VII SA/Wa 2851/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. S. i A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 267 - dalej jako "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) po rozpatrzeniu odwołania K. S. i A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nakazującej K. i A. S. rozbiórkę zawalonego murowanego fragmentu ogrodzenia wewnętrznego o wysokości około 0,80 m, usytuowanego pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce ruin z usunięciem zalegającego gruzu, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na K. i A. S. obowiązku usunięcia zalegającego gruzu pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie prowadzone przez organ I instancji, w pozostałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] marca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. [...] wydał decyzję nr [...], na mocy której umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego istniejącego ogrodzenia wewnętrznego usytuowanego pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...]. Sprawa ta zakończyła się ostateczną i prawomocną decyzją [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2390/12 uznał bowiem ww. decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. za prawidłową. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt: VII SAB/Wa 4/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. G. i W. G. w przedmiocie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...], zobowiązał organ I instancji do rozpoznania wniosków M. G. i W. G. z dnia [...] października 2007 r. oraz z dnia [...] października 2009 r., dotyczących zawalenia się fragmentu ściany muru pomiędzy nieruchomością przy ul. [...] i [...] w [...], w terminie 30 dni od daty doręczenia przez Sąd akt administracyjnych z odpisem prawomocnego wyroku. Tym samym, wskazany wyrok Sądu zobowiązał organ powiatowy do zajęcia się sprawą dotyczącą zawalonej części muru. Stosując się do tego wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. [...] w dniu [...] listopada 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał K. i A. S. rozbiórkę zawalonego murowanego fragmentu ogrodzenia usytuowanego pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] i [...] w [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce ruin z usunięciem zalegającego gruzu. Decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu orzeczenia powołał się na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie prowadzonej od 2000 r., a dotyczącej nieodpowiedniego stanu technicznego istniejącego ogrodzenia pomiędzy ww. posesjami. Czyniąc ustalenia faktyczne wskazał m. in. na protokoły z czynności kontrolnych (przeprowadzonych w tej sprawie) z dnia [...] grudnia 2006 r., z dnia [...] października 2007 r. i z dnia [...] listopada 2009 r. oraz treść pisma skarżących z dnia [...] stycznia 2007 r. co do stanu ww. ogrodzenia. W konsekwencji przyjął, iż ustalony stan faktyczny (wskazujący na zawalenie się części murowanego ogrodzenia w 2007 i w 2009 r.), wypełnia dyspozycję art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego i art. 108 k.p.a. K. S. i A. S. oraz M. G. i W. G. złożyli odwołania od powyższej decyzji do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego ogrodzenie znajdujące się pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] nie jest obiektem budowlanym, tylko stanowi urządzenie budowlane. Jeżeli zatem przedmiotowe ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym to jego zawalenie się nie może zostać zakwalifikowane jako katastrofa budowlana, o której mowa w art. 73 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1739/10, nie wykluczył możliwości zastosowania w odniesieniu do ogrodzenia znajdującego się pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] dyspozycji art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jakkolwiek wyrok ten zapadł w sprawie, dotyczącej muru pozostałego po zawaleniu się części ogrodzenia, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, to jednak w opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organy nadzoru budowlanego winny brać pod uwagę wytyczne w tym wyroku zawarte. Tym samym organ na obecnym etapie nie wykluczył zasadności prowadzenia postępowania w sprawie przez organ nadzoru budowlanego. Wskazał jednak, że z uwagi na znaczny upływ czasu między przeprowadzeniem wizji lokalnej w sprawie zawalonego fragmentu ogrodzenia a wydaniem decyzji nr [...], należy przeprowadzić w tej sprawie postępowanie wyjaśniające w znacznej części. Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone na terenie w/w nieruchomości oględziny pozwolą na zweryfikowanie twierdzenia organu pierwszej instancji, jakoby stan spornego ogrodzenia zagrażał bezpieczeństwu ludzi i mienia, co uzasadnia zastosowanie art. 108 k.p.a. W wyniku złożonej skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 633/14 oddalił skargę. Zdaniem Sądu, organ II instancji słusznie wskazał, że organ powiatowy prowadząc postępowanie w sprawie, wobec wyroku Sądu z dnia 13 sierpnia 2013 r., nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia aktualnego stanu nieruchomości przy ul. [...] i [...] w [...], a to w kontekście rozpatrywanych wniosków. Oparł się jedynie na tym, czym dysponował prowadząc postępowanie dotyczące stanu technicznego istniejącej części murowanego ogrodzenia pomiędzy ww. posesjami, nie dostrzegając zupełnie, że obecnie postępowania dotyczy zupełnie innego przedmiotu, bo zawalonej części muru, oraz że stan na nieruchomościach od daty czynności kontrolnych przeprowadzonych w związku z poprzednim postępowaniem mógł ulec zmianie. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy przedstawiciel PINB dla m. [...] przeprowadził w dniu [...] maja 2015 r. oględziny części zawalonego ogrodzenia usytuowanego pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] i [...] w [...]. W czasie oględzin stwierdzono zawalony fragment ogrodzenia - rumowisko na granicy nieruchomości przy ul. [...] i [...]. Pozostał popękany betonowo-ceglany fundament, odchylony od pionu w kierunku nieruchomości przy ul. [...]. Na fundamencie położony został drut kolczasty. Podczas wizji stwierdzono również, iż odchylony od pionu mur o wysokości około 0,80m grozi zawaleniem, co powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Z uwagi na powyższe PINB dla m. [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r., nakazał K. i A. S. rozbiórkę zawalonego murowanego fragmentu ogrodzenia wewnętrznego o wysokości około 0,80 m, usytuowanego pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce ruin z usunięciem zalegającego gruzu. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli K. S. i A. S. Zdaniem odwołujących przedmiot decyzji nie jest określony, bowiem organ nie podał nawet w przybliżeniu, jaka jest długość "rumowiska". Ponadto błędnie podane jest miejsce zalegania rumowiska, gdyż leży ono no na posesji [...], a nie między posesjami. Skarżący wskazali, że uprzątnięcie gruzu to prace porządkowe i nakazanie ich wykonania nie należy do właściwości organu nadzoru budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na K. i A. S. obowiązku usunięcia zalegającego gruzu pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] i w tym zakresie umorzył postepowanie prowadzone przez organ I instancji, w powstałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji w sposób wystarczający określił, która część ogrodzenia wewnętrznego, usytuowanego pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] ma zostać rozebrana. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 1739/10 nie wykluczył możliwości zastosowania w odniesieniu do ogrodzenia znajdującego się pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] dyspozycji art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tym samym możliwe było zastosowanie w odniesieniu do zawalonego murowanego fragmentu powyższego trybu. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgromadzony materiał dowodowy, w tym protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] maja 2015 r., w sposób jednoznaczny wskazuje brak możliwości doprowadzenia przedmiotowej części ogrodzenia do należytego stanu technicznego poprzez jego remont, odbudowę lub wykończenie. Ponadto nie istnieją również uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego przedmiotowego ogrodzenia, co uzasadniałoby skorzystanie z dyspozycji § 4 powołanego rozporządzenia, tj. wykonanie ekspertyzy technicznej. Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że wobec stwierdzenia, iż stan techniczny przedmiotowej części ogrodzenia stwarza bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi związane z możliwością zawalenia się go, zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w myśl art. 108 § 1 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku udziału skarżących w wizji przeprowadzonej w dniu [...] maja 2015r., organ odwoławczy zauważył, że zawiadomienie o tejże wizji zostało im doręczone za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 29 kwietnia 2015r. Tak więc organ uczynił zadość normie prawnej, przewidzianej w art. 79 § 1 k.p.a. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego PINB dla m. [...] zasadnie nakazał K. i A. S. rozbiórkę zawalonego murowanego fragmentu ogrodzenia wewnętrznego o wysokości około 0,80 m, usytuowanego pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce. Jadnakże w ocenie organu odwoławczego nałożenie obowiązku usunięcia zalegającego gruzu pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] nie znajduje podstaw w przepisach ustawy Prawo budowlane. "Zalegający gruz" nie stanowi bowiem obiektu czy urządzenia budowlanego, jak również jego usunięcie nie stanowi robót związanych z uporządkowaniem terenu po rozbiórce zawalonego fragmentu ogrodzenia, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Tym samym w ocenie organu II instancji "zalegający gruz" nie podlega reglamentacji organów nadzoru budowlanego, a roszczenia z nim związane mogą być dochodzone na podstawie przepisów cywilno-prawnych przed sądem powszechnym. Wobec powyższego organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na K. i A. S. obowiązku usunięcia zalegającego gruzu i w tym zakresie umorzył postępowanie prowadzone przez organ I instancji, w pozostałej zaś części utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Skargę na powyższą decyzję złożyli K. S. i A. S. wnosząc o jej uchylenie w części nakazującej skarżącym rozbiórkę murowanego fragmentu ogrodzenia wewnętrznego o wysokości około 0,80 m usytuowanego pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] i przy ul. [...] w [...] oraz o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] Nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 67 ust. 1 Prawa budowalnego, co spowodowało podtrzymanie decyzji o rozbiórce urządzenia technicznego, § 2 i następnych Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych z dnia 30 sierpnia 2004 r., bowiem spowodowało pomięcie procedur, które powinny poprzedzić wydanie decyzji o rozbiórce; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz art. 107 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne określenie w decyzjach jakiej długości ogrodzenie powinno być rozebrane. W ocenie skarżących w stosunku do spornego ogrodzenia nastąpiła nadinterpretacja art. 67 ust. 1 Prawa budowanego poprzez zastosowanie go do urządzenia technicznego, jakim jest ogrodzenie. Zdaniem skarżących art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego należy stosować do obiektów budowlanych, a nie do urządzeń technicznych. Tym samym brak jest podstaw do nakładania na inwestorów omawianego ogrodzenia jakichkolwiek obowiązków na mocy art. 67 Prawa budowlanego, z uwagi na to, że przepis ten dotyczy wyłącznie obiektów budowlanych. Ponadto, zdaniem skarżących, przed wydaniem przedmiotowych decyzji organ I i II instancji nie zbadał, czy właściciele mają zamiar czy możliwość do prowadzenia działań związanych np. z remontem ogrodzenia oraz pomimo faktu, że dwukrotnie nakazał skarżącym wykonanie ekspertyz technicznych dotyczących ogrodzenia, to jednak w obu decyzjach organ nie wziął ich pod uwagę. W ocenie skarżących, organy powinny poczynić odpowiednie ustalenia dotyczące ogrodzenia i jego związku z nieruchomością, ponieważ jeśli nieruchomość jest zabudowana i pozostaje funkcjonalny związek między ogrodzeniem a obiektem budowlanym, to ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Stosownie do art. 145 § 1 pkt p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad uzasadniających jej uchylenie, skarga zaś podlega oddaleniu. W zaskarżonej do Sądu decyzji organ utrzymał w mocy decyzję w części nakazującej rozbiórkę zawalonego murowanego fragmentu ogrodzenia wewnętrznego o wysokości około 0,80 m, usytuowanego pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce ruin z usunięciem zalegającego gruzu, oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na K. i A. S. obowiązku usunięcia zalegającego gruzu pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie prowadzone przez organ I instancji. W opinii Sądu, podzielającego stanowisko organu odwoławczego, zarzut skarżących w przedmiocie nieprecyzyjnego w ich opinii określenia przez organ powiatowy przedmiotu niniejszego postepowania administracyjnego jest chybiony, gdyż organ I instancji w sposób wystarczający określił, która część ogrodzenia wewnętrznego, usytuowanego pomiędzy działkami przy ul. [...] i ul. [...] w [...] ma zostać rozebrana. Przedmiotem decyzji nr [...] jest bowiem część ww. ogrodzenia o wysokości ok. 0,80 m, która uległa zawaleniu. Natomiast mur o długości 11 m pozostały po zawaleniu się ww. części był przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego, co tym bardziej konkretyzuje tę część ogrodzenia. Jednocześnie wskazać należy, że pomimo, iż na nieruchomości przy ul. [...] w [...] istnieje obiekt budowlany, z którym związana jest sporna część ogrodzenia, co mogłoby oznaczać, że przedmiotowe ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym, to jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 marca 2011r. (sygn. akt: VII SA/Wa 1739/10) nie wykluczył możliwości zastosowania w odniesieniu do ogrodzenia znajdującego się pomiędzy działkami przy ul. [...] i ul. [...] w [...] dyspozycji art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym możliwe było zastosowanie w odniesieniu do zawalonego murowanego fragmentu ogrodzenia wewnętrznego o wysokości około 0,80 m, usytuowanego pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w [...] trybu przewidzianego w art. 67 ustawy Prawo budowlane. Zauważyć należy, że w myśl art. 67 ust. 1 jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Warunki i tryb postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. (Dz.U. z 2004 r., Nr 198, poz. 2043). Zgodnie z przepisem § 2 w/w rozporządzenia, wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego musi być poprzedzone ustaleniami przyczyn niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego remontu, odbudowy lub wykończenia obiektu, oględzinami tego obiektu oraz rozprawą administracyjną. Przenosząc w/w warunki wydania decyzji na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego na grunt niniejszej sprawy przyjąć należy, iż organy nadzoru budowlanego zastosowały się do wymagań przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] maja 2015 r., w sposób jednoznaczny wskazuje brak możliwości doprowadzenia przedmiotowej części ogrodzenia do należytego stanu technicznego poprzez jego remont, odbudowę lub wykończenie. Ponadto w/w protokół oględzin, zawiera zgodnie z wymogiem zawartym w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych opis stanu technicznego murowanego fragmentu ogrodzenia wewnętrznego o wysokości około 0.80 m. usytuowanego pomiędzy działkami przy ul. [...] i ul. [...] w [...] oraz stwierdzenie występowania stanu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nie istnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego przedmiotowego ogrodzenia, co uzasadniałoby skorzystanie z dyspozycji § 4 powołanego rozporządzenia, tj. wykonanie ekspertyzy technicznej. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż nadzór budowlany stanowiąc fachowy pion administracji publicznej, do obowiązków którego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej winien ewentualne wątpliwości w ramach swoich kompetencji rozstrzygać we własnym zakresie. Tym samym, pracownicy organu nadzoru budowlanego kompetentni są zarówno do stwierdzenia możliwości zawalenia się obiektu budowlanego, jak i stwierdzenia kwestionowanego przez skarżących istnienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Należy zgodzić się również z organem odwoławczym, że zalegający gruz nie stanowi obiektu czy urządzenia budowlanego, a jego usunięcie nie stanowi robót związanych z uporządkowaniem terenu po rozbiórce zawalonego fragmentu ogrodzenia, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W związku z powyższym nałożenie obowiązku usunięcia zalegającego gruzu nie znajduje podstaw w przepisach ustawy Prawo budowlane. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.