola wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. (protokół nr [...]). W wyniku tych czynności ustalono, że obowiązek rozbiórki obciążający skarżącego nie został nadal wykonany. Tym samym organ egzekucyjny obowiązany był zastosować jeden z możliwych do zastosowania w okolicznościach sprawy i przewidzianych prawem środków egzekucyjnych. Przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (z uwagi na charakter tego postępowania), organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych: grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Organ dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 upea. Stosownie do treści powołanego przepisu, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a organy nie naruszyły wskazanych wyżej zasad postępowania. Kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania organ powiatowy (a za nim wojewódzki) mógł przyjąć, iż koszt przymusowego rozebrania spornego śmietnika będzie zdecydowanie wyższy niż grzywna w celu przymuszenia. Tym samym mógł uznać, iż środek egzekucyjny przewidziany w art. 119 i nast. upea jest w tym przypadku mniej uciążliwy niż wykonanie zastępcze, o którym mowa w art. 127 i nast. omawianej ustawy. Mógł zatem uznać, iż w okolicznościach sprawy zasadnym jest w pierwszej kolejności nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Warto przy tym zaznaczyć, iż postępowanie egzekucyjne - w myśl art. 1 i art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - ma przede wszystkim doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego, a nie przez organ egzekucyjny. Grzywna w celu przymuszenia nie jest zaś karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. W przypadku wykonania egzekwowanego obowiązku zobowiązany może więc starać się o jej umorzenie (na zasadzie art. 125), lub zwrot (stosownie do ww. art. 126). Reasumując, w ocenie Sądu, dokonując w sprawie wyboru środka egzekucyjnego nie naruszono ww. art. 7 § 2 upea. Zdaniem Sądu, w sprawie nie naruszono także przepisów szczególnych omawianej ustawy regulujących grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie organu powiatowego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawiera wszystkie elementy, w tym te, o których mowa w art. 122 § 2 upea, tj. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie (z odpowiednim pouczeniem o jej ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych w przypadku jej nieuiszczenia) oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Kwota nałożonej grzywny została wyliczona zgodnie z art. 121 § 2 omawianej ustawy. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 121 § 4 upea, w myśl którego jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. W związku z powyższym, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu, postępowanie egzekucyjne zostało prawidłowo wszczęte, a organ egzekucyjny miał wszelkie podstawy prawne do orzeczenia grzywny w celu przymuszenia. Nie naruszył przy tym ani przepisów postępowania administracyjnego, ani też przepisów prawa materialnego, w tym art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażającego m.in. zasadę stosowania środka najmniej uciążliwego. Z tych też powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.