VII SA/Wa 2862/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Stawecki Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [....] o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2862/15 oddalającego skargę E. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2862/15. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2862/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu dnia 17 lutego 2017 r. (data wpływu do Sądu) Stowarzyszenie [...] wniosło o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2862/15, na podstawie art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwana dalej p.p.s.a. W uzasadnieniu wnioskodawca wniósł o wyjaśnienie w jaki sposób Sędziom orzekającym w sprawie udało się potwierdzić, wniosek że: "z w. trzech "Kwalifikacji przedsięwzięcia" sierpnia 2014 r. dla poszczególnych pasm wynika, że pola 0 poziomach gęstości mocy większych od 0,1 W/m2 dla anten sektorowych występują w maksymalnym zasięgu 55,2 m, 56,5 m oraz 59,2 m i na wysokości powyżej 27 m nad poziomem terenu." Zdaniem wnioskodawcy powyższe jest niemożliwe do ustalenia z uwagi na istnienie zjawiska kumulacji, które powoduje, iż moc EIRP 3 anten jest wspólna, a obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych jest wspólny dla danego kierunku emisji (azymutu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o dokonanie wykładni wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. I OZ 698/08 ). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (T. Woś, Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 576). Sąd w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt I FSK 1530/12 (lex nr 1494564), że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 9 listopada 2016 r. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się w istocie do usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawcy błędów merytorycznych w uzasadnieniu wyroku, co nie mieści się w pojęciu wykładni wyroku i jest niedopuszczalne. Wnioskodawca w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku z dnia z dnia 9 listopada 2016 r. Kierując się powyższą argumentacją Sąd odmówił wykładni wyroku na podstawie art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.