VII SA/Wa 286/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] września 2009 r. nr [...] w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. i N. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego; postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] września 2009 r. nr [...]. W skardze z 7 stycznia 2010 r. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2009 r. strony skarżące zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] września 2009 r. Uzasadniając wniosek powołały się na art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., i podniosły, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skutki te wyrażają się w tym, że obecne brzmienie decyzji wydanej w I instancji umożliwia przymusowe wyprowadzenie wszystkich właścicieli z zajmowanych przez nich lokali i zmusza ich do zapewnienia sobie odpłatnie miejsc zamieszkania, pomimo iż nie dzieje się nic takiego, co mogłoby spowodować niemożność zamieszkiwania w budynku, którego to dotyczy ww. rozstrzygnięcie. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż decyzją wydaną w I instancji w dniu [...] września 2009 r. organ nadzoru budowlanego nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. -w oparciu o art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.)- opróżnienie w całości budynku mieszkalnego wielorodzinnego – kamienicy przy ul. [...] w W. Decyzji tej -na podstawie art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.)- organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności - ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania z reguły wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (np. orzeczenia wydanego w I instancji). Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku z następujących przyczyn. Przede wszystkim Sąd wyjaśnia, iż nie mógł wstrzymać wykonania decyzji zaskarżonej z [...] grudnia 2009 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego. Decyzja ta nie nadaje się do wykonania, albowiem nie wywołuje żadnego skutku materialno- prawnego. Nadto, wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera żadnego uzasadnienia odnoszącego się do tego orzeczenia w kontekście przesłanek uregulowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając jednak na względzie ww. przepisy prawa oraz okoliczności przedstawione w rozpoznawanym wniosku Sąd uznał, iż w istocie wolą wnioskujących jest wstrzymanie wykonania orzeczenia podjętego w I instancji. Oceniając wniosek w tym zakresie Sąd miał na względzie, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] września 2009 r. dotyczy nakazu opróżnienia budynku mieszkalnego ze względu na jego zły stan techniczny i występujące w związku z tym zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji mogłoby więc skutkować narażeniem życia i zdrowia osób tam przebywających oraz powstania szkody w mieniu tychże osób. Choć -zdaniem stron skarżących- sytuacja w tym zakresie przedstawia się inaczej, to nie zostało to w żaden sposób (na tym etapie sprawy sądowoadministracyjnej) wykazane. Dlatego też Sąd uznał, iż wprawdzie wykonanie ww. decyzji może być uciążliwe dla stron skarżących, natomiast z pewnością może uchronić przed ewentualną katastrofą budowlaną. Konkludując, Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz ww. decyzji z [...] września 2009 r. Zdaniem Sądu strony skarżące nie wykazały, iż wykonanie ww. decyzji wydanych w obu instancjach w sprawie spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czy też będzie wiązało się z wyrządzeniem znacznej szkody. W tej sytuacji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.