VII SA/Wa 2866/12

Dnia 10 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie ze skargi R. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 marca 2013 r. W dniu 22 marca 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r. odmówił skarżącemu R. Z. przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego ze skutkiem doręczenia o jakim mowa w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.". W dniu 8 sierpnia 2013 r. wpłynął do Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia z dnia 22 marca 2013 r. wraz ze sprzeciwem z dnia 6 sierpnia 2013 r. na ww. postanowienie. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia sprzeciwu z własnej winy, bowiem nie otrzymał postanowienia z dnia 22 marca 2013 r. Ponadto dodał, że skarżący powziął wiadomość o wydaniu ww. postanowienia dopiero przy doręczeniu mu postanowienia z dnia 11 lipca 2013 r. odrzucającego skargę, tj. w dniu 30 lipca 2013 r. Pełnomocnik nadmienił również, że nie zostało pozostawione w miejscu zamieszkania skarżącego awizo przedmiotowej przesyłki, ani powtórne awizo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Art. 86 § 1 p.p.s.a., stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że w dniu 30 lipca 2013 r. dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu, z postanowienia o odrzuceniu jego skargi. A zatem wobec ww. okoliczności faktycznych, należało przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 30 lipca 2013 r. Skoro przedmiotowy wniosek został nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 6 sierpnia 2013 r., to należało uznać, że wniosek ten wniesiony w terminie, o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. W świetle postanowień zawartych w ww. przepisach, uchybiony termin do wniesienia skargi należy przywrócić w przypadku, gdy strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku sprzeciw od postanowienia z dnia 22 marca 2013 r. - por. 87 § 4 p.p.s.a.), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (por. art. 87 § 2 p.p.s.a.), powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego (patrz: art. 86 § 2 p.p.s.a.). W związku z powyższym, pomimo, że skarżący złożył do Sądu w terminie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu oraz pomimo powstania ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego, to we wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności, które mogłyby wskazywać na brak jego winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt sprawy postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 marca 2013 r. zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 73 p.p.s.a. ze skutkiem doręczenia w dniu 17 kwietnia 2013 r. Przewidziana w art. 73 p.p.s.a. zastępcza forma doręczenia pisma rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia awizowanie przesyłki nastąpiło m.in. w sposób wadliwy lub przesyłka nie była awizowana w ogóle bądź tryb doręczenia został błędnie zastosowany. W swoim wniosku skarżący zarzucił, że doręczenie zastępcze nastąpiło w sposób wadliwy, ponieważ ani awizo, ani powtórne awizo nie zostały mu doręczone. Stanowiska skarżącego nie potwierdzą jednak adnotacje pracownika poczty, widniejące na przesyłce. Na zwróconej do Sądu przesyłce widnieją: dwukrotne awiza (pierwsze z dnia 3 kwietnia 2013 r., drugie z dnia 11 kwietnia 2010 r.) oraz oświadczenie listonosza, że przesyłki nie doręczono adresatowi z przyczyny "zamkniętego mieszkania", przesyłki pozostawiono w placówce pocztowej 148, o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce oddawczej. Brak jest zatem potrzeby wszczynania przez Sąd procedury reklamacyjnej, skoro przedmiotowa przesyła została prawidłowo dwukrotnie awizowana i może skutecznie korzystać z domniemania o jakim mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu, ww. okoliczności przeczą twierdzeniom skarżącego, że nie pozostawiono w miejscu zamieszkania skarżącego awiza. Ponadto wskazania wymaga, że strona skarżąca na potwierdzenie swojego stanowiska nie przedstawiła wyniku postępowania reklamacyjnego, a nawet nie próbowała takiego postępowania wszcząć. Z tych względów wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i jako niezasadny obliguje Sąd do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.