VII SA/Wa 288/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz. 267) po rozpatrzeniu zażalenia Z. G. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2013 r., w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...]kwietnia 2005 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]lutego 2005 r., nakładającą na Z. i M. G. obowiązek wykonania w terminie do dnia [...]kwietnia 2005 r. zmian i przeróbek w celu doprowadzenia werandy wejściowej dobudowanej w warunkach samowoli budowlanej do budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...]przy ul. [...]w [...]do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie zalecenia z ekspertyzy rzeczoznawcy do spraw zabezpieczenia p. poż., polegających na zamurowaniu otworu okiennego werandy od strony działki nr ew. [...]– uchylił decyzję organu powiatowego w części dotyczącej terminu i orzekł o wykonaniu obowiązku w terminie do dnia [...]czerwca 2005 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Z. G. wystąpiła o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...]kwietnia 2005 r. powołując się na art. 145 § 3 k.p.a. W celu ustalenia przesłanek z art. 148 § 1 k.p.a., warunkujących wznowienie postępowania organ dwukrotnie, pismami z dnia [...]i [...]października 2013 r. wystąpił do Z. G. o wskazanie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 k.p.a., jak również daty, w której dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi, skarżąca w pismach z dnia [...]i [...]października 2013 r. wskazała, że wiedzę o wznowieniu postępowania powzięła [...] ([...]) października 2013r. Powyższe ustalenia, w ocenie organu, stanowią podstawę do odmowy wznowienia postępowania z uwagi na brak wskazanie przesłanki wypełniającej dyspozycję określoną w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. oraz brak wskazania okoliczności wskazujących na zachowanie terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. Organ podkreślił, że na stronie wnoszącej podanie o wznowienie postępowania spoczywa obowiązek wskazania przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania oraz udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, tak aby możliwie było ustalenie, że podanie zostało złożone w terminie jednego miesiąca od tej daty. W myśl art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia wtedy, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2013 r. wniosła Z. G.. Zarzuciła zastosowanie niewłaściwych przepisów w postępowaniu w sprawie werandy. W uzasadnieniu skargi przedstawiła historię budowy domu mieszkalnego, do którego została dobudowana weranda wejściowa. Postawiła zarzuty ekspertyzie rzeczoznawcy, do której odnosiła się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]lutego 2005r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cyt. dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2005 r. w przedmiocie wykonania nałożonych i wskazanych w niej obowiązków. W tej sytuacji już na wstępie należy podkreślić, że podniesione w skardze zarzuty pod adresem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]lutego 2005 r., na etapie kontroli postanowienia o odmowie wznowienia postępowania nie mogą stanowić przedmiotu oceny sądowej. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny. Stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych, o których stanowi art. 145 § 1, 145 a § 1 i art. 145 b § 1 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania można wyróżnić: fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania; postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia; a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania (takich jak przykładowo zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia). Stwierdzenie niedopuszczalności wznowienia postępowania kończy już na tym etapie postępowanie w sprawie wznowienia i skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odmowa taka jest zatem w istocie odmową zbadania, czy rzeczywiście istniały powołane we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania. Z akt postępowania wynika, że skarżąca nie wskazała żadnej przesłanki wznowienia postępowania, uzyskanie wiedzy o istnieniu przepisu do wznowienia nie stanowi żadnej przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania, wskazanej w art. 145 § 1 k.p.a.. Skarżąca również nie wskazała okoliczności wskazujących na zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Sąd podziela stanowisko organu, że na skarżącej – stronie wnoszącej podanie o wznowienie postępowania spoczywał obowiązek wskazania przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia oraz udowodnienia, kiedy, (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Nie uzupełniła wniosku pomimo wezwania jej przez organ. Brak spełnienia choćby jednej z przesłanek do wznowienia postępowania stanowił przeszkodę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]kwietnia 2005 r. [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z podanych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.