VII SA/Wa 29/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. T. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]listopada 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M.T. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia na wniosek A.T. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]Telefonii [...]sp. z o.o. (obecnie [...]S.A. z siedzibą w [...]) pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się z systemu antenowego i urządzeń technicznych, wieży strunobetonowej oraz kontenera technologicznego, na działce nr ewid. [...], obręb [...] w [...], ul. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Starosta [...] ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., przywołując przepisy art. 28, art. 33 ust. 1 , art.. 34 ust. 4 , art. 36 i 82 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu decyzji stwierdził w szczególności, że inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania właściwego dla miejsca jej położenia, wymaganiami ochrony środowisk oraz to, że nie została zakwalifikowana do mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko(...). A. T. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2008 r. nr [...]. Następnie, po rozpatrzeniu odwołania A. T. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2012 r. znak: [...] utrzymał tę decyzję w mocy. W wyniku rozpoznania skargi A. T. na ww. decyzję ostateczną, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 r., w sprawie o sygn. VII SA/Wa 1678/12 uchylił ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Sąd wskazał, że uchylona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 170 p.p.s.a.- ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania właściwego dla trybu nieważnościowego. Postępowanie tego organu winno zmierzać do wyjaśnienia, czy decyzja Starosty [...] jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością, a ocena taka winna opierać się na treści tej decyzji, przepisach prawa wówczas obowiązujących i materiale dowodowym na podstawie, którego Starosta [...]poczynił ustalenia faktyczne. Organ nie dokonał weryfikacji decyzji Starosty [...] w kontekście przepisów środowiskowych, lecz ponownie merytorycznie odniósł się do sprawy w tym zakresie. Nie ocenił, czy decyzja Starosty wydana została z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy stwierdza jedynie w uzasadnieniu, że inwestycja nie została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie powołuje przy tym postanowienia właściwego organu o braku potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. W aktach sprawy znajduje się jedynie złożony wraz z wnioskiem przez inwestora dokument, w którym kwalifikuje się inwestycje jako niewymagającą ww. oceny, przy czym nie uwzględniono § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd stwierdził, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił, czy kwalifikacji przedsięwzięcia mogła być ona dokonana przez samego inwestora (bez przeprowadzenia postępowania przed organem środowiskowym) i przyjęta za prawidłową przez organ architektoniczno-budowlany i w konsekwencji nie ustalił, jaki to ma wpływ na ważność weryfikowanej decyzji. Organ wskazał tylko, że z przepisów nie wynika, jaki podmiot jest uprawniony do przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia, jednak nie wziął pod uwagę art. 63 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008r., o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Ponadto, organ odwoławczy nie ocenił, czy w sprawie doszło w szczególności do kwalifikowanego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu z daty wydania decyzji Starosty), w myśl, którego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Sąd podniósł, że uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji wskazuje na wadliwą ocenę sprawy, także z uwagi na nieuwzględnienie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Ka 418/11. Ocena organu w tej kwestii jest całkowicie nieuprawniona, naruszająca art. 170 p.p.s.a. w myśl, którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazany wyrok dotyczył tej samej inwestycji objętej decyzją Starosty [...] i tej samej decyzji o pozwoleniu na budowę, choć wiązał się z kontrolą decyzji, która zapadła w trybie wznowieniowym. Na mocy art. 170 p.p.s.a. w celu zapewnienia spójności i logiki działania organów administracyjnych, należało uwzględnić ww. wyrok tak, żeby istotne kwestie nie były ocenione w inny sposób, niż to uczynił Sąd w prawomocnym wyroku. W wyniku ponownego rozpoznania odwołania zapadła, opisana na wstępie, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W jej uzasadnieniu organ podkreślił, że stosownie do art. 153 p.p.s.a , jest związany wyrokiem Sądu, którym uchylono jego wcześniejsze rozstrzygniecie. Wskazał, że inwestycja polega na zainstalowaniu na projektowanej wieży strunobetonowej o przekroju koła trzech anten pracujących w paśmie częstotliwości od 880 do 960 MHz, azymut 60°, 150°, 280° zawieszonych na wysokości 27, 80 m n.p.t.; trzech anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości od 1710 do 1880 MHz, azymut 60°, 150°, 280° zawieszonych na wysokości 27,80 m n.p.t.; trzech anten pracujących w paśmie częstotliwości od 1920 do 2200 MHz, azymut 60°, 150°, 280° zawieszonych na wysokości 30, 20 m n.p.t. oraz trzech anten radioliniowych. W świetle projektu powyższe anteny będą emitowały promieniowanie o mocy izotropowej ponad 100 W i poniżej 1000 W. Zdaniem organu oznacza to, że cyt. " należy przeprowadzić kontrolę inwestycji", biorąc pod uwagę przepis § 3 ust. 1 pkt 8 b i c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze, zm) zgodnie, z którym przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Oran podkreślił, że z literalnego brzmienia ww. przepisów wynika, że spod zakresu ich zastosowania, zostały wyłączone instalacje radioliniowe. Stwierdził, że opierając się na aktach sprawy w odległości do 40 m od miejsca usytuowania planowanych anten, wzdłuż głównej wiązki promieniowania, znajduje się wyłącznie budynek gospodarczy o wysokości nieprzekraczającej 5 m, a zatem biorąc pod uwagę wysokość, na jakiej występuje emitowanie promieniowania (ponad 20 m) wzdłuż ww. wiązki, brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do brzmienia § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Powyższy przepis nie został uwzględniony w znajdującej się w aktach sprawy "Kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", z związku, z czym, biorąc pod uwagę ocenę Sądu, kwalifikacja ta była niewystarczająca do oceny, czy sporna inwestycja oddziałuje na środowisko. Organ, podkreślił, że w świetle orzecznictwa sądowego o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, – czyli skutki, które wywołuje decyzja. Wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy brak uwzględnienia § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) przy dokonywaniu kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stanowi rażące naruszenie prawa z uwagi na ewentualne wywołanie skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. I tak ustalił, że przed dniem [...] grudnia 2008 r. (tj. przed dniem wydania przedmiotowego pozwolenia), dla działki inwestycyjnej nr ewid. [...], obręb [...] w [...], oraz dla działek z nią sąsiadujących (nr ewid. [...] i [...]) nie zostały wydane żadne pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, ani też nie przyjęto zgłoszenia budowy takiej inwestycji na w/w działkach. Organ wezwał inwestora do wskazania, czy uzyskał on przed dniem [...] grudnia 2008 r. na działce inwestycyjnej nr ewid. [...], obręb [...] w [...], lub działkach sąsiadujących nr ewid. [...] i [...], pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, lub dokonał zgłoszenia ww. stacji, a jeżeli tak, to czy roboty budowlane objęte pozwoleniem bądź zgłoszeniem zostały zrealizowane, z zastrzeżeniem, że nieprzesłanie odpowiedzi w wyznaczonym terminie spowoduje uznanie, że inwestor nie uzyskał przed dniem [...] grudnia 2008 r. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, oraz nie dokonał skutecznych zgłoszeń inwestycji na działce inwestycyjnej oraz na działkach sąsiadujących. Na to pismo organ nie uzyskał odpowiedzi. Organ stwierdził, zatem, że na działce inwestycyjnej nr ewid. [...] oraz na działkach sąsiadujących nr ewid. [...] i [...] przed dniem [...] grudnia 2008 r. nie znajdowała się inna niż objęta przedmiotowym pozwoleniem stacja bazowa telefonii cyfrowej. Ponadto, odnosząc się do problemu emitowanych przez przedmiotową stację bazową pól elektromagnetycznych, organ wskazał, że ze sprawozdania Nr [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej [...], działka nr ewid. [...] z dnia [...] lipca 2009 r., sporządzonego przez P. K. oraz sprawozdania Nr [...]z pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej [...], działka nr ewid. [...] z dnia [...] lipca 2010 r., sporządzonego przez mgr inż. K.B., cyt.: "w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych będących przedmiotem pomiarów nie stwierdzono miejsc występowania poziomów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych. (...) Przebywanie ludzi w miejscach dostępnych dla ludzi w miejscach wokół źródeł pól elektromagnetycznych będących przedmiotem pomiarów dozwolone jest bez ograniczeń". Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w świetle ww. okoliczności, brak uwzględnienia § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przy dokonywaniu kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził też, że w sprawie nie doszło do naruszenia w sposób rażący art. 32 ust. pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazana w wyroku Sądu ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) nie miała zastosowania w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania inwestorowi pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Wniosek o pozwolenie na budowę dla tej inwestycji złożony został w dniu [...] sierpnia 2008 r., zaś stosownie do brzmienia art. 153 ust. 1 ww. ustawy do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) tj. [...] listopada 2008 r., a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 154 ust. 1 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), w przypadku postępowań w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia może złożyć wniosek o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Z brzmienia art. 154 ust. 1 wynika, że inwestor miał uprawnienie, a nie obowiązek, złożenia wniosku o przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W omawianej sprawie inwestor z tego uprawnienia nie skorzystał. Stąd też brak jest możliwości uznania, że weryfikowane rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], znak: [...], w sposób rażący narusza, którykolwiek z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Jednocześnie organ podniósł, że skoro brak jest podstaw do uznania, że sporna inwestycja znajdowała się w grupie inwestycji mogących w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., znacząco oddziaływać na środowisko, to tym samym nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, iż wymagała ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 mającej zastosowanie w tej sprawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska (wg stanu na dzień 22 sierpnia 2008 r.) uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wymagała realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane inwestor złożył wymagane dokumenty, zaś działka nr ewid. [...], obręb [...], położona w miejscowości [...], na której realizowana jest sporna inwestycja, w dniu wydania pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...] grudnia 2008 r., objęta była zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla obszaru I, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] maja 2006 r., [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...], poz. [...]) i znajdowała się w obszarze przeznaczonym pod zabudowę usługową. Zgodnie z § 39 ust. 1 pkt 3 ww. uchwały "w zakresie łączności ustala się (...) rozwój telefonii bezprzewodowej na terenie Gminy. Dopuszcza się lokalizację stacji bazowych w terenach oznaczonych symbolem U i na obiektach usługowych z zachowaniem ustaleń dotyczących ochrony przed promieniowaniem". Organ przywołał też projekt budowlany, zgodnie, z którym przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartości przekraczających 0,1 w/m² znajduje się w niedostępnej dla ludzi przestrzeni. W świetle orzecznictwa przestrzeni niedostępnej dla ludzi nie można utożsamiać z przestrzenią , w której człowiek może teoretycznie się znaleźć, jest to przestrzeń ,w której z punktu widzenia doświadczenia życiowego mogą przebywać ludzie. Stwierdził, że nie zostały w sposób rażący naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883), załącznik Nr 1, tabela Nr 2, dotyczące maksymalnych dopuszczalnych częstotliwości pól elektromagnetycznych (0,1 W/m ) dla miejsc dostępnych dla ludności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził też, że w jego ocenie, decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył na powyższą decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, A. T., zarzucając jej naruszenie: art. 79 ust. 1 w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski poprzez cyt. "pominięcie faktu, iż organ w trybie zwykłym nie podał konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia, które objął analizą oraz nie sporządził do niej stosowanego uzasadnienia, co nie pozwoli Trybunałowi Konstytucyjnemu na możliwość zbadania zgodności z Konstytucją zastosowanego przepisu; naruszenie § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b i c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004, Nr 254, poz. 2573 ze zm.) poprzez cyt. "przywołanie w decyzji przepisów prawa, których nie stosował organ w trybie zwykłym, a ponadto nie miały one takiego brzmienia, czym rażąco naruszono procedurę nadzwyczajną z uwagi, iż nie można przywoływać przepisów prawa, których nie stosowano w decyzji objętej wnioskiem albowiem doprowadziło to w istocie do ponownego rozpatrzenia sprawy merytorycznie"; naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 8, 107 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, iż Starosta [...] nie stosował art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. cyt. "zmieniającym" rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, wobec czego cyt. "nie przeprowadził dokonał żadnej subsumcji w zakresie ustaleń czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ odstąpił od oceny podstaw prawnych decyzji oraz ich uzasadnienia dokonując samodzielnych ustaleń w tym zakresie przeprowadzając w istocie ponowne postępowanie merytoryczne"; naruszenie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 254, poz. 2573 ze zm.) poprzez cyt. "stwierdzenie, iż pominięcie najważniejszego przepisu dotyczącego kwalifikacji inwestycji, co do wymagań przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji nie stanowi rażącego naruszenia prawa, pomimo że ogromną wagę, co do konieczności jego stosowania potwierdza jednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższe oznacza, iż zdaniem organu nie istnieje konieczność badania w postępowaniu administracyjnym wszystkich przepisów prawa, które muszą być stosowane bez wskazania przepisu odrębnego znoszącego ten wymóg"; naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez cyt. "przyjęcie, iż dokonywanie ustaleń stanu faktycznego oraz prawnego w trybie nieważnościowym w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie niekompletnej dokumentacji nie stanowi rażącego naruszenia prawa albowiem kwestia faktycznej mocy EIRP badanej nie ma żadnego znaczenia w sprawie"; naruszenie art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski w związku z art. 1 protokołu nr 1 do cyt. "Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności porządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska – poprzez nieustalenie, w jaki sposób obliczono moc anten, czy jest ona maksymalna oraz na podstawie, jakiego przepisu odrębnego ustalono strony postępowania". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. W toku postępowania przed Sądem wpłynął wniosek [...] " [...]" z siedzibą w [...], o dopuszczenie do udziału w sprawie, zawierający także merytoryczne stanowisko, co do zaskarżonej decyzji, zbieżne ze stanowiskiem skarżącego. Sąd na rozprawie wydał postanowienie uwzględniające ww. wniosek. Działający w imieniu ww. stowarzyszenia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jak zostało to powyżej opisane, przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym była decyzja pozwolenia na budowę dotycząca stacji bazowej telefonii komórkowej. Wcześniejsza decyzja organu drugiej instancji, wydana w postępowaniu nieważnościowym została uchylona opisanym powyżej wyrokiem tutejszego Sądu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270) - ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sąd miał, zatem obowiązek ocenić, czy zaskarżona decyzja zapadła z uwzględnieniem wytycznych zawartych w ww. wyroku. Sąd, w ww. wyroku, wskazał, że tryb nieważnościowym wyklucza możliwość rozpoznania ponownego merytorycznego sprawy, a nakazuje weryfikacje decyzji w tym trybie kontrolowanej z punktu widzenia przesłanek nieważnościowych w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu organ drugiej instancji nadal nie w pełni zastosował się do ww. wskazań. Stylistyka uzasadnienia, w którym organ posługuje się sformułowaniami np. cyt." w przedmiotowej sprawie należy przeprowadzić kontrolę ww. inwestycji" - wskazuje na brak pełnego zrozumienia dla zakresu działania organu w postępowaniu nieważnościowym, w którym nie dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie przeprowadza się już ponownie postępowania dowodowego, w którym badane są wszystkie okoliczności danej sprawy, lecz bada się tylko, czy wystąpiły wynikające z art. 156 § 1 k.p.a.. przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w tym trybie decyzji. Sąd wskazał też, że organ nie rozważył, czy doszło do kwalifikowanego naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w myśl, którego pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest wymagane przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r., o udostępnianiu informacji o środowisku(...), organ nie rozważył, czy dopuszczalna była kwalifikacja inwestycji przez samego inwestora bez przeprowadzenia postępowania przed organem środowiskowym i jaki ma to wpływ na ważność weryfikowanej decyzji, organ nie wziął pod uwagę art. 63 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008r., o udostępnieniu informacji o środowisku (...). W tym zakresie organ poczynił prawidłowe ustalenia, jak chodzi o wskazanie, że kontrolowana decyzja zapadła w dniu [...] grudnia 2008r., przy czym wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono [...] sierpnia 2008r., zaś ustawa z dnia 3 października 2008r., o udostępnianiu informacji o środowisku(...), zgodnie z przepisem art. 174. ustawa, weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r., z wyjątkiem art. 121 i 123 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia. Nadto, po myśli art. 153. 1. ww. ustawy do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 - ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.30)), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. W tym miejscu wskazać trzeba na stwierdzenie organu, który podniósł, że należy przeprowadzić kontrolę inwestycji, biorąc pod uwagę przepis § 3 ust. 1 pkt 8 b i c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., przy czym z literalnego brzmienia ww. przepisów wynika, że spod zakresu ich zastosowania, zostały wyłączone instalacje radioliniowe. Podkreślmy jeszcze raz, w sprawie nie chodziło o kontrole inwestycji, a to czy kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zapadła z poszanowaniem ww. przepisów, czy też z ich rażącym naruszeniem. Organ znów badał sprawę, jak w postępowaniu zwykłym oceniając inwestycje, a miał za zadanie ocenić kontrolowaną decyzję pozwolenia na budowę. Organ odnosząc się do ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazał, że cyt. "spod zakresu ww. przepisów zostały wyłączone instalacje radioliniowe". Przedmiotowa inwestycja obejmuje trzy takie anteny. Tymczasem, w ww. wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, stwierdzono, że organy bezzasadnie pominęły kwestię wpływu instalacji anten radiowych, ponieważ przepisów ww. rozporządzenia nie stosuje się wówczas, kiedy inwestycja obejmuje wykonanie wyłącznie radiolinii, natomiast ich istnienie i parametry należy uwzględniać przy zastosowaniu regulacji z § 4 ww. rozporządzenia. Powyższa rozbieżność stanowisk nie jest w okolicznościach sprawy dopuszczalna, zważywszy na wskazane w poprzednim wyroku tutejszego Sądu związanie w trybie art. 170 p.p.s.a., ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie. W świetle przedstawionej argumentacji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja zapadła bez wnikliwego zastosowania się do wszystkich wytycznych zawartych w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku tutejszego Sądu, zatem z naruszeniem przepisu art. 153 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, organ podda ocenie decyzję kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym w kontekście powyższych wskazań. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).