VII SA/Wa 2872/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – A. G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. nr [...], uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. i nakazującej A. G. rozbiórkę budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...], położonego w [...] przy ul. [...], wybudowanego na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, że jej wykonanie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że rozbiórka i ponowne pobudowanie altany tej samej powierzchni zabudowy niewątpliwie naraziłoby ją na ogromny wydatek finansowy a w obecnej sytuacji finansowej stanowiłoby to duże dla niej utrudnienie. Wskazała też, że z uwagi na wydaną decyzję nie może podłączyć prądu do przedmiotowej altany, co uniemożliwia jej korzystanie z altany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wprowadzona w cytowanym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady zawartej w § 1 cytowanego przepisu i stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Sąd zauważa, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczyć może tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Nie każdy więc akt kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjnego odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). W świetle powołanego przepisu prawa (art. 61 § 3 p.p.s.a.) oraz doktryny, Sąd uznał, że wniosek jest niezasadny. W przypadku tego aktu nie mają zastosowania ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Obie decyzje, których wniosek dotyczy zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. A zatem, z uwagi na swój formalny charakter i zakres, zaskarżona decyzja nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. Ponadto wskazać należy, że z konstrukcji wskazanej normy prawnej wynika, że na stronie wnioskującej o udzielenie ochrony tymczasowej spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie danego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca nie powołała żadnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Obowiązkowi temu nie czyni bowiem zadość gołosłowne twierdzenie skarżącej o potencjalnym ryzyku narażenia jej na straty finansowe. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.