VII SA/Wa 2901/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i odstąpienia od jego usunięcia na rok 2018 stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga Prokuratura Okręgowego w W., który wniósł o stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady miasta S. z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie miasta S. i ich przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i odstąpienia od jego usunięcia na rok 2018 . W zaskarżonym akcie, na podstawie art.12 pkt 11 i art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017r., poz. 1868) oraz art. 130a ust. 6 w związku z ust. 5f ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2017r., poz. 1260 ze zm.) uchwalono, co następuje: §1 "Określa się wysokość opłat za usunięcie pojazdów, opłat za przechowywanie tych pojazdów na parkingu strzeżonym oraz kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienie od jego usunięcia. §2 Ustala się następujące wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi: 1. ) rower lub motorower - 60,00 zł 2. ) motocykl - 100,00 zł 3. ) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t - 230,00 zł 4. ) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 300,00 zł 5. ) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16,0 t - 400,00 zł 6. ) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16,0 t - 650,00 zł 7. ) pojazd przewożący materiały niebezpieczne -1000,00 zł §3 Ustala się następującą wysokość opłat za każdą dobę przechowywania pojazdu: 1 ) rower lub motorower - 6,00 zł 2 ) motocykl - 10,00 zł 3. ) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 25,00 zł 4. ) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 35,00 zł 5. ) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16,0 t - 40,00 zł 6. ) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16,0 t - 70,00 zł 7. ) pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne - 90,00 zł §4 Ustala się następującą wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu: 1) W przypadku dojazdu do miejsca zdarzenia: a) Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 50 zł; b) Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t- 100 zł; 2) W przypadku dojazdu i załadowania pojazdu: a ) rower lub motorower - 50,00 zł b) motocykl - 80,00 zł c) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t - 150,00 zł d) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5t - 200,00 zł e ) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16,0 t - 300,00 zł f) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16,0 t - 450,00 zł g) pojazd przewożący materiały niebezpieczne -750,00 zł §5 Wykonanie Uchwały powierza się Prezydentowi Miasta S. §6 Traci moc uchwała Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] grudnia 2016 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie miasta S. i ich parkowanie na parkingu strzeżonym oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i odstąpienia od jego usunięcia na rok 2017. §7. Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]." Prokurator Okręgowy w S. zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym poprzez przekroczenie kompetencji określonej w tym przepisie, polegające na ustaleniu wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu usuniętego z drogi, jak również wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, na poziomie znacząco odbiegającym od rzeczywistych kosztów ponoszonych przez Miasto S. na podstawie umów zawartych przez organ z firmą zewnętrzną. Stanowisko Prokuratora Okręgowego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Ponadto Prokurator Okręgowy w uzasadnieniu skargi powołał zawartą w dniu [...] kwietnia 2015r. przez miasto S. reprezentowane przez Zastępcę Prezydenta umowę nr [...] z T. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w S. przy ul. S. Przedmiotem tej umowy była realizacja zadań związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów usuniętych z drogi. Umowa była realizowana w okresie od dnia 1 maja 2015r. do dnia 30 kwietnia 2018r. W dniu 27 kwietnia 2018r. Miasto S. reprezentowane przez Zastępcę Prezydenta zawarło również kolejną umowę nr [...] z T. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w S. przy ul. S. Przedmiotem tej umowy była również realizacja zadań związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów usuniętych z drogi. Zgodnie z treścią umowy, jej realizacja została na okres od dnia 1 maja 2018r. do dnia 31 grudnia 2018r. Zarówno w umowie z dnia [...] kwietnia 2015r., jak i umowie z dnia [...] kwietnia 2018r. nie przewidziano opłat związanych z kosztami powstałymi w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i odstąpienia od jego usunięcia. Wskazane w umowach koszty usunięcia pojazdów i ich przechowywania na parkingu strzeżonym były zaś znacznie niższe od kosztów ustalonych w uchwale. Prokurator Okręgowy wskazał w skardze, że z treści art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym wynika, że rada powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłaty za usunięcie pojazdu z drogi oraz opłaty za każdą dobę przechowywania pojazdu na parkingu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów w obszarze danego powiatu. Wysokość opłat nie może przekraczać maksymalnych stawek kwotowych ustalonych w art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym. Treść art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, że żadne inne przesłanki, poza wymienionymi w tym przepisie, nie mogą wpłynąć na sposób zrealizowania upoważnienia ustawowego. W orzecznictwie przyjmuje się, że przesłankami materialnoprawnymi kształtującymi treść uchwały podejmowanej na podstawie art. 130a ust. 6a p.r.d. są: konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2 ww. przepisu oraz koszty usuwania i przechowywanie pojazdów na obszarze danego powiatu. Brzmienie art. 130 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia, a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia pod uwagę, co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. Zdaniem Skarżącego odczytanie treści art. 130a ust. 6a ustawy Prawo o ruchu drogowym w sposób, że obejmuje ona również przesłankę zapewnienia wpływu dochodu do budżetu, oznacza jednak jego wadliwą wykładnię (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2017r., I OSK 1916/16). Według Skarżącego Rada Miasta S., wydając zaskarżoną uchwałę, naruszyła przepis art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez nieuwzględnienie wymienionych kryteriów. Organ ustalając wysokość opłat nie wziął pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu ponoszonych przez miasto, czyli wynagrodzenia na podstawie umów zawartych z organem. W odpowiedzi na skargę z dnia 6 grudnia 2018r. Rada Miasta w S. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu stanowiska organ wskazał, iż ustalając opłaty za usuwanie pojazdów z dróg na terenie miasta S., będącego miastem na prawach powiatu i ich przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i odstąpienia od jego usunięcia Rada Miasta S. kierowała się wyłącznie przesłankami materialnoprawnymi określonymi w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazano w szczególności, że przyjęte w przedmiotowej uchwale stawki opłat i kosztów nie zostały ustalone na podstawie innych niż ustawowe przesłanki i są odpowiednikiem cen za usługi odholowania i parkowania pojazdów, świadczone przez firmy i inne podmioty na terenie miasta S. Zdaniem organu nie są trafne zarzuty skarżącego, jakoby organ podejmując uchwałę nie uwzględnił kryteriów ustawowych zawartych w art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Organ wskazał także, że przed podjęciem przez Radę Miast S. uchwały Nr [...] Miasto S. podjęło czynności mające na celu ustalenie kosztów, jak również cen usług w zakresie usuwania pojazdów i ich przechowywania pojazdów na terenie miasta Siedlce. W dniu 7 marca 2019r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Skarżący doprecyzował skargę wnosząc o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.) sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przesłanki nieważności aktów organów powiatów, nie pokrywają się z przyczynami nieważności opisanymi w art. 156 § 1 k.p.a. i na podstawie argumentacji a contrario należy przyjąć, że każde istotne naruszenie prawa aktu organów powiatów oznacza ich nieważność. Jako trafny Sąd ocenia pogląd, zgodnie z którym do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważnością uchwały zalicza się "naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał" (B. Adamiak, Wyroki..., s. 31; podobnie Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru..., s. 101–102). Sformułowanie "nieistotne naruszenie prawa" stanowi pojęcie nieostre i obejmuje wady niemające znaczenia dla oceny prawidłowości uchwały (np. błędne powołanie podstawy prawnej w sytuacji, gdy istnieje podstawa prawna do jej podjęcia), czy też drobne wady niedotyczące istoty regulowanego zagadnienia (np. nieodpowiednie oznaczenie uchwały) oraz oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru..., s. 101–103). Sąd ocenił, że zaskarżona uchwała Rady Miasta S. z dnia [...] grudnia 2017r. dotknięta jest istotnymi w ww. rozumieniu naruszeniami, które uzasadniają stwierdzenie jej nieważności. Nie ma ustawowego wymogu sporządzania uzasadnienia uchwały. Sąd badając niniejszą uchwałę odwoływał się zatem do treści notatek z przeprowadzonego rozeznania rynku zatwierdzonych do realizacji w dniach 29.04.2015r., 28.11.2017r. i 25.04.2018r. oraz umów z dnia [...] kwietnia 2015r. i z dnia [...] kwietnia 2018r. - zawartych przez Miasto S. z T. K. prowadzącym [...], dotyczących usługi usuwania pojazdów z dróg na terenie miasta S. będącego miastem na prawach powiatu, i ich parkowania na parkingu strzeżonym w przypadkach określonych w art.50 a ust.1 oraz art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dokumenty te mają bowiem , w ocenie Sądu, walor dowodowy pozwalając na ujawnienie i zrozumienie intencji prawodawcy. Stanowią tym samym jeden z elementów mechanizmu kontroli uchwały. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zasada rzetelnej legislacji wymaga, aby w sytuacji gdy ustawodawca pozostawił organowi pewien margines swobody w ustanawianiu regulacji prawnych, organ dokonał wskazania argumentów przemawiających za przyjęciem dokonanych przez niego , konkretnych rozwiązań. Jak wskazywał wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny oraz sądy administracyjne - interpretacja przepisów zawierających upoważnienie ustawowe nie może być dokonywana przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej i celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawach o sygn.: U 4/12, U 12/13). Przepis art. 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że Rada Powiatu biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. W ww. przepisie ustawodawca zamieścił tzw. szczegółowe upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego, w którym wskazał dwa czynniki, jakimi powinien kierować się organ stanowiący gminy przy ustalaniu opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym. Pierwszym z tych czynników jest konieczność zapewnienia sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów, drugim zaś są koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Z uchwały oraz z postępowania poprzedzającego jej podjęcie, w szczególności przywołanych wyżej notatek oraz umów nie wynika żeby Rada Miasta S. analizowała, a następnie uwzględniała ww. ustawowe nakazy związane z przyznaną jej kompetencją prawodawczą. Podkreślenia wymaga, że szczegółowe upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego wymusza stanowienie przepisów prawa miejscowego tak, żeby między tymi przepisami a ustawą istniała więź materialna, czyli aby akt ten stanowił dopełnienie postanowień ustawy i w swej treści był zgodny z ustawą. Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w zakresie kontrolowanych uregulowań zawartych w uchwale. Zdaniem Sądu Rada Miasta S. w istocie nie poczyniła wystarczających ustaleń w zakresie wysokości kosztów usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach strzeżonych na terenie obowiązywania uchwały. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek innych niż w.w. informacji na temat wysokości kosztów dotyczących odholowania pojazdów i parkowania ich na parkingach strzeżonych. Ustaleń tych nie może, w ocenie Sądu, zastąpić notatka z rozeznania rynku zatwierdzona do realizacji 28.11.2017r., dotycząca wykonania zamówienia od 1.05.2018r. do 31.12.2018r. , pozyskana drogą telefoniczną, z której wynika złożenie oferty jedynie przez dwa podmioty, gdzie różnica ceny jednostkowej brutto stanowi ok 23 % (tj. 2 610zł i 3 378 zł) oraz notatka z rozeznania rynku zatwierdzona do realizacji 25.04.2018r., dotycząca wykonania zamówienia od 1.05.2018r. do 31.12.2018r. z której także wynika złożenie oferty przez dwa podmioty na kwoty jednostkowe 3 163 zł i 2 380 zł. gdzie różnica ceny jednostkowej brutto stanowi ok 25 %. Z jednej strony bowiem , wskazane notatki stanowią jedynie rozeznanie ofertowe w zakresie ustalenia ewentualnych cen świadczeń za usługi holowania i przechowania pojazdów dla potrzeb zawarcia późniejszych umów w tym przedmiocie, z drugiej zaś brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że przedstawione oferty odzwierciedlają ceny obowiązujące na terenie objętym działaniem spornej uchwały, skoro dotyczą jedynie dwóch oferentów , a istniejące między nimi rozbieżności cenowe sięgają ¼ ceny jednostkowej. Zdaniem Sądu powyższe oznacza, że Rada Miasta S. w istocie nie dysponowała informacjami dotyczącymi wysokości kosztów usług usuwania pojazdów z dróg publicznych oraz kosztów parkowania pojazdów na parkingach strzeżonych na terenie miasta , a tym samym podejmując zaskarżoną uchwałę nie mogła uwzględnić przedmiotowych kosztów przy ustalaniu wysokości opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym. Niezależnie od powyższego, z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że Miasto S. zawarło umowy związane z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów na jego terenie z dnia 30.04.2015r. oraz 27.04.2018r., których treść jednoznacznie wskazuje, że wskazane w tych umowach koszty usunięcia pojazdów, a także ich przechowania na parkingu strzeżonym, są znacząco niższe niż koszty ustalone w analizowanej uchwale z dnia [...] grudnia 2017r. W uchwale z dnia [...] grudnia 2017r. ustalono następujące wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi: 8. ) rower lub motorower - 60,00 zł 9. ) motocykl - 100,00 zł 10. ) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t - 230,00 zł 11. ) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 300,00 zł 12. ) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16,0 t - 400,00 zł 13. ) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16,0 t - 650,00 zł 14. ) pojazd przewożący materiały niebezpieczne -1000,00 zł W uchwale z dnia [...] grudnia 2017r. ustalono następującą wysokość opłat za każdą dobę przechowywania pojazdu: 1 ) rower lub motorower - 6,00 zł 2 ) motocykl - 10,00 zł 3. ) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 25,00 zł 4. ) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 35,00 zł 5. ) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16,0 t - 40,00 zł 6. ) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16,0 t - 70,00 zł 7. ) pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne - 90,00 zł Dodatkowo podkreślenia wymaga, że wymienione wyżej umowy nie przewidują opłat związanych z kosztami powstałymi w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od jego usunięcia. Tym samym uznać należy, że treść uchwały dokumentuje, iż Rada Miasta S. ustaliła koszty powstałe w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu , a następnie odstąpienia od jego usunięcia gdy tymczasem w rzeczywistości kosztów tych nie ponosi skoro firma zewnętrzna nie uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenia, co wprost wynika z treści łączącej strony umowy. Powyższe prowadzi, w ocenie Sądu , do wniosku, że wprowadzenie w kontrolowanej obecnie uchwale Rady Miasta S. zawartych w niej stawek opłat zdeterminowane było zamiarem zwiększenia dochodu budżetu miasta, co oznacza , że Rada Miasta kierowała się względami fiskalnymi. Tymczasem zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu miasta, jednoznacznie wykracza poza przesłanki materialne wymienione w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. także ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1916/16). Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala ponadto na analizę ustalonych opłat w stosunku do dopuszczalnych przez prawo stawek, określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów tj. ustalenia argumentów, przyczyn czy też okoliczności, które uzasadniają przyjęcie takiego rozwiązania. Nie wiadomo w szczególności, czy przyjęte stawki są konieczne dla zapewnienia sprawnego wykonywania zadań usuwania pojazdów i jaka jest relacja tych stawek do faktycznych kosztów usuwania pojazdów na analizowanym terenie . Sąd zaważa ponadto, że w art. 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym ustawodawca posłużył się zwrotem "koszty usuwania pojazdu na obszarze danego powiatu" , nie zaś "koszty usuwania pojazdu ponoszone przez powiat". Tym samym brak jest uzasadnionych podstaw do ewentualnego antycypowania , że omawiane koszty mogłyby obejmować koszty obsługi zadania usuwania pojazdów, a więc kosztów administracyjnych z tym związanych. Trafnie bowiem wskazuje się , ze gdyby intencją ustawodawcy było żeby stawki opłat były ustalane przy uwzględnianiu kosztów administracyjnych, to takie unormowanie zawarte byłoby w ustawie. Powyższe prowadzi do wniosku, że chociaż Rada Powiatu posiada, co do zasady, pewną swobodę w określaniu stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg, to jednak jej zakres wyznacza przepis art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zawiera on przesłanki, jakimi powinien kierować się organ przy podejmowaniu uchwały, ustalając przedmiotowe stawki. Należy podkreślić, że przesłankami tymi rada jest związana na mocy art. 2 Konstytucji - Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Reasumując, w związku z powyższymi rozważaniami Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała Rady Miasta S. została podjęta z pominięciem kryteriów zawartych w upoważnieniu ustawowym. Wydana została z istotnym naruszeniem prawa skutkującym jej nieważność . Orzekając w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że kontrolowana uchwała obarczona jest istotnym naruszeniem prawa materialnego oraz narusza zasadę prawidłowej legislacji, co zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., uzasadnia stwierdzenie jej nieważności .