VII SA/Wa 2869/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA- Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. B. w sprawie ze skargi S. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 13 listopada 2015r. S. B. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015r., znak: [...], którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania od wniosku z dnia [...] czerwca 2015r., znak: [...] o zatrzymanie prawa jazdy S. B. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Skarżący wniosek uzasadnił tym, iż znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, nie pracuje. Wskazał, że uprawnienia prawa jazdy zwiększają mu szansę znalezienia pracy, której posiadanie pozwoli na systematyczne spłacanie zadłużenia alimentacyjnego oraz na utrzymanie rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005r., sygn. akt I OZ 371/05). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.),H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Wniosek skarżącego odnosi się do zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniesionego odwołania od wniosku z dnia [...] czerwca 2015r. o zatrzymaniu prawa jazdy, a więc aktu ze swej istoty nie nadającego się do wykonania. Postanowienie takie ma charakter procesowy i ze swej istoty ogranicza się do stwierdzenia braku możliwości rozpoznania złożonego odwołania. Na jego podstawie strona nie nabywa uprawnień, ani obowiązków, a samo postanowienie nie nadaje się do wykonania. Reasumując należy stwierdzić, że skoro zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na postawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.