VII SA/Wa 2904/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga L. W. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Starosta [...] decyzją Nr [...], z dnia [...] maja 2016 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 12 kwietnia 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. S., E. S. i A. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym na dz. nr ew. [...], M., gmina M. Ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: dz. ew. [...], [...]. W uzasadnieniu organ podał, że działka inwestorów ma szerokość mniejszą niż 16 m, zatem zgodnie z §12 ust 3 pkt 1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r., ze zm. dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych) budynek został usytuowany w odległości 1,50 m od granicy z dz. nr ew. [...], której właścicielem jest osoba prywatna, dlatego została ona uznana za stronę w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Starosty spełniono wymagania określone w art. 35 ust.1 oraz w art. 32 ust. 4 prawa budowlanego w związku z powyższym brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Po wszczęciu postępowania przez organ I instancji właścicielka działki [...] – będąca stroną postępowania nie wniosła uwag do złożonego wniosku i nie domagała się uzupełnienia postępowania. L. W. (właścicielka działki [...]) w odwołaniu od decyzji Starosty [...]podniosła, że usytuowanie budynku spowoduje spadek wartości nieruchomości, uniemożliwi przyszłe użytkowanie nieruchomości w przypadku sprzedaży czy rozbudowy. Ponadto jak zaznaczyła budowany budynek spowoduje zacienienie działki a także sprzeciwiła się budowie komina w szczycie, co spowoduje zadymienie jej budynku. Również wywiodła uwagi co do wód opadowych, które w jej ocenie spowodują powstanie leja depresyjnego. Przed wydaniem decyzji Wojewoda [...] uzupełnił dodatkowo postępowanie zlecając Staroście Pruszkowskiemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania, w zakresie właścicieli działki [...] (postanowienie Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r.). Organ odwoławczy dołączył także uchwałę Rady Gminy [...] w sprawie zatwierdzonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) w związku z art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 290), po rozpatrzeniu odwołania L.W., od decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] maja 2016 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. S., E. S. i A. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.) oraz jest zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym jest zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru M. –osiedle M. w gminie M., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] grudnia 2001 r. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zasięgu strefy uciążliwości hałasowej związanej z ruchem lotniczym (poziom dźwięku powyżej 55 db), oznaczonej symbolem a 3.3.MN. Przy realizacji inwestycji zostały zachowane wskaźniki zagospodarowania terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyniesie 18,1 %. Powierzchnie biologicznie czynna wynosić będzie 70,3 %, wysokość zabudowy do kalenicy wynosi 8,57 m (według planu max 12 m), dla przedmiotowej inwestycji przewidziano 2 miejsca parkingowe. Odnośnie miejsc parkingowych jak podał organ w planie miejscowym przyjęto dla domów jednorodzinnych 1 miejsce parkingowe (zalecana realizacja 2-go miejsca parkingowego) na jedno mieszkanie dla domów istniejących oraz dwa miejsca parkingowe na jeden dom projektowany w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach powyżej 1000 m², przy czym powierzchnia przedmiotowej działki wynosi 900 m2. Wojewoda uznał, że zachowane zostały wszystkie zalecenia wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru M. Organ sprawdzał zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, Stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W przedmiotowej sprawie Wojewoda uznał, że działka na której ma być realizowana inwestycja spełnia kryteria przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 warunków technicznych, albowiem jej szerokość jest mniejsza niż 16 m. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż odległość projektowanego budynku (ściana pełna) od granicy działki nr ew. [...] wynosi 1,5 m, tym samym jest zgodna z warunkami technicznymi. Również usytuowanie otworu okiennego umieszczonego w połaci dachowej od strony działki nr [...] jest zgodne z § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do zarzutu odwołania odnośnie zacienienia działki należącej do skarżącej Wojewoda [...] stwierdził, iż podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn akt IV SA/Wa 532/01, zgodnie z którym zacienienie działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko jak też nie wprowadzi ograniczeń w swobodnym korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Inwestycja nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich. Wojewoda stanął na stanowisku, że żadne przepisy prawa nie mogą zakazać realizacji inwestycji w przypadku spełnienia przez inwestorów wszystkich obowiązków nałożonych przepisami prawa. W podsumowaniu uzasadnienia wywiódł, że z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Zostało złożone prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, spełniając wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462), projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Nadto projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa ochrony zdrowia. Podnoszony w odwołaniu brak zgody skarżącej na powyższe usytuowanie budynku , w ocenie organu odwoławczego nie ma wpływu na udzielenie pozwolenia na budowę, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 2 pkt 4 prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozostałe zarzuty odwołania uznał za nie mające wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. L. W. (skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2016 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że wbrew twierdzeniom organu projektowana budowa narusza w sposób rażący ład przestrzenny na jej nieruchomości, powoduje nie tylko zaciemnianie działki, ale również budynku i pomieszczeń mieszkalnych, co powoduje naruszenie stosunków dobrosąsiedzkich. Zasygnalizowała przesunięcie budynku w głąb posesji, odniosła się do miejsca parkingowego oraz uznała, że duża powierzchnia dachowa ze spadem na jej działkę spowoduje zalewanie. W uzupełnieniu skargi sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucono : 1. naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego; 2. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego w zakresie oceny planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami dotyczącymi nasłonecznienia pokojów mieszkalnych. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., skarżąca wywiodła, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób bardzo szczątkowy, przytoczył jedynie przepisy prawa nie odnosząc się do konkretnych elementów stanu faktycznego objętego zgłoszonym żądaniem. W cenie skarżącej dopiero organ odwoławczy dokonał oceny przesłanek projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., skarżąca nie neguje faktu że wpływ inwestycji na zacienie działki nie stanowi elementu stanowiącego podstawę oceny zgodności przedsięwzięcia z normami techniczno-budowlanymi, ale podnosi iż pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7 – 17. Jednocześnie podkreśla, że projektowana zabudowa winna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia. Organ odwoławczy jak twierdzi skarżąca nie podjął działań ukierunkowanych na ustalenia, czy inwestycja prowadzona na działce nr ew. [...] w M. nie ogranicza nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w nieruchomości należących do skarżącej ponad wymagania określone w § 60 rozporządzenia. Tej samej analizie nie poddano również kwestii spełniania wymogów zawartych w § 271 – 273 rozporządzenia. Końcowo jeszcze raz podniesiono zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd Administracyjny kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie. W sprawie niniejszej decyzją z [...] września 2016 r., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorom G. S., E. S. i A. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym na dz. nr ew. [...], M., gmina Mi. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki łub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. " Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: (1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (1a) (...) (2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez co należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor powinien dołączyć, m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analizując złożone dokumenty, również w postępowaniu uzupełniającym, słusznie Wojewoda uznał, że inwestorzy spełnili wszystkie obowiązki wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy prawo budowlane, zaś przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa spełnia wymogi art. 35 ust. 1 ww. ustawy. Z akt sprawy wynika, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny i zawiera m.in. wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, akt notarialny protokół dziedziczenia, wypis z rejestru gruntów, warunki przyłączenia nr [...] wydane przez P. S.A. i nr [...], warunki techniczne zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzania ścieków wydane przez Miejskie przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji, decyzję Wójta Gminy M. na lokalizację zjazdu indywidualnego. Projekt budowlany został wykonany I sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu - zaświadczeniami, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zatem Wojewoda słusznie uznał, że projektowany budynek jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru M. –osiedle M. w gminie M., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] grudnia 201 r. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zasięgu strefy uciążliwości hałasowej związanej z ruchem lotniczym (poziom dźwięku powyżej 55 db), oznaczonej symbolem a [...]. Organ odwoławczy nie stwierdził sprzeczności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i Sąd dokonana ocenę podziela. Generalna zasada wynikająca z § 12 rozporządzenia wprowadzaja kilka wyjątków, a jednym z nich jest § 12 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271- 273, dopuszcza się: sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt. 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie działka inwestorów [...] spełnia kryteria § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia gdyż jej szerokość jest mniejsza niż 16 m. Przy realizacji przedmiotowej inwestycji zostały zachowane wskaźniki zagospodarowania terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ zasadnie stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia ładu przestrzennego, stwierdzić należy, iż zarzut ten jest bezzasadny, bowiem organy architektoniczne dokonały sprawdzenia zamierzenia inwestycyjnego w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i rozporządzenie wyżej wymienione. Z uwagi na istnienie planu miejscowego nie zachodziła potrzeba wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Nie ma racji skarżąca kwestionująca zacienie swojej działki przez planowaną inwestycję. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 5 pkt 2 określa szczegółowe ustalenia dla obszaru a [...], dla nowoprojektowanej zabudowy, określa gabaryty zabudowy. Nie może tu być mowy o naruszeniu stosunków dobrosąsiedzkich, gdyż skarżąca na której nieruchomości usytuowane są dwa budynki mieszkalne nie może być uprzywilejowana w stosunku do działki inwestorów wykonujących swoje prawo do działki. Na rozprawie skarżąca oświadczyła, że budynek inwestorów usytuowany jest w kierunku północno-wschodnim od jej budynku znajdującego się w odległości około 2 m od granicy, od strony północnej budynku skarżącej – do jej budynku przylega garaż, na którym ulokowany jest taras wraz z otworem okienno-drzwiowym. W związku z budową skarżąca wywodzi, że jest pozbawiona właściwego dostępu do światła. Zatem wyjaśnić należy, że projektant stwierdził prawidłowość projektu zgodnie z przepisami odrębnymi § 13 i 60 rozporządzenia. Za projekt odpowiedzialność ponosi projektant, a w związku z tym, że na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego skarżąca nie podnosiła kwestii braku nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych, w postępowaniu administracyjnym nie było konieczności sporządzenia tzw. "linijki słońca". Przypomnieć należy, że skarżąca kwestionowała jedynie zacienienie działki a nie pomieszczeń mieszkalnych, zaś organ odwoławczy odniósł się do podnoszonego argumentu. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. Sąd uznaje za chybony. Z kolei w zarzucie braku spełnienia norm przeciwpożarowych przy realizacji inwestycji, wskazać trzeba, że w projekcie budowlanym istnieje stwierdzenie projektanta dotyczące ochrony przeciwpożarowej ("warunki ochrony ppoż"), z którego wynika, że projekt jest zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Projektowany budynek mieszkalny zaliczany jest do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Dla budynków parterowych kategorii ZL IV wymagana jest klasa odporności pożarowej E. Dla klasy odporności E nie stawia się wymagań w zakresie odporności ogniowej elementów budynków. Projektant stwierdził, że w celu dostosowania własności palnych elementów do warunku "słabo rozprzestrzeniający się ogień" należy je uognioodpornić stosując uzgodnione w umowie preparaty solne ognioochronne preparat D. Przede wszystkim nie można zgodzić się ze skarżącą, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych podniesionych w uzupełnieniu skargi, poprzez brak pełnego postępowania wyjaśniającego przez organy obu instancji czy naruszenie art. 15 k.p.a.,138 § pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji orzekając w sprawie dopełniły ciążących na nich obowiązków i dokonały sprawdzenia projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd stwierdza przy tym, iż organy te nie miały żadnych podstaw prawnych, aby analizować w sprawie inne okoliczności wykraczające poza te, istotne w świetle treści art. 35 ust. 1, co więcej – aby przeprowadzać w toku postępowania dodatkowe dowody. Nadto, nie mogły orzekając w sprawie kierować się zasadami współżycia społecznego, czy wyważać interes społeczny i słuszny interes strony. Podkreślić bowiem ponownie należy, że decyzja wydawana w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest oparta na uznaniu administracyjnym; stosownie do art. 4 Prawa budowlanego – każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami; stosownie zaś do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego – w przypadku spełnienia wymogów wynikających z omawianej ustawy, organ nie ma możliwości, aby odmówić wnioskowanego pozwolenia. W ocenie Sądu, ustalenia i oceny organów w niniejszej sprawie wskazujące na kompletność i zgodność z przepisami wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, są prawidłowe, nadto - znalazły wyraz w uzasadnieniach decyzji, spełniających wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji