VII SA/Wa 2889/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2015 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T. G. (dalej jako skarżący), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2015 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 2 000 zł w związku z faktem utrudniania przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności. Do skargi skarżący załączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu "trudnej sytuacji materialnej nieposiadającej żadnego dochodu, ponieważ działalność została zakończona w dniu 31 sierpnia 2015 r.". Skarżący wskazał, że w chwili obecnej chodzi do szkoły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu należy wyjaśnić, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., Sygn. akt I OSK 1539/14, LEX nr 1494696). Poza tym każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., Sygn. akt II GSK 1020/14, LEX nr 1467667). Jednocześnie należy wskazać, że to na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu, a zatem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Natomiast rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., Sygn. akt II GSK 136/15, LEX nr 2067969). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał w sposób lakoniczny, na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na trudną sytuację materialną. Jednakże skarżący nie wskazał na żadną szkodę, jaka mogłaby być wyrządzona skarżącemu czy też na wystąpienie nieodwracalnych skutków. Wskazać należy, że na podstawie posiadanych dokumentów, złożonych przez skarżącego na potrzeby wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd nie jest w stanie ustalić czy wykonanie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2015 r. spowoduje szkody, bowiem skarżący nie przedstawił w pełni swojej sytuacji materialnej (z tego powodu skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy). Zwrócić należy uwagę, że skarżący twierdzi, iż nie pracuje, leczy uczy się. Jednakże skarżący nie przedstawił żadnego zaświadczenia z uczelni potwierdzającego, że skarżący jest uczniem. Przedłożył jedynie kopię decyzji Powiatowego Urzędu Pracy z której wynika, że skarżący z dniem 1 marca 2016 r. utracił status osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z uwagi na niestawienie się w urzędzie w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie o przyczynie nieobecności. Jednocześnie zauważyć należy, że skarżący pomimo wezwania na potrzeby prawa pomocy nie udzielił informacji, czy podejmuje jakieś prace sezonowe, dorywcze itp., z których uzyskuje dochody. Przypomnieć należy, że to w interesie strony jest takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.