VII SA/Wa 2848/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...] w sprawie ze skargi A. K na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...]. A. K. ("skarżący") wniósł skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu przeprowadzenia robót budowlanych. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazano w nim m.in., że organ niesłusznie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, bowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Ponadto, skarżący podniósł, że w stosunku do przedmiotowego budynku prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie wykreślenia z rejestru zabytków, co oznacza, że będzie zmuszony przeznaczyć znaczne środki finansowe celem wykonania decyzji, podczas gdy budynek ostatecznie przestanie być zabytkiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego nie został wyczerpująco uzasadniony – skarżący nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Co istotne, zaskarżonej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, omawiany rygor może być nadany decyzji tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie jest niezbędne wtedy, gdy nie można się obejść w danym czasie bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1892/11, LEX nr 1 219 418). Należy zatem stwierdzić, że skoro przedmiotem niniejszej sprawy jest nakaz przeprowadzenia robót budowlanych, których celem jest zabezpieczenie przedmiotowego budynku przed zawaleniem, to nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności organ pierwszej instancji zabezpieczył interesy osób trzecich, tj. dążył do ochrony życia i zdrowia ludzkiego. Skarżący natomiast nie przedstawił argumentów, ani też popierających je dokumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie on znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. To w sferze praw i obowiązków skarżącego ma zaistnieć szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto, samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oraz przekonanie strony o wadliwości zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania – postrzegana przez stronę niezgodność działań organów administracji publicznej z prawem nie może przemawiać za zasadnością wniosków w postępowaniach wpadkowych. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.